เอี้ยด!!
โครม!!

“ช่วยด้วยค่ะๆ มีรถชนคนค่ะ”

            เอ๊ะ!? รถชนหรอ ชนใครอ้ะฉันเป็นคนไทยไปทำหน้าที่คนไทยดีกว่า  กำลังคิดว่าฉันจะโทรฯไปโรงพยาบาล   ไม่ใช่  กำลังคิดว่าฉันจะเรียกมูลนิธิร่วมกตัญญู  ไม่ใช่อีกแหละ คิดว่าฉันช่วยพาคนเจ็บไปส่งโรงพยาบาล ไม่ใช่อีกล่ะ ฉันแค่ทำหน้าที่ ไทยมุง เท่านั้นแหละ โหะๆ ผู้หญิงตัวเล็กๆโง่ๆ อย่างฉันจะช่วยอะไรใครเค้าได้ เอ๊ะ?กลายเป็นด่าตัวเองซะงั้น

            ฉันเดินเข้าไปตรงที่ป้าผู้หญิงปากแดงนั่นตะโกนว่ามีคนถูกรถชน และก็ได้เห็นร่างผู้ชายคว่ำหน้าอยู่สาบานได้เลยว่าเค้าต้องอายุยังน้อยอยู่และหล่อมากด้วย ขนาดก้มหน้าอยู่ผมซอยสไลด์สีน้ำตาลเข้ม กับเสื้อผ้าแบรนด์เนมของเค้าทำให้ฉันรู้ได้เลยว่าหมอนี่มีรัศมีความหล่อและความรวยจับ

ว่าแต่..ฉันจะมานั่งวิจาร์ณคนถูกรถชนทำซากไรเนี่ย  -  - *

“ฮือๆ..พ้อยท์ นายอย่าเป็นอะไรนะ ฮือๆ”  ยัยนี่ต้องเป็นแฟนหมอนั่นแน่เลย ร้องไห้อย่างกับบุพการีเสียงั้นแหละ

            หลังจากที่ไปทำหน้าที่ไทยมุงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และผู้ชายที่ถูกรถชนก็ถูกหามส่งโรงพยาบาลเป็นการใหญ่ ยังไงก็ขอให้หมอนี่โชคดีรอดตายแล้วกัน  แต่ถ้าเค้าตายจริงๆจะมาหักคอฉันหรึป่าว เพราะฉันพูดถึงเค้าบ่อยจัง = = บรื้อ!!

“ทำไมกลับช้า” 

เสียงนรกมาทักฉันทันใด

“แล้วยุ่งไรกับเค้าล่ะ”

ฉันตอบห้วนๆกลับไป

“ฉันเป็นพี่สาวเธอนะ”

          ใช่แล้วล่ะ ยัยที่ฉันคุยอยู่เนี่ยเป็นพี่สาวฉัน จะเรียกพี่สาวก็ไม่เต็มปากหรอก ในเมื่อฉันไม่ได้คลานตามยัยนี่มา แต่ยัยนี่กลับเป็นลูกติดของพ่อตอนพ่อมาแต่งงานกับเเม่ฉันใหม่ๆ

“แล้วไง”

“มิโน!”

จะเรียกชื่อฉันแล้วตามด้วยเครื่องหมายตกใจทำไมกัน ยัยพี่บ้า [คนเขียนไม่บ้ากว่าหรอ]

“มีอะไรมีนา”

            มิโน ชื่อฉัน ส่วนยัยชื่อเดือนที่3 เป็นชื่อพี่สาวคนละแม่ของฉันเอง แม่ฉันชอบญี่ปุ่นเลยตั้งชื่อให้ฉันออกแนวญี่ปุ่น พ่อบอกว่ายัยนี่เกิดเดือนมีนาคม จะให้ชื่อมีนาคมเต็มๆคงไม่ไหว  มีนาเป็นพี่ฉัน 1ปีกว่า แต่ฉันไม่ค่อยเรียกยัยนี่ว่าพี่หรอก น่าชวนอ้วกจะตาย ยัยนี่เป็นที่รักของแม่ฉันด้วยมีนารักแม่ฉันเหมือนแม่ตัวเอง เพราะมีนาจำไม่ค่อยได้หรอกว่าแม่จริงๆของตัวเองน่ะเป็นแบบไหน และครอบครัวฉันก็ไม่ค่อยอยากจะพูดเรื่องนี้เพราะอยากให้มีนารักแม่ฉันเหมือนแม่จริงๆของตัวเอง

 “ฉันไม่ได้ไปหาหนุ่มตามที่เธอจะฟ้องแม่หรอกน่า”

ตามธรรมเนียมล่ะ ถ้าฉันกลับบ้านมือหรือดึกเมื่อไหร่ ยัยนี่จะไปบอกแม่ว่าฉันอาจจะไปกับหนุ่มๆ

“มิโน!”

“ไปล่ะนะ ถ้าอยากฟ้องก็เชิญ”

            ฉันไม่ค่อยสุงสิงกับพี่สาวคนละแม่ของฉันเท่าไหร่นักไม่ใช่ว่าไม่รักนะ ฉันออกจะรักพี่สาวคนนี้เพราะตอนเด็กฉันเล่นกับมีนาบ่อยจะตาย แต่เมื่อโตขึ้นไม่รู้ว่าเพราะมีนาหมั่นไส้ฉันหรือรักห่วงฉันกันแน่ ถึงพยายามหาเรื่องมาฟ้องแม่ได้ทุกวัน จนทุกวันฉันต้องเจอบทสวดหรือไม่ก็อบรมนุ้นนี่ทุกวันทำให้ฉันไม่ค่อยอยากจะยุ่งกับยัยนี่เท่าไหร่นักหรอก

            ฉันขึ้นห้องและทำการบ้านที่ค้างไว้ต่อให้เสร็จเพราะงานที่ค้างของฉันค่อนข้างเยอะเหมือนกันแหละถ้าไม่ทำให้เสร็จมีหวังไม่จบม.5 แน่ๆ

“มิโน .. พี่เข้าไปได้ไหม”

มาอีกและ

“ไม่ได้ห้าม”

พุดจบมีนาก็เข้ามาในห้องฉัน

“ถ้าพี่ทำให้เราเกลียด พี่ขอโทษ แต่ให้รู้ไว้นะว่าที่พี่ทำทุกอย่างเพราะห่วง”

“มาไม้ไหนเนี่ย”

ที่ฉันถามไปอย่างนี้เพราะส่วนมากมีนาไม่ค่อยมาพูดดีกับฉันซักเท่าไหร่หรอก

“ไม่ได้มาไม้ไหนหรอก ต่อจากนี้เราเป็นพี่น้องที่รักกันนะ ^_____^”

แปลก  แต่ว่าใจจริงฉันก็รักยัยนี่เหมือนกันนะ ถึงแม้บางครั้งจะแอบอยากฆ่าก็ตามเหอะ ในเมื่อขอร้องมาคนดีอย่างฉันก็ต้องทำตามอยู่แล้ว

“แล้วทีเป็นอยู่ ฉันไม่รักเธอหรอ”

“ท่าทางเธอบอกว่าไม่”

“อาหะ..งั้นรู้ไว้ด้วยว่า ฉันรักเธอเหมือนพี่แท้ๆเนี่ยแหละแต่ไม่ชอบที่เธอฟ้องให้ฉันโดนดุอย่เรื่อย”

“อืมๆ พี่แค่ห่วงมิโนไง”

“ขอบใจ”

            หลังจากที่คุยปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้วฉันและพี่มีนา ฉันยอมเรียกเค้าว่าพี่แล้วหลังจากไม่ค่อยได้เรียกยัยนี่ว่าพี่ซักเท่าไหร่ ฉันรักยัยพี่คนนี้เพิ่มขึ้นเป็นกองเลยแหละ ความจริงแล้วพี่มีนาคนนี้ของฉันนิสัยดีใช่เล่นเลยนะ ถึงว่าพี่พาสถึงได้หลงนักหลงหนา หุหุ

            -เช้า-

“ไปโรงเรียนพร้อมกันนะพี่มีนา”

“ได้ซิ”

            เดี๋ยวนี้ฉันไปโรงเรียนพร้อมพี่มีนาทุกวัน ไม่รู้อะไรมาดลใจให้ฉันเกิดหลงยัยพี่คนนี้มากนักทั้งที่เมื่อก่อนฉันแทบจะฆ่าตายเลยทีเดียวแหละ -  -**

“เออนี่ มิโนรู้ยังว่าเด็กโรงเรียนเรารถชนแล้วเป็นเจ้าชายนิทราน่ะ”

หวังว่าคงไม่ใช่หมอนั่นนะ

“ไม่รู้เลย เขาเรียนอยู่ชั้นไหนหรอ”

“ชั้นเดียวกับมิโนเนี่ยแหละ  ชื่อว่าพ้อยท์”

อยู่ชั้นเดียวกับฉันแต่ฉันไม่ยักรู้จักหรือคุ้นชื่อนี้เลยแหะ
”โดนรถชนที่ไหนหรอพี่มีนา”

“แถวๆบ้านเราเลย”

“หวังว่าคงไม่ใช่นายนั่นหรอกนะ”

“อะไรนะ”

“อ๋อ คือมิโนกำลังคิดว่าใช่คนที่มิโนเห็นเมื่อวานหรึป่าว โดนรถชนเหมือนกันนี่แหละที่มิโนกลับบ้านช้าก็เพราะไปยืนดู นายนั่นผมสีน้ำตาลเข้มหรึป่าว”

“ใช่เลย”

“จริงดิ”

            นี่ฉันเสียเพื่อนร่วมชั้นเรียนไปหรอนี่ แล้วฉันยังอยู่ในเหตุการ์ณอีก แถมยังวิจาร์ณหมอนี่กับแฟนเค้าอีก ตายๆจะกลับมาหักคอเอาเรื่องฉันไหมเนี่ย

            วันนี้ทั้งวันครูแต่ละท่านที่เข้ามาสอนก็มาถึงก็อบรมเรื่องการใช้ถนนและการดูรถว่ามาทางไหน ระวังตัวเอง จะได้ไม่ประสบอุบัติเหตุแบบนายพ้อยท์อะไรนั่น

“นี่มิโน เด็กนักเรียนที่ถูกรถชนอะฉันเคยเห็นเค้าด้วยนะหล่อมากเลยไม่น่าถูกรถชนเลยแหละ”

ยัยแพมพูดถึงนายนั่นซินะ

“อาหะ.. ฉันไม่เคยเห็นเลย”

“นี่ๆ ฉันมีรูปเค้าอยู่ในมือถือล่ะดูป้ะ”

เพื่อนฉันเป็นแฟนคลับหมอนี่หรอเนี่ย ขนาดมีรูปอยู่ในมือถือ

            แพมส่งมือถือให้ฉันดู  0.0 หมอนี่หล่อมากถึงขั้นเทพเลยล่ะ หน้าขาวๆแถมรูปที่แพมมีอยู่ก็ยังเป็นตอนหมอนี่เล่นกีฬาเสร็จมั้ง ผมที่เปียกน้ำหน้าที่แดงนิดหน่อยเพราะฤทธิ์แดด หล่อมากเลยถึงรูปมันจะเบลอขั้นเทพก็ยังเห็นว่าหล่อ

“หล่อแหะ”

“ใช่ซิยะ ฉันน่ะแฟนคลับเค้าด้วยนะ”

“หรอยะ..จะบอกไรให้วันนั้นฉันอยู่ในเหตุการ์ณรถชนด้วยย่ะ”

“จริงหรอแก...พ้อยท์เค้าสภาพเป็นไงบ้าง ฉันสงสารเค้าจังT ^ T”

“อย่ามาเวอร์ร้องไห้เลย แฟนนายนั่นน่ะร้องระเบิดเถิดเทิงกว่าเธออีกนะ”

“แฟน  มินนี่หรอ”

“ฉันจะรู้ไหมว่ามินนี่หรือมิคกี้ ฉันก็แค่ยืนดูแค่นั้นแหละ”

“มินนี่ป๊อบมากเลยแหละ แต่วันๆฉันเห็นเค้าอยู่กับพ้อยท์ตลอดเลย บางทีก็บอกกันว่าเป็นแฟนกันแต่พ้อยท์ก็ไม่เคยแสดงออกว่ามินนี่เป็นแฟน”

“ฉันไม่ได้อยากรู้เลยย่ะแพม”

            วันนี้ฉันกลับบ้านคนเดียวเพราะพี่พาสแฟนพี่มีนา พาพี่มีนาไปเยี่ยมพ้อยท์เพราะพ้อยท์เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องของพี่พาส ระหว่างฉันเดินกลับบ้านรู้สึกว่าวันนี้บรรยากาศรอบตัวหนาวเย็นหรือเพราะว่าเมื่อวานฝนตก วันนี้ก็เลยอากาศเย็นตามไปด้วย หนาวจนฉันต้องเดินกอดกระเป๋าไปตลอดทางกลับบ้านเลย ฉันเดินมาถึงบ้านจนได้ แต่ว่าใครมานั่งอยู่ริมถนนแบบนั้นล่ะ อีกไม่กี่หลังก็ถึงบ้านฉันและ แต่หน้าเค้าคุ้น คุ้นจนฉันต้องเดินไปมองใกล้ๆ