“(‘ ‘ )”

ฉันมองหน้าเค้า

“( ‘ ‘)”

เค้ามองไปทางอื่น หลังจากที่พิจารณาใบหน้าอยู่นาน บวกกับเครื่องแต่งกาย ฉันคุ้น และคุ้นมากทีเดียว  0.o!!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”

สงสัยนายนี่คงได้ยินเสียงกรี๊ดของฉัน จึงหันมามอง และมันก็ทำให้ฉันยิ่ง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!”

“คงไม่เห็นเราหรอกนะ”

นายนั่นพูดเบาๆ

“มะ..ไม่จริง พ้อยท์ถูกรถชนนี่นา”

ฉันพูดแล้วเอามือปิดตา

“เห้ย!! เธอเห็นฉันหรอ”

พูดได้ด้วยง่ะ T ^ T ฉันจะบ้าตายนี่ฉันคุยกับอะไรอะในเมื่อพ้อยท์เป็นเจ้าชายนิทรา

“T[ ]T”

“เธอร้องไห้ทำไม”

“ฉันกลัว นายเป็นอะไรอะ นายถูกรถชนไปแล้วง่ะ อย่ามาหลอกมาหลอนฉันเลยนะT T”

ฉันพูดกับผีอยู่หรือนี่ แง้

“เธออย่าพึ่งร้องไห้ อย่าพึ่งกลัวฉันดิฟังหน่อย”

“ให้ฉันฟังผีพูดหรอ ToT”

“โธ่ โว้ย!!!”

ผีโมโห ~ เค้าจะจับฉันหักคอไหมง่า T0T

“แง้ ToT”

“เลิกร้องได้แล้ว ฉันไม่ใช่ผี”

“แล้วนายมาอยู่ตรงนี้ได้ไงนายยังไม่ตื่นจากการเป็นเจ้าชายนิทราเลยนะ”

“เออน่า แต่รู้ไว้ว่าฉันไม่ใช่ผีละกัน ฉันก็ไม่รู้ว่ามาอยู่นี่ได้ไงนะ”

“หรือว่าจะแบบว่าวิญญาณออกจากร่างหรือไม่ก็นายตายแต่ยังไม่ถึงเวลาวิญญาณนายเลยไม่ไปไหน”

“ดูละคร อ่านนิยายมากเกินไปแล้ว”

“- - *”

“ว่าแต่เธอไม่กลัวฉันแล้วหรอ  แบร่ :p”

“กรี๊ดดดดดด!!!”

พูดจบนายนี่ก็แลบลิ้นใส่ฉัน T T ฉันจะรู้สึกขำหรือรู้สึกกลัวกับสถานการ์ณแบบนี้ดีเนี่ย

“ฉันบอกแล้วไงไม่ใช่ผี ว่าแต่เธอไม่อายหรอคนอื่นมองเธอเยอะแล้วนะ”

“มองฉันทำไม ฉันก็ยืนคุยกับนายปกติ”

“เพราะคนอื่นไม่เห็นฉันไงจ๊ะ คุณเธอ”

“0.0”

“อาหะ ฉันก็ไม่รู้ว่าคืออะไรนะแต่ว่าคนอื่นไม่เห็นฉันจริงๆ”

           ตายๆ ยิ่งกว่าในละครอีก แต่ในละครส่วนมากบทที่เห็นน่าจะเป็นนางเอกงั้นนิยายเรื่องนี้ฉันก็นางเอกอะดิ โหะๆ แล้วตอนนี้ใช่เวลามาคิดเพ้อเจ้อไหมเนี่ยมิโน -*-

“เหมือนละครชะมัด”

“ตอนนี้ฉันไม่มีที่อยู่เลย บ้านฉันมีศาลพระภูมิใหญ่ยังกับบ้านคนเค้าไมให้ฉันเข้า ฉันไปอยู่กับเธอได้ไหม”

“0 . 0”

“นี่ผีไม่ปล้ำเธอหรอกนะ”

“จะบ้าหรอยะ ไหนนายบอกไม่ใช่ผีไง”

“เออ ลืม- -^”

“นายคงเป็นวิญญาณ แต่ถ้าวันนี้พี่สาวกลับจากเยี่ยมนายแล้วบอกว่า มิโนจ๊ะพ้อยท์ตายแล้ว ฉันจะไม่ทำบุญไปให้นายเลยคอยดู”

“พี่สาวเธอรู้จักฉันด้วยเรอะ ถึงไปเยี่ยม”

“พี่ฉันเป็นแฟนพี่พาส”

“หะ พี่มีนาเนี่ยนะพี่สาวเธอ”

“(_._)(-.-) หงึกๆ”

ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ

“นายรู้จักพี่มีนาหรอ”

“อืม พี่มีนาไปบ้านพี่พาสบ่อยแล้วฉันอยู่บ้านเดียวกับพี่พาสน่ะ”

“อาหะ งั้นฉันก็บอกพี่มีนาได้น่ะซิว่านายออกจากร่างมา”

“อย่านะฉันไม่อยากให้ใครรู้ เดี๋ยวเรื่องไปถึงพี่พาสจะยุ่งหมอนี่ชอบทำอะไรแผลงๆ ว่าแต่เธอชื่อไร”

“มิโน”

            ฉันพานายนี่ไปบ้านตามคำขอ เพราะให้เค้าไปอาศัยอยู่ศาลพระภูมิคงไม่ได้แน่ๆ ในเมื่อขึ้นชื่อว่าวิญญาณคงโดนลุงเจ้าที่ดีดออกมาแน่ๆ

“ฉันจะปลอดภัยไหมเนี่ย ถ้าให้นายอยู่กับฉันเนี่ย”

ฉันถามอย่างระแวง

“ฉันจะปล้ำเธอทุกวันเลย”

“- [ ]  -;”

“ล้อเล่นน่า ฉันเป็นสุภาพบุรุษพอนะ”

“หน้านายบอกว่าไม่เลยซักก็นิด”

“นี่!! เดี๋ยวก็จับหักคอเลย- -^ “

“อย่านะ!”

“ห้องเธอน่ารักดีนะ”  พ้อยท์พูดพลางเดินไปดูนู้นดูนี่ หยิบนู้นวางนี่ทั่วห้องฉันไปหมด ฉันคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่เอาวิญญาณตัวนี้กลับมาบ้านด้วย

“แล้วนายจะหยิบนู้นหยิบนี่ทำไมเนี่ย แล้วกรุณาวางที่เดิมด้วยย่ะ”

“ฉันก็วางที่เดินทุกอันเนี่ยแหละ ว่าแต่เธอหายกลัวฉันเร็วจริงเลยนะ”

“ เพราะนายหล่อมั้ง ฮ่าๆ”

“-  - ^”

“ล้อเล่นน่า  แล้วทำไมนายไม่ไปหาแฟนนายล่ะเผื่อเค้าเห็นนายนะ”

“ใครแฟนฉัน -  -?”

“ก็มินนี่ไง”

“มินนี่อีกแล้ว”

“ทำไมล่ะ  วันที่นายรถชนนะเค้าร้องไห้ยังกะญาติเสียเองงั้นแหละ”

“ฉันกับมินไม่ได้เป็นแฟนกัน”

“เค้าพูดกันให้พรึบว่านายกะมินนี่เป็นแฟนกัน”

“ไม่ใช่”

“-  -*”

“มีแค่คนชอบจับคู่ฉันกับมินแต่ความจริง เราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย”

“จ้ะๆ ไม่เป็นๆแล้วนายจะอยู่กับฉันนานแค่ไหนอ้ะให้ฉันพูดคนเดียวแบบนี้บ่อยๆพี่มีนาต้องหาว่าฉันบ้าแน่ๆ”

“ยังไม่รู้เลย คงอยู่จนกว่าฉันจะฟื้นมั้งหรือไม่ก็อยู่จนกว่าฉันตาย ถ้าฉันตายฉันก็คงต้องไป”

            แววตาพ้อยท์เศร้าลงทันทีหลังจากที่ตัวเองพูดประโยคว่าอาจจะตายขึ้นมา ฉันก็ยังรับไม่ได้หรอกถ้าเค้าจะตายเร็วๆนี้ ในเมื่อเค้าพึ่งมานั่งคุยกันฉันตรงนี้ นี่นาและเค้ายังเป็นเพื่อนร่วมชั้นม.5ของฉันอีก

“ชู่วว์”