ไปเที่ยวกะยัยแพมเสร็จปุ๊บ พอถึงบ้านปั๊บฉันก็

“ไอ้พ้อยท์ นายผลักฉันทำม้ายยย”

“อ้าว ..ก็เธอกำลังจะถูกมินนี่ตบไง ก็เลยผลัก”

“อย่ามาอ้าง นายหมั่นไส้ฉันใช่ไหมที่ไปด่าที่รักนายน่ะหะ!”

“บ้ากันใหญ่แล้วเธอ จะให้ฉันผลักมินนี่หรึไง เธอก็รุ้ว่ามินนี่ไม่เห็นฉัน”

“ฉันไม่เชื่อย่ะ ไปไกลๆฉันเลย โมโห!”

ฉันผลักพ้อยท์ให้ห่างๆจากตัวฉัน แง้ โมโหวุ้ย

“โอ๊ะ โอ๋อย่าโมโหนะนะนะ ^____^ เรามายิ้มกันดีกว่า”

กรี๊ดดด มันยิ้มอีกแล้ว T T

“นายจะยิ้มทำไมยะ!”

“^___________^”

“เลิกยิ้มเหอะ ฉันแพ้รอยยิ้มนาย”

“หะ .///.”

“ยิ้มอยู่ได้”

            ฉันพูดแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือหงุดๆ เงยขึ้นมาพ้อยท์ก็รู้ดิว่าฉันหน้าแดง แง้ ฉันเป็นไรเนี่ย ใจเต้น ตุ้มๆต่อมๆตุ้มๆต่อมๆ หัวใจเต้น♪  แล้วทำไมฉันต้องโยงไปเพลงตลอดเลยด้วยง่ะ - -;

ก๊อกๆ

“มิโน เปิดประตุให้พี่หน่อยจ้ะ”

“ค่า”

ตั้งแต่ดีกัน ทำไมมันพูดกันหวานจัง << คนแต่ง งง

“มีไรหรอคะ”

“ป่าวจ้ะ พรุ่งนี้วันเกิดพ้อยท์แล้วพี่จะชวนมิโนไปทำบุญไปด้วยกันไหม”

“เอ่อ..มิโนขี้เกียจ แหะๆพี่มีนาไปกับพี่พาสเถอะ”

“จ้ะ แล้วเดี๋ยวเอาบุญมาฝาก”

“ค่ะ”

วันเกิดนายพ้อยท์หรอ พรุ่งนี้หรอทำไมนายนี่ไม่ปริปากเลยอ้ะว่าเป็นวันเกิดตัวเอง

“วันเกิดนายพรุ่งนี้หรอ”

“อืม ช่าย ว่าแต่ทำไมเธอไม่ไปทำบุญให้ฉันล่ะ น้อยใจนะT ^ T”

“อย่ามาทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันนะยะ ขี้เกียจทำไมผิดป้ะ”

“ไม่ผิดครับผม”

“เดี๋ยวฉันมานะ อยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาดเข้าใจบ่”

“ทำไมมาภาษาอีสาน”

“เรื่องของฉัน”

            ฉันเดินออกจากบ้านพร้อมกับแบงค์500 วันเกิดเค้าทั้งทีแต่ว่าต้องมาเป็นวิญญาณแบบนี้คงไม่สนุกหรอก แต่ว่าฉันจะทำให้เค้ามีความสุขด้วยแบงค์500นี้ 555+  ฉันไปซูเปอร์มาร์เกตใกล้ๆบ้าน ซื้อขนมกับน้ำนิดๆหน่อยๆ แล้วก็แวะมาที่ร้าน ‘cake’ เค้กที่นี่อร่อยมากเลยแหละ ฉันกินตั้งแต่วันเกิด อายุ1ปีจนตอนนี้17แล้วก็กินอยู่ หุหุ ร้านนี่อยู่ยาวนานมากเลย แต่ความอร่อยไม่เคยเปลี่ยน ฉันซื้อเค้กชอคโกแลต กลับมาบ้าน เหลือเงิน 50กว่าบาท เศร้านะเนี่ยT T

            พอกลับมาบ้านฉันก็จัดแจงเก็บของให้เรียบร้อย แล้วรอถึงเที่ยงคืนค่อยเอาไปให้พ้อยท์ เซอร์ไพรส์ๆๆๆ ลัลล้า~

            ตกดึกพ้อยท์ก็หลับแล้วส่วนฉันหรอ แกล้งหลับตั้งแต่2ทุ่มแล้วแหละ น่าเบื่อชะมัดหมอนี่มัวแต่นั่งดูดาวอยู่ได้ไม่หลับไม่นอนซักที พอเที่ยงคืนฉันก็เรยย่องๆๆ แล้วก็ย่องลงไปชั้นล่าง ดีนะที่วันนี้พ่อกับแม่ไปดูงานต่างจังหวัด ส่วนพี่มีนาก็หลับปุ๋ยไปแล้ว ฉันเดินไปเอาน้ำเทใส่แก้ว2แก้ว เอาเค้กใส่จาก  แร้วเอาเทียนวันเกิดปักตัว P โหะๆ สวย

            ฉันเอาเค้กขึ้นไปบนห้องอย่างระวัง ไม่งั้นฉันอาจจะสะดุดล้มเค้กคว่ำอยู่แถวๆบันไดก็ได้

พอเปิดประตูเข้าไปอีตานี่ยังหลับปุ๋ยอยู่เลยแหะฉันเอาน้ำวางไว้บนโต๊ะเล็กกลางห้อง แล้วเดินไปปิดไฟทุกดวงที่มันเปิดอยู่ในห้องฉันแล้วหยิบเค้กไปใกล้ๆตัวพ้อยท์

“พ้อยท์”

“...”

“พ้อยท์”

“...”

“พ้อยท์!”

กะจะเซอร์ไพรส์ดันมาหลับปุ๋ยปลุกอยากเดี๋ยวแม่ก็เอาเค้กโปะหน้าเลยนิ

“หืม..”

กว่าจะตื่น

“ลุกขึ้นมาก่อนเร็ว”

ฉันเรียกให้พ้อยท์ลุกขึ้น แต่หมอนี่ไม่ลืมตา -  - *

“ลืมตาด้วยดิ อย่าพึ่งหลับลืมเร็วๆๆๆ”

“-  -^”

“อ่ะ”

ฉันยื่นเค้กไปให้พ้อยท์

“หืม?”

“เค้กวันเกิด  เที่ยงคืนแล้วก็ถือว่าวันเกิดนายแล้วไง อะ แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ”

“เอ่อ..ขอบใจนะ^ ^”

“^____^ ไม่เป็นไรกินเค้กดีกว่าเนอะ”

            ฉันและพ้อยท์ละเลง เอ้ย กินเค้กกันอยู่ในห้อง อีตานี่มันชอบเอาเค้กมาป้ายฉันง่ะ T Tชอคโกแลตนะท่านผู้อ่าน คิดดูว่ามันเหนียวขนาดไหน T T

“พอๆเลยไอ้พ้อยท์ฉันเอาเค้กให้นายกินนะไม่ได้ให้นาย ป้ายฉันง่ะ>0<”

“^ ^”

“อย่าบังอาจมายิ้มนะ”

“^ ^”

“ไอ้นี่..นี่แหนะ”

ฉันหยิบเค้กเปะเข้าไปที่ปากเค้า 55+ อยากจะยิ้มดีนักกินชอคโกแลตไปเต็มๆเลย โหะๆ แล้วเราก็เล่นกันไปเล่นกันไป

“เฮ้ย เค้กเข้าตาฉันอะ”

“แหม แค่นี้สำออยนายเป็นวิญญาณนะยะไม่ตายหรอก”

“มาดูให้หน่อยดิ มันคันอ้ะ”

แค่เค้กเข้าตา โวยวาย -*- ฉันเดินไปดูตาพ้อยท์ซึ่ง มันหลับตาอยู่ แล้วฉันจะเห็นไหมฟระ

“ลืมตาซิเฟ้ย ไม่ลืมฉันจะเห็นไหม”

“อ่า ลืมๆ”

พ้อยท์ลืมตา ฉันค่อยๆเอาทิชชูเช็ดเค้กที่ติดบริเวณตาเค้าออก

“เสร็จและ”

“มิโน”

“หืม”

อย่ามองหน้าฉันแบบนั้นอีตาบ้า เดี๋ยวหวั่นไหว T T  ก็ดูเค้ามองดิจ้องตาฉัน แถมตอนนี้ฉันและเค้ายังอยู่ใกล้กันอีกอ้ะ เดี๋ยวปล้ำวิญญาณขึ้นมาซวยนะ >0< ทำไมฉันเหมือนจะหื่น  - -*

“ขอบคุณนะ สำหรับเค้ก”

“อาหะ..เรื่องแค่นี้เอง วันเกิดนายไงนายจะได้ไม่เศร้า”

“...”

“เอ่อ..”

หมอนี่เงียบแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้และใกล้ >///< อายโว้ย พ้อยท์ยังไม่หยุดค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้และ

“เอ่อ..โทษที -///-“

พึ่งรู้ตัวหรึไงยะ >///< ฉันหน้าแดงจะบ้าตายแล้วนะ

“เอ่อ..มะเป็นไรเออนี่ ฉันเอาของมาให้นายแล้วอ้ะ เอาจานไปล้างด้วยฉันจะนอนโอเค้”

ฉันพูดจบแล้วกระโดดตัวขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มคลุมโปรงทันที อายโว้ย ใจก็เต้น แง้ความรู้สึกนี้มันอะไรอะ หรือว่าฉันจะชอบเค้า0.0 ไม่ได้นะ เค้ามียัยมีนเน่า [มินนี่   คนแต่ง] อยู่แล้วนี่นา T T อย่าบังอาจไปรักเค้าต้องนางเอกเข้าไว้ ฮ่าๆ

             อยากจะเอาถ่านยัดปากจริงๆ มารู้ความคิดฉัน = =; [ไหงเมื่อกี๋ด่าเค้าว่าหลงตัวเอง]  พอพ้อยท์รู้ว่าฉันไม่ชอบการยิ้มของเค้า อีตานี่ก็จะมานั่งจ้องหน้าพร้อมกับ

“มิโน ^___^~”

ฉันเดินหนี

“มิโนไปไหน ^___^~”

ฉันหันหน้าหนี

“มิโนคร้าบ^___^~”

             ฉันจะบ้าตายแล้ว >0<+ ให้ตายเหอะ ฉันยอมรับนะ ฉันแพ้รอยยิ้มของวิญญาณน้อยนี่ แง้ ทำไมเวลามันยิ้มมันน่ารักฟระ  ฉันเกลียดมันยิ้ มมมม >[]<

“ไอ้พ้อยท์”

“โหย เรียกไอ้เลยหรอ =[]=;”

“หยุดยิ้มแล้วไปนั่งเฉยๆเรยไป้”

“อั้นแหนะ หวั่นไหวรอยยิ้มใช่ม้า~ กิ้วๆ ^___^”

นั่น ยังจะยิ้มแถมมีกิ้วๆ - -^ มาให้อีก หนอยแหนะ อย่างนี้ต้องโดน

“โอ้ย!”

ฮ่าๆ

“อะไรเนี่ยมิโน”

“หืม  ไรจ๊ะพ่อพ้อยท์จอมยิ้ม”

“เธอเอาเขวี้ยงใส่ปากฉันเนี่ย”

ฮ่าๆ..มันคือดินสอกดปลายแหลมๆจ้ะหนุ่มน้อย

“อ้าว โทษทีฉันไม่รู้ว่าวิญญาณอย่างนายจะเจ็บ แบร่;p”

“^________^”

ฮึ่ย! มันไม่เลิกยิ้มง่ะ T T ไม่เอาน้ะ ฉันแพ้รอยยิ้มเค้า T ^ Tเดี๋ยวหลงรักผีแล้วจะแย่  แง้

“ไม่หยุดยิ้มใช่ไหม ถ้าไม่หยุดฉันจะไปหามินนี่เดี๋ยวนี้แหละแล้วบอกว่าพ้อยท์เค้ามาอยู่กับฉันพ้อยท์ บลาๆๆๆ”

“เออ หยุดยิ้มแล้วก็ได้^ ^”

ไหนมันบอกจะหยุดไงฟระ

“หยุด!”

“-  - หยุดก็หยุด”

“มิโน นนนนนนนนนน”

“เฮ้ย!”

            ไม่ให้ตกใจได้ไงอ้ะ ในเมื่ออยู่ๆ ยัยแพมก็โผล่พรวดเข้ามา ไม่ให้สุ่มให้เสียง แถมเมื่อกี๋ฉันยังเถียงตะโกนโหวกเหวกอยู่ในห้องคนเดียวอีกง่ะ =[]=; ตายแน่ๆ

“ตกใจอะไร แล้วเมื่อกี๋เสียงแกตะโกนป้ะ ฉันจำได้ว่าเสียงแกนะ”

เอาแล้วไง ยัยเพื่อนบ้ามาสงสัยอะไรฉันยะ T T

“0.0”

“ทำไมต้องทำตาโต”

“ปะ..ป่าว แล้วแกมาที่นี่ทำไมเนี่ย”

ฉันหันไปมองพ้อยท์แวบนึงซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาก็คือ

“^_____^”

            มันยั่วฉัน เอ่อ..อย่าคิดลึกนะคุณผู้อ่าน มันยั่วโมโหฉันตังหาก ยิ้มอยู่ได้ แง้ ฉันบ่นไม่ได้ด้วยง่ะ T Tอยากร้องไห้เป็นภาษาลิเวอร์พูล  << ลิเวอร์พูลมาจากไหน [คนเขียนก็ไม่รู้ -  -^ รู้เเต่คนเขียนชอบ55+]

“ว่าแต่มาทำไมเนี่ย”

ฉันถามแพมอีกครั้ง

“ป่าว จะมาชวนแกไปเยี่ยมพ้อยท์น่ะ ฉันพึ่งรู้ข่าวจากทางโรงเรียนว่าพ้อยท์อาการทรุดก็เลยกะจะไปเยี่ยมซักหน่อยไปด้วยกันปะ ไปเสร็จแล้วไปเดินเที่ยวต่อ”
”เที่ยวไหน”

“ก็เดินเล่นในห้างอ้ะแกไปเหอะ”

“อืมๆ เดี๋ยวไปแต่งตัวแปบนึงแกไปรอข้างล่างไป”

ฉันไล่แพมออกจากห้องได้แล้ว แล้วก็กลับไปเชคบิลกับไอ้วิญญาณพ้อยท์ที่มุมห้อง

“นี่แหนะๆๆๆๆ”

“โอ้ยๆ มิโนพอๆๆ เจ็บT^T”

ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยนะ ฉันจะฟาดไม่เลี้ยงเร้ยยยย

“มิโน น มิโน้”

“ไอ้บ้า ชื่อฉันไม่ต้องเติมเสียงโทย่ะ”

“หรอคร้าบบ ^___^”

            ง่ะ  ถึงกับชะงักกับรอยยิ้ม แง้T T ฉันไม่ตีแกแล้วไอ้บ้าพ้อยท์ ไปแต่งตัวก็ได้ ฉันไม่อยากคิดกับนายไปมากกว่านี้นะยะ เพราะฉะนั้นโปรดอย่ายิ้มแบบนั้นอีก T[ ]T

            ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วเดินทางไปโรงพยาบาลกับแพม ยัยนี่มันรวยนะขับรถไปโรงพยาบาล และแขกที่ไม่ได้รับเชิญก็นั่งยิ้มแป้นอยู่เบาะหลัง พอมองกระจกหลังไปเจอปุ๊บ

“^____^~”

กรี๊ดดดด อยากจะกรี๊ดให้ลั่นรถ แง้ มันยิ้มอีกแล้ว

“มิโน แกเป็นไร มองกระจกหลังอยู่ได้หะข้างหลังมีผีหรึไงยะ”

แวก ทักมาได้มีผี ผีน่ะไม่มี มีแต่วิญญาณคนที่แกจะไปเยี่ยมเนี่ยแหละยัยแพม

“จะบ้าหรอ ก็แกพึ่งหัดขับใช่ม้า ฉันก็เลยเป็นหูเป็นตาให้ไง ฉันไม่อยากตายตอนนี้นะโว้ย”

ฉันโกหกนะเพื่อน ฮ่าๆ ได้แต่บอกในใจ จะได้ไม่เป็นบาปมากนักเพราะสารภาพในใจแล้ว 

“ย่ะ เออแกพอรู้ข่าวว่าพ้อยท์ทรุดนะยัยพวกปรี๊ดๆก็ทำเป็นเศร้าร้องไห้ โดยเฉพาะมินนี่นะฉันเห็นเค้าแทบไม่กินข้าวเลยแหละ”

ฉันมองกระจกหลัง

“....”

            พ้อยท์ไม่ยิ้มแล้วแต่กลับทำหน้าเศร้าแทน  ไอ้บ้า >0< อารมณ์ขึ้นไหนบอกไม่ได้เป็นอะไรกัน พอได้ยินว่ามินนี่ไม่กินข้าว ทำเป็นนั่งเงียบไม่ยิ้มให้ฉันแล้วหรอยะ แหม๋มๆ

“หรอ พ้อยท์คงมีความสำคัญกับยัยนี่มากเลยล่ะซิ”

“เอ่อ ..เจ็บป่าว”

“ไม่ ไม่เจ็บ ลุกๆจะนอน”

              ฉันไล่พ้อยท์ลงจากเตียงแล้วสิงตัวเองเข้าไปใต้ผ้าห่มทันที ทำไมใจต้องเต็นตึกตัก ตึกตักด้วยง่ะ >.<; ตอนนี้ไม่ได้ประกาศรางวัลออสก้าซะหน่อย  แง้จะนอนหลับไหมเนี่ยฉันใจเต้นกับคนไม่เท่าไหร่ นี่มาใจเต้นกับวิญญาณ ให้ตายเถอะโรมิโอ

ฟึบ?

“เฮ้ย!”

“ร้องซะดังเชียว”

“อะไรของนายเนี่ยมาดึงผ้าห่มฉันทำไมยะ”

ไม่ให้ร้องได้ไงอ้ะ ในเมื่อพอเช้าปุ๊บอีตาพ้อยท์ก็ดึงผ้าห่มฉันเฉยเลยอะ

“ดึงไปงั้นแหละ”

อ้าว

“ไอ้บ้า”

“มาด่าฉันทำไมเนี่ย เดี๋ยวเถอะ”

“0.0 เดี๋ยวเถอะอะไรยะ”

“ป่าว”

“อึ๋ย ไปอาบน้ำเลยไปเสื้อผ้านายวันนั้นฉันซักให้แล้ว อยุ่ตรงระเบียงน่ะไปหยิบ”

            ฉันสั่งนายพ้อยท์เสร็จแล้วก็เดินไปใช้ห้องน้ำด้านล่างบ้าง อาบเสร็จก็ขึ้นมาบนห้อง ว่าแต่อีตานี่มันหายไปไหนฟระ ห้องน้ำก็ไม่มีข้างล่างก็ไม่มีห้องนอนฉันก็ไม่มี มันหายไปไหนเนี่ย จะตะโกนเรียกก็ไม่ได้ด้วย โดนยมทูตจับไปหรึไงนะ หะ ยมทูตหรือว่าจะจริงหรือว่าหมอนี่ตายแล้ว เย้ย!ไม่นะ

ตึกๆๆๆๆๆๆ ฉันวิ่งลงบันไดด้วยความเร็วสูง และตรงดิ่งไปโรงพยาบาลทันที วันนี้เป็นวันหยุดแม่ออกไปชอปปิ้งกับพี่มีนา พ่อก็นอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้อง ขี้เซาจัง พ่อใครวะ?  พ่อฉันเองแหละ แหะๆ

            ฉันนั่งรถมาถึงโรงพยาบาลแล้วก็วิ่งต่อ อย่างกะฝึกวิ่งไปโอลิมปิกงั้นแหละ พอเข้าไปถึงห้องพ้อยท์ พ้อยท์กลับไม่อยู่ในห้อง ไปไหนอะอย่าบอกนะว่าถูกย้ายไปห้องดับจิต T T ก็แปลว่าหมอนี่ตายแล้วอะดิ แง้    ฉันนั่งรออยู่ในห้องตั้งนานก็ไม่เห็นพยาบาลคนไหนเข็นพ้อยท์เข้ามาเลยฉันหวังว่าให้เค้าไปแค่ตรวจร่างกายแล้วก็กลับ แต่ทำไมฉันนั่งมาชั่วโมงกว่าแล้วนะ

ฉันตัดสินใจเดินไปถามพยาบาลเค้าท์เตอร์ด้านนอก

“เอ่อ..คนไข้ห้อง107เค้าไปไหนหรอคะ”

“คนไข้ที่รถชนหรอคะ..ตอนนี้อยู่ห้องไอซียูค่ะ”

“ไอซียู!”

ตายแล้ว [ยัง]  พ้อยท์ไปห้องไอซียูเค้าจะเป็นไรมากไหม

“เค้าเป็นอะไรมากไหมคะ”

“เค้าช็อคน่ะค่ะ ทางโรงพยาบาลก็เลยย้ายไปดูอาการในห้องไอซียู”

“เข้าเยี่ยมได้ไหมคะ”

“ไม่ได้ค่ะ..ตอนนี้คนไข้ต้องการพักผ่อนอย่างต่อเนื่องขออภัยด้วยนะคะ”

“ค่ะ”

            ฉันเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วงพ้อยท์ พ้อยท์ช็อคงั้นหรอ แล้วตอนนี้วิญญาณเค้าอยู่ไหนกันล่ะแค่ช็อคยังไม่ตายซะหน่อยวิญญาณก็น่าจะอยู่นี่นา

“นายไปไหนกันแน่พ้อยท์ ฉันห่วงนายรู้ไหม”

ฉันพูดกับตัวเอง แล้วเดินทางกลับบ้านฉันจะหาเค้าได้ที่ไหนกัน นายไปอยู่ไหนเนี่ยเฮ้อ!

            2วันแล้วที่ฉันยังไม่เจอพ้อยท์เลย ไปโรงพยาบาลพ้อยท์ก็ยังอยู่ห้องไอซียูอยู่ดี ฉันห่วงเค้าจังอยู่ห้องไอซียูนานๆถึงจะมีแพทย์ดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ได้ขึ้นชื่อว่าไอซียูฉันก็หวั่นอยู่ดีแหละ ฉันออกมาเดินเล่นตรงสนามเด็กเล่น ที่ฉันและพ้อยท์เคยมานั่งเล่นกัน

“มิโน นนนนนนนนน”

ใครฟระตะโกนหูแทบแตก

“พ้อยท์!”

พ้อยท์จริงๆด้วย เค้ายังไม่ไปไหน ฉันล่ะดีใจจริงๆ

“นายหายไปไหนมายะ”

“เอ่อ...”

พ้อยท์มีสีหน้าแปลกๆ และก็ไม่ยอมตอบคำถามฉันด้วย นายนี่ไปไหนมากันแน่เนี่ย

“ไปหามินนี่มาหรึไง ถึงต้องทำหน้าอย่างนั้น”

“จะบ้าหรอ..ฉันแค่”

“แค่อะไร!”

“แค่ ลองเข้าร่าง”

“ลองเข้าร่าง”

“อืม แล้วมันก็เป็นแบบที่เธอรู้น่ะแหละ ฉันช็อค”

“ที่นายช็อคเพราะว่านายพยายามเข้าร่างตัวเองเนี่ยนะ”

“งืม แต่ร่างกายฉันต้านมั้งก็เลยเป็นอย่างที่เห็น”