อยากจะเอาถ่านยัดปากจริงๆ มารู้ความคิดฉัน = =; [ไหงเมื่อกี๋ด่าเค้าว่าหลงตัวเอง]  พอพ้อยท์รู้ว่าฉันไม่ชอบการยิ้มของเค้า อีตานี่ก็จะมานั่งจ้องหน้าพร้อมกับ

“มิโน ^___^~”

ฉันเดินหนี

“มิโนไปไหน ^___^~”

ฉันหันหน้าหนี

“มิโนคร้าบ^___^~”

             ฉันจะบ้าตายแล้ว >0<+ ให้ตายเหอะ ฉันยอมรับนะ ฉันแพ้รอยยิ้มของวิญญาณน้อยนี่ แง้ ทำไมเวลามันยิ้มมันน่ารักฟระ  ฉันเกลียดมันยิ้ มมมม >[]<

“ไอ้พ้อยท์”

“โหย เรียกไอ้เลยหรอ =[]=;”

“หยุดยิ้มแล้วไปนั่งเฉยๆเรยไป้”

“อั้นแหนะ หวั่นไหวรอยยิ้มใช่ม้า~ กิ้วๆ ^___^”

นั่น ยังจะยิ้มแถมมีกิ้วๆ - -^ มาให้อีก หนอยแหนะ อย่างนี้ต้องโดน

“โอ้ย!”

ฮ่าๆ

“อะไรเนี่ยมิโน”

“หืม  ไรจ๊ะพ่อพ้อยท์จอมยิ้ม”

“เธอเอาเขวี้ยงใส่ปากฉันเนี่ย”

ฮ่าๆ..มันคือดินสอกดปลายแหลมๆจ้ะหนุ่มน้อย

“อ้าว โทษทีฉันไม่รู้ว่าวิญญาณอย่างนายจะเจ็บ แบร่;p”

“^________^”

ฮึ่ย! มันไม่เลิกยิ้มง่ะ T T ไม่เอาน้ะ ฉันแพ้รอยยิ้มเค้า T ^ Tเดี๋ยวหลงรักผีแล้วจะแย่  แง้

“ไม่หยุดยิ้มใช่ไหม ถ้าไม่หยุดฉันจะไปหามินนี่เดี๋ยวนี้แหละแล้วบอกว่าพ้อยท์เค้ามาอยู่กับฉันพ้อยท์ บลาๆๆๆ”

“เออ หยุดยิ้มแล้วก็ได้^ ^”

ไหนมันบอกจะหยุดไงฟระ

“หยุด!”

“-  - หยุดก็หยุด”

“มิโน นนนนนนนนนน”

“เฮ้ย!”

            ไม่ให้ตกใจได้ไงอ้ะ ในเมื่ออยู่ๆ ยัยแพมก็โผล่พรวดเข้ามา ไม่ให้สุ่มให้เสียง แถมเมื่อกี๋ฉันยังเถียงตะโกนโหวกเหวกอยู่ในห้องคนเดียวอีกง่ะ =[]=; ตายแน่ๆ

“ตกใจอะไร แล้วเมื่อกี๋เสียงแกตะโกนป้ะ ฉันจำได้ว่าเสียงแกนะ”

เอาแล้วไง ยัยเพื่อนบ้ามาสงสัยอะไรฉันยะ T T

“0.0”

“ทำไมต้องทำตาโต”

“ปะ..ป่าว แล้วแกมาที่นี่ทำไมเนี่ย”

ฉันหันไปมองพ้อยท์แวบนึงซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาก็คือ

“^_____^”

            มันยั่วฉัน เอ่อ..อย่าคิดลึกนะคุณผู้อ่าน มันยั่วโมโหฉันตังหาก ยิ้มอยู่ได้ แง้ ฉันบ่นไม่ได้ด้วยง่ะ T Tอยากร้องไห้เป็นภาษาลิเวอร์พูล  << ลิเวอร์พูลมาจากไหน [คนเขียนก็ไม่รู้ -  -^ รู้เเต่คนเขียนชอบ55+]

“ว่าแต่มาทำไมเนี่ย”

ฉันถามแพมอีกครั้ง

“ป่าว จะมาชวนแกไปเยี่ยมพ้อยท์น่ะ ฉันพึ่งรู้ข่าวจากทางโรงเรียนว่าพ้อยท์อาการทรุดก็เลยกะจะไปเยี่ยมซักหน่อยไปด้วยกันปะ ไปเสร็จแล้วไปเดินเที่ยวต่อ”
”เที่ยวไหน”

“ก็เดินเล่นในห้างอ้ะแกไปเหอะ”

“อืมๆ เดี๋ยวไปแต่งตัวแปบนึงแกไปรอข้างล่างไป”

ฉันไล่แพมออกจากห้องได้แล้ว แล้วก็กลับไปเชคบิลกับไอ้วิญญาณพ้อยท์ที่มุมห้อง

“นี่แหนะๆๆๆๆ”

“โอ้ยๆ มิโนพอๆๆ เจ็บT^T”

ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยนะ ฉันจะฟาดไม่เลี้ยงเร้ยยยย

“มิโน น มิโน้”

“ไอ้บ้า ชื่อฉันไม่ต้องเติมเสียงโทย่ะ”

“หรอคร้าบบ ^___^”

            ง่ะ  ถึงกับชะงักกับรอยยิ้ม แง้T T ฉันไม่ตีแกแล้วไอ้บ้าพ้อยท์ ไปแต่งตัวก็ได้ ฉันไม่อยากคิดกับนายไปมากกว่านี้นะยะ เพราะฉะนั้นโปรดอย่ายิ้มแบบนั้นอีก T[ ]T

            ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วเดินทางไปโรงพยาบาลกับแพม ยัยนี่มันรวยนะขับรถไปโรงพยาบาล และแขกที่ไม่ได้รับเชิญก็นั่งยิ้มแป้นอยู่เบาะหลัง พอมองกระจกหลังไปเจอปุ๊บ

“^____^~”

กรี๊ดดดด อยากจะกรี๊ดให้ลั่นรถ แง้ มันยิ้มอีกแล้ว

“มิโน แกเป็นไร มองกระจกหลังอยู่ได้หะข้างหลังมีผีหรึไงยะ”

แวก ทักมาได้มีผี ผีน่ะไม่มี มีแต่วิญญาณคนที่แกจะไปเยี่ยมเนี่ยแหละยัยแพม

“จะบ้าหรอ ก็แกพึ่งหัดขับใช่ม้า ฉันก็เลยเป็นหูเป็นตาให้ไง ฉันไม่อยากตายตอนนี้นะโว้ย”

ฉันโกหกนะเพื่อน ฮ่าๆ ได้แต่บอกในใจ จะได้ไม่เป็นบาปมากนักเพราะสารภาพในใจแล้ว 

“ย่ะ เออแกพอรู้ข่าวว่าพ้อยท์ทรุดนะยัยพวกปรี๊ดๆก็ทำเป็นเศร้าร้องไห้ โดยเฉพาะมินนี่นะฉันเห็นเค้าแทบไม่กินข้าวเลยแหละ”

ฉันมองกระจกหลัง

“....”

            พ้อยท์ไม่ยิ้มแล้วแต่กลับทำหน้าเศร้าแทน  ไอ้บ้า >0< อารมณ์ขึ้นไหนบอกไม่ได้เป็นอะไรกัน พอได้ยินว่ามินนี่ไม่กินข้าว ทำเป็นนั่งเงียบไม่ยิ้มให้ฉันแล้วหรอยะ แหม๋มๆ

“หรอ พ้อยท์คงมีความสำคัญกับยัยนี่มากเลยล่ะซิ”