“เอ่อ ..เจ็บป่าว”

“ไม่ ไม่เจ็บ ลุกๆจะนอน”

              ฉันไล่พ้อยท์ลงจากเตียงแล้วสิงตัวเองเข้าไปใต้ผ้าห่มทันที ทำไมใจต้องเต็นตึกตัก ตึกตักด้วยง่ะ >.<; ตอนนี้ไม่ได้ประกาศรางวัลออสก้าซะหน่อย  แง้จะนอนหลับไหมเนี่ยฉันใจเต้นกับคนไม่เท่าไหร่ นี่มาใจเต้นกับวิญญาณ ให้ตายเถอะโรมิโอ

ฟึบ?

“เฮ้ย!”

“ร้องซะดังเชียว”

“อะไรของนายเนี่ยมาดึงผ้าห่มฉันทำไมยะ”

ไม่ให้ร้องได้ไงอ้ะ ในเมื่อพอเช้าปุ๊บอีตาพ้อยท์ก็ดึงผ้าห่มฉันเฉยเลยอะ

“ดึงไปงั้นแหละ”

อ้าว

“ไอ้บ้า”

“มาด่าฉันทำไมเนี่ย เดี๋ยวเถอะ”

“0.0 เดี๋ยวเถอะอะไรยะ”

“ป่าว”

“อึ๋ย ไปอาบน้ำเลยไปเสื้อผ้านายวันนั้นฉันซักให้แล้ว อยุ่ตรงระเบียงน่ะไปหยิบ”

            ฉันสั่งนายพ้อยท์เสร็จแล้วก็เดินไปใช้ห้องน้ำด้านล่างบ้าง อาบเสร็จก็ขึ้นมาบนห้อง ว่าแต่อีตานี่มันหายไปไหนฟระ ห้องน้ำก็ไม่มีข้างล่างก็ไม่มีห้องนอนฉันก็ไม่มี มันหายไปไหนเนี่ย จะตะโกนเรียกก็ไม่ได้ด้วย โดนยมทูตจับไปหรึไงนะ หะ ยมทูตหรือว่าจะจริงหรือว่าหมอนี่ตายแล้ว เย้ย!ไม่นะ

ตึกๆๆๆๆๆๆ ฉันวิ่งลงบันไดด้วยความเร็วสูง และตรงดิ่งไปโรงพยาบาลทันที วันนี้เป็นวันหยุดแม่ออกไปชอปปิ้งกับพี่มีนา พ่อก็นอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้อง ขี้เซาจัง พ่อใครวะ?  พ่อฉันเองแหละ แหะๆ

            ฉันนั่งรถมาถึงโรงพยาบาลแล้วก็วิ่งต่อ อย่างกะฝึกวิ่งไปโอลิมปิกงั้นแหละ พอเข้าไปถึงห้องพ้อยท์ พ้อยท์กลับไม่อยู่ในห้อง ไปไหนอะอย่าบอกนะว่าถูกย้ายไปห้องดับจิต T T ก็แปลว่าหมอนี่ตายแล้วอะดิ แง้    ฉันนั่งรออยู่ในห้องตั้งนานก็ไม่เห็นพยาบาลคนไหนเข็นพ้อยท์เข้ามาเลยฉันหวังว่าให้เค้าไปแค่ตรวจร่างกายแล้วก็กลับ แต่ทำไมฉันนั่งมาชั่วโมงกว่าแล้วนะ

ฉันตัดสินใจเดินไปถามพยาบาลเค้าท์เตอร์ด้านนอก

“เอ่อ..คนไข้ห้อง107เค้าไปไหนหรอคะ”

“คนไข้ที่รถชนหรอคะ..ตอนนี้อยู่ห้องไอซียูค่ะ”

“ไอซียู!”

ตายแล้ว [ยัง]  พ้อยท์ไปห้องไอซียูเค้าจะเป็นไรมากไหม

“เค้าเป็นอะไรมากไหมคะ”

“เค้าช็อคน่ะค่ะ ทางโรงพยาบาลก็เลยย้ายไปดูอาการในห้องไอซียู”

“เข้าเยี่ยมได้ไหมคะ”

“ไม่ได้ค่ะ..ตอนนี้คนไข้ต้องการพักผ่อนอย่างต่อเนื่องขออภัยด้วยนะคะ”

“ค่ะ”

            ฉันเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วงพ้อยท์ พ้อยท์ช็อคงั้นหรอ แล้วตอนนี้วิญญาณเค้าอยู่ไหนกันล่ะแค่ช็อคยังไม่ตายซะหน่อยวิญญาณก็น่าจะอยู่นี่นา

“นายไปไหนกันแน่พ้อยท์ ฉันห่วงนายรู้ไหม”

ฉันพูดกับตัวเอง แล้วเดินทางกลับบ้านฉันจะหาเค้าได้ที่ไหนกัน นายไปอยู่ไหนเนี่ยเฮ้อ!

            2วันแล้วที่ฉันยังไม่เจอพ้อยท์เลย ไปโรงพยาบาลพ้อยท์ก็ยังอยู่ห้องไอซียูอยู่ดี ฉันห่วงเค้าจังอยู่ห้องไอซียูนานๆถึงจะมีแพทย์ดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ได้ขึ้นชื่อว่าไอซียูฉันก็หวั่นอยู่ดีแหละ ฉันออกมาเดินเล่นตรงสนามเด็กเล่น ที่ฉันและพ้อยท์เคยมานั่งเล่นกัน

“มิโน นนนนนนนนน”

ใครฟระตะโกนหูแทบแตก

“พ้อยท์!”

พ้อยท์จริงๆด้วย เค้ายังไม่ไปไหน ฉันล่ะดีใจจริงๆ

“นายหายไปไหนมายะ”

“เอ่อ...”

พ้อยท์มีสีหน้าแปลกๆ และก็ไม่ยอมตอบคำถามฉันด้วย นายนี่ไปไหนมากันแน่เนี่ย

“ไปหามินนี่มาหรึไง ถึงต้องทำหน้าอย่างนั้น”

“จะบ้าหรอ..ฉันแค่”

“แค่อะไร!”

“แค่ ลองเข้าร่าง”

“ลองเข้าร่าง”

“อืม แล้วมันก็เป็นแบบที่เธอรู้น่ะแหละ ฉันช็อค”

“ที่นายช็อคเพราะว่านายพยายามเข้าร่างตัวเองเนี่ยนะ”

“งืม แต่ร่างกายฉันต้านมั้งก็เลยเป็นอย่างที่เห็น”