ตอนเย็นฉันไปเยี่ยมพ้อยท์กับพี่มีนาและพาส ซึ่งก็มีพ้อยทืติดสอยห้อยตามมาพอมาถึงโรงพยาบาล พ้อยท์ก็ปลีกวิเวกด้วยการดุ่มๆๆๆหายตัวไปในห้องพักของตัวเองซะงั้น ฉันเดินตามเข้าไปพร้อมพี่มีนาและพี่พาส พอเข้าไปพ้อยท์ยืนก้มหน้าอยู่ที่เตียง เค้าคงอยากจะกลับไปใช้ชีวิตปกติซินะ ฉันจะช่วยเค้ายังไงได้บ้างเนี่ย  ดูท่าทางพี่พาสจะห่วงพ้อยท์มากมากับพี่มีนาแท้ๆกับนั่งเฝ้าแต่พาส

ก๊อกๆ

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับหมอและนางพยาบาล พ้อยท์ดูตื่นเต้นมากที่เห็นหมอเข้ามาในห้องคงอยากฟังอาการของนายเร็วๆซินะ

“พ้อยท์ เป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ”

พี่พาสลุกขึ้นแล้วหลบให้หมอมาตรวจอาการพ้อยท์  คุณหมอเอาเครื่องนู้นเครื่องนี่ตรวจพ้อยท์จนเยอะแยะไปหมด ใช้เวลาประมาณ5นาทีกว่าหมอจะพูด

“คนไข้สมองได้รับความกระทบกระเทือนมาก คงใช้เวลานานกว่าจะฟื้นฟูและสภาพร่างกายของคนไข้ดูอ่อนลงเรื่อยๆ”

อ่อนลงเรื่อยๆหรอ  หมายความว่ายังไง ฉันหันไปมองพ้อยท์เค้าไม่อยู่ตรงนี้แล้วหายไปไหนอีกล่ะทีนี้อ้ะ

“เอ่อ..พี่มีนาพี่พาสคะ เดี๋ยวมิโนมานะ”

            ฉันพูดแล้วเดินออกจากห้องเพื่อตามหาพ้อยท์ เค้าไปไหนของเค้านะหรือว่าจะโดดตึก -  -; คิดมาได้โดดตึกฉัน เค้าเป็นวิญญาณแล้วนี่นาจะไปโดดตึกทำซากอะไร แหะๆ ฉันเดินแทบทั่วโรงพยาบาลแต่ยังไม่เจอพ้อยท์เลย ฉันเดินผ่านระเบียงที่มีสวนให้นั่งเล่น เอ๊ะ ! นั่นพ้อยท์นี่นา แล้วนั่นมินนี่ ไหนบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนกันไงยะ แล้วมินนี่เห็นพ้อยท์หรอถึงได้อยู่ตรงนี้ด้วยกัน ฉันเดินไปมองตรงกระจก มินนี่คงไม่เห็นพ้อยท์ซินะเพราะมินนี่ไม่มองพ้อยท์หรือพูดกับพ้อยท์เลย ฉันยืนรอจนกว่ามินนี่จะเดินออกจากตรงนี้ และเดินไปหาพ้อยท์

“พ้อยท์”

“....”

“คิดมากน่า  หมออาจจะมั่ว”

“....”

“พ้อยท์กลับบ้านกันเถอะนะ เดี๋ยวฉันให้นายเล่นเกมดีม้า^ ^”

“....”

ฉันหมดความอดทนแล้วนะยะ เงียบอยู่ได้เดี๋ยวก็ผลักตกตึกให้ดับไปอีกรอบเลยนิ ฮึ่ย!

“พ้อยท์.. ฉันรู้ว่านายเศร้านะแต่ว่าเศร้าอยู่อย่างนี้ก็ไม่มีไรดีขึ้นมาหรอก ไปหาอะไรสนุกๆทำดีกว่าไง จะได้ลืมเรื่องพวกนี้ ยิ่งนายเศร้าเวลาก็ยิ่งเดินช้านะ”

“หรอ”

อีตาบ้า ยอมปริปากพูดซักที ฉันเหนื่อยนะT T

“อืม  นี่ไปเดินเล่นกันไหม”

“อืมก็ได้”

            ฉันโทรบอกพี่มีนาว่าให้กลับก่อนฉันจะไปทำธุระ ซึ่งธุระก็คือพาพ้อยท์มาเดินเล่นเพื่อไม่ให้คิดอะไรฟุ้งซ่าน ฉันไม่ชอบให้นายนี่เศร้าหรอกมันดูหดหู่ไงก็ไม่รู้คนหล่อเศร้า ทำคนสวยเซง!! โหะๆ

            ฉันพาพ้อยท์มาที่สนามเด็กเล่นของหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งที่เลือกพามาที่นี่เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีใครมาเล่นหรือมาอยู่กันหมุ่บ้านนี้ก็หมู่บ้านเล็กๆ ถ้าไปที่คนเยอะๆฉันจะคุยกับหมอนี่เค้าคงโทรแจ้งศรีธัญญามาจับฉันไปอาศัยอยู่ที่นั่นแทนบ้านฉันแล้วล่ะ

“ทำไมพาฉันมาที่นี่อะ”

“ก็ ที่นี่ไม่ค่อยมีใครแล้วมันก็สงบดีด้วย”

“อืม”

“นายอย่าเศร้าไปเลยน่า  นายยังไม่ตายก็หมายความว่านายมีโอกาสที่จะกลับไปนะ”

“แต่มันก็นานกว่าฉันจะฟื้น ถ้าฉันไม่ฟื้นฉันก็กลับไม่ได้”

“แล้วจะมานั่งเศร้าคิดมากทำไมล่ะ ก็ใช้ชีวิตธรรมดาไปเนี่ยแหละไม่เห็นต้องคิดมากยิ่งคิดมากนายก็ยิ่งไม่มีกำลังใจนะ”

“ฉันจะพยายาม”

“ไปเล่นกันดีกว่า มานี่เร็ว”

            ฉันจูงพ้อยท์ไปที่ชิงช้าเก่าๆ ตอนเด็กๆเวลาโดนแม่ดุฉันจะหนีมานั่งตรงนี้ประจำเลยแหละ ฉันว่าที่นี่มันเป็นสถานที่เก็บอารมณ์แหละ เหอะๆ  ฉันให้พ้อยท์นั่งและแกว่งให้เบาๆ ฉันสรรหาเรื่องราวของคนหมู่บ้านนี้ว่าลำบากแค่ไหน ต้องทำงานนู้นทำงานนี่เค้ายังทนได้ไม่เศร้า บางทีก็ยกเรื่องราวเศร้าๆของคนอื่นๆมา ว่าเค้ายังอยู่ได้เลย นายพ้อยท์ก็หัวเราะฉัน ฉันทำผิดตรงไหนล่ะ ก็แค่อยากให้นายสบายใจ

“ฮ่าๆ..”

“หัวเราะอะไรนักหนาเนี่ย”

“ป่าวๆ เธอไปเป็นนักเจรจาได้เลยนะเนี่ย คิคิ”

“บ้า ที่ฉันพูดน่ะเพราะว่านายชอบเศร้าไม่อยากเห็นคนหล่อเศร้า”

“หะ..เธอชมฉันหรอ -////-;”

“เอ่อ .. ก็นายมันหล่อจริงๆนี่นา _///_”

แล้วทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยง่ะ >///<

“เหอะๆ”

“เหอะๆ ทำไมยะ ไปๆกลับบ้านดีกว่า เออวันนี้ฉันเห็นนายยืนอยู่ทีเดียวกะมินนี่เม้าส์ เค้าไม่เห็นนายหรอ”

“ไม่เห็น”

“นายคิดถึงเค้าหรอ”

“ป่าว ไม่ได้คิดถึง จะกลับบ้านไม่ใช่หรอ ไปซิ”

            ไม่พูดปล่าวพ้อยท์เดินลากฉันกลับบ้านทันทีดีนะที่เค้าไม่ได้ลากแบบฉุดกระชาก ไม่งั้นคนแถวๆนี้คงหาว่าฉันบ้าแน่ๆ