เดบูตอง ลองรักเธอ

21

            (ที่พี่ตามหาซาหริ่ม ก็เพราะอยากจะบอกเลิกใช่ไหม ก็ได้) ชั้นตัดสินใจหันหน้ากลับไปตามเสียงเรียกของพี่แก๊ก ก็หันมันไปทั้งน้ำตานั่นแหละ  แค่ได้ยินเสียง น้ำตามันก็ไหลออกมาแล้ว คิดแล้วมันเจ็บตรงหัวใจ

            “เป็นไรไป ซาหริ่ม ร้องไห้ทำไม” 

            “ร้องไห้ทำไม? พี่แก๊กยังกล้าถามซาหริ่มอีกนะ”

            “อ้าว แล้วกัน แล้วพี่ไปทำอะไร”  ชั้นไม่เข้าใจพี่แก๊กเลยซักนิดเดียว ทั้งสีหน้า น้ำเสียงปกติทุกอย่าง แล้วที่พูดกับยัยจ๊ะจ๋า มันหมายความว่ายังไงกัน

            “นายทำอะไรซาหริ่ม” ปิโระคุงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชั้น หันไปทำท่าจะเอาเรื่องพี่แก๊ก

            “นายปีโป้มาได้ไง ซาหริ่ม พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าพี่ไม่ชอบขี้หน้าหมอนี่เลย”

            (พี่แก๊กกำลังจะบอกซาหริ่มว่านี่เป็นเหตุผลที่จะขอเลิกใช่ไหม?)

            “ทำอย่างกับว่า ผมชอบหน้าคุณ” ปิโระคุงก็ไม่ยอมที่จะฟังเพียงอย่างเดียว

            “หยุดทั้งสองคนนั่นแหละ พอได้แล้ว ไป ปิโระคุง ไปหาแม่กันดีกว่า” ชั้นดึงมือของปิโระคุง และมิวะจัง ไปทางที่แม่อยู่ อย่างน้อยชั้นก็ไม่อยากที่จะร้องไห้โฮกลางงาน

            พิธีกรเริ่มขึ้นมาพูดเปิดงานเดบูตอง และเรียกชื่อของชั้น เพราะเป็นน้องใหม่ไฮโซที่กำลังมีแต่คนจับตามอง และมีหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ ทั้งนั้นกำลังมองมาที่ชั้น รวมถึงอีตาพี่แก๊กบ้าบอนั่นด้วย ชิ ชั้นจะไม่สนใจ ในเมื่อไม่เห็นค่ากัน ก็ทางใครทางมันได้เลย

          ชั้นก็เดินขึ้นไปบนเวที (แค่ก้าวไปก้าวเดียวก็อยู่บนเวทีแล้ว) ตามด้วยปลาดาว ยัยจ๊ะจ๋า และคนอื่น ๆ อีก ทั้งหมดก็ 7 คนพอดี

            บรรยากาศในงานก็เริ่มคึกคักขึ้นอีกครั้ง เมื่อวงดนตรี บรรเลงเพลง Kaizer Waltz และมีชายหนุ่มใส่หน้ากากขึ้นมาโค้งด้านหน้าพวกเรา (รวมชั้นด้วย) นี่แหละสิ่งที่ชั้นกลัวมากที่สุด ก็ชั้นได้เรียนเต้นลีลาศมาซะที่ไหนกัน วันนี้ได้เหยียบคู่เต้นรำแน่ ๆ เลย เซอร์ไพส์จริง ๆ นี่ละมั้งคือสิ่งที่แม่ไม่ยอมบอก แถมไม่ได้เตรียมตัวอีกตางหาก

            พอพวกเราทั้ง 7 คู่ เริ่มเต้นลีลาศตามจังหวะเพลง ทุก ๆ คนใน ฮอลล์ ก็ลุกขึ้นเต้นรำกันอย่างมีความสุข แต่ชั้นมีความสุขแค่เพียงชั่ววูบ เพราะชั้นพลาดไปเหยียบเท้าคู่เต้นหลายครั้งแล้ว จนความสุขมันหายไปหมดแล้ว

            “เอ่อ ขอโทษนะคะ ซาหริ่มเต้นไม่เป็นเลย” ชั้นอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ที่จะบอกกับคู่เต้น

            “.............” ผู้ชายคนนี้ไม่ยอมพูดอะไรเลย ได้แค่ยิ้มกลับมาเท่านั้นเอง

            “ทำไมต้องใส่หน้ากากด้วยละคะ”

            “.............” 

            “อุ๊ย ขอโทษค่ะ” ชั้นได้เหยียบเท้าเข้าให้แล้ว แต่ผู้ชายคนนี้ก็ยังทำหน้านิ่ง ๆ ชั้นก็พยายามมองลอดผ่านหน้ากาก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่มันก็ไม่เห็น ใครกันนะ ทนเท้าเจ็บอยู่ได้จนจบเพลง

......................................

            “แม่คะ ซาหริ่มอยากกลับบ้านแล้ว”

            “เดี๋ยวก่อนสิจ๊ะ งานยังไม่เลิกเลยนะ กลับก่อนน่าเกลียดตายเลย”

            “ต้องอยู่อีกเหรอคะ” ชั้นทำได้แค่เพียงพูด แล้วก็ต้องกลับมานั่งที่โต๊ะแทน

            “ซาหริ่ม ไปห้องน้ำกัน” ยัยปลาดาวพูดชวนขึ้นมา ก็ดีเหมือนกัน ดีกว่านั่งเบื่อ ๆ

            “อืม........”

            “ซาหริ่ม แกได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างในนั่นรึเปล่า” พอมาถึงหน้าห้องน้ำปลาดาวก็หยุดยืนกะทันหัน

            “จริงด้วย จะเปิดเข้าไปดีเหรอ เหมือนจะทะเลาะกันเลยนะ”

            “ไปดิ อยากรู้”

            “ยัยบ้า เรื่องของคนอื่น ไปห้องน้ำอีกด้านนึงก็ได้”  ไม่ทันซะแล้ว ยัยเพื่อนนักสืบเดินไปเปิดประตูทางเข้าซะแล้ว

            “ว๊าย!!!” ยัยปลาดาวร้องตะโกนจนชั้นต้องรีบวิ่งเข้าไปข้างใน

            “จ๊ะจ๋า!!  เจ๊!!”  สภาพที่เห็นก็คือสองคนนั่นกำลังผลัดกันตบ นอนกลิ้งไปกลิ้งมากันอยู่ที่พื้น หน้าของยัยจ๊ะจ๋า กับของเจ๊จีน่า ตอนนี้ไม่เหลือสภาพสาวสวยน่ารักกันเลย มีเลือดไหลออกมาจากปากของเจ๊จีน่าด้วย น่ากลัวจัง

            ส่วนยัยปลาดาวน่ะเหรอ ที่ร้องโวยวายคงเพราะเห็นเลือด ตอนนี้ มันนอนสลบอยู่ข้าง ๆ ประตู บอกแล้วว่าอย่าเข้ามา ชั้นพยายามห้ามสองคนนั่นไม่ให้ตบกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงต้องวิ่งออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอก

            “คุณคะ คุณ คุณนั่นแหละค่ะ ช่วยด้วยค่ะ”

            “มีอะไรเหรอครับ”

            “คือพอดีมีคนตบกันในห้องน้ำ ช่วยไปห้ามด้วยค่ะ”

            “ครับ ๆ” ชั้นรีบวิ่งนำหน้าคนนั้น กลับเข้ามาในห้องน้ำ และดูเหมือนว่าจะมีอีกคนวิ่งตามเข้ามา

            “หยุดทั้งสองคนเลยนะ จ๊ะจ๋า จีน่า” เสียงดังมาจากผู้ชายคนที่วิ่งเข้ามาเป็นคนที่สอง  พอผู้ชายคนที่สอง กับคนที่หนึ่ง ช่วยกันแยกสองคนนั่นได้แล้ว ผู้ชายทั้งสองคนนั้น ก็ถอดหน้ากากออกมา พร้อม ๆ กัน

            “พี่แก๊ก..............เอ่อ....พี่กั๊ก” ชั้นถึงกับอึ้งไปหลายวินาที ที่เห็น พี่น้องฝาแฝดสองคนนี้พร้อม ๆ กัน ครั้งแรกเลยนะเนี่ย (ที่เรียกชื่อออกไป ก็ไม่แน่ใจตัวเองหรอกนะ ว่าชี้ไปถูกคนรึเปล่า ก็เค้าเป็นฝาแฝดกันนี่นา หน้าเหมือนกันเด๊ะเลย)  พอเห็นหน้าพี่แก๊ก (ก็รวมทั้งสองคนนั่นแหละ) ชั้นก็ไม่รั้งรอที่จะยืนสนทนาด้วย จะอยู่ทำไมกัน ในเมื่อผู้หญิงที่วนเวียนอยู่ในชีวิตของพี่แก๊ก ก็อยู่ตรงหน้าทุกคนแล้วนี่นา งานนี้ชั้นขอบายแล้วกัน

            “ซาหริ่ม จะไปไหน”

            “ปล่อยคะ”  อ้อ....คนนี้แหละพี่แก๊ก อิอิ รู้สักทีว่าคนไหน

            “หวัดดีครับ ซาหริ่ม พี่ชื่อ…” ผู้ชายที่หน้าคุ้นแต่ไม่คุ้นเคยอีกคนก็เดินเข้ามาพูดด้วย

            “พี่กั๊ก แฟนชั้นย่ะ”  เสียงแปดหลอดที่ดังขึ้นมา ให้เดา ยัยเจ๊จีน่านี่เอง

            “ยัยแก่บ้า หมดยุคป้าแก่ ๆ แล้วย่ะ” จ๊ะจ๋าลุกขึ้นมายืนด่าเจ๊แกอีกครั้ง

            “พี่กั๊ก!!” เสียงของสองคนนั่น พูดเรียกชื่อพี่กั๊กขึ้นมาพร้อม ๆ กัน จนพี่กั๊กหน้าซีดไปเลย

            “ปล่อยแขนซาหริ่มได้แล้วพี่แก๊ก” ชั้นหันมาดุที่พี่แก๊กจับแขนชั้นไว้

            “ตกลงพี่กั๊กจะเอายังไง ไหนบอกจ๊ะจ๋าว่าวันนี้จะบอกเลิกกับป้าแก่ ๆ นี่ไงละ”

            (ฮะ อะไรนะ ที่ชั้นได้ยินจ๊ะจ๋าพูดว่าจะให้พี่แก๊กบอกเลิกกับชั้น เป็นอันว่าเรื่องทั้งหมดมันหมายถึงพี่กั๊กเองเหรอนี่....เรามันโง่จริง ๆ แต่ด่าตัวเองไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เฮ้อ ToT)

            “จีน่า” เสียงของพี่กั๊กค่อย ๆ พูดอย่างเกรงใจ

            “อะไรพี่กั๊ก พี่กั๊กบอกเองนะว่ารักจีน่า และก็จะไม่สนใจยัยเด็กกะโปโล อย่างยัยนี่อีก” เสียงของเจ๊แกสุดยอดจริง ๆ แสบแก้วหูมาก ๆ

            “หมายความว่าไง พี่กั๊ก ตกลงว่าพี่กั๊กจะจับปลาสองมือรึไง” ยัยจ๊ะจ๋ารีบเดินเข้าไปหาพี่กั๊กทันที แล้วพี่กั๊กก็โดนตบ

            เพี๊ยะ ! “นี่สำหรับความคิดสกปรกของพี่ ความไม่ซื่อสัตย์ของพี่” จ๊ะจ๋าวิ่งออกไปจากห้องน้ำ ชั้นก็เลยรีบวิ่งตามไป โดนที่มีอีกคนพ่วงมาด้วย

            “พี่แก๊ก ปล่อยมือซาหริ่มซะทีสิ วิ่งไม่ทันยัยนั่นแล้วนะ”

            “พี่ไม่ปล่อย ซาหริ่มต้องมาเคลียร์กับพี่ให้เข้าใจซะก่อน ว่าซาหริ่มเป็นอะไร”

            (โอ๊ย...พ่อคู๊ณ......จะให้บอกได้ไงว่าเราเข้าใจผิด หน้าแตกอีกตางหาก)

            “ว่าไง บอกมางอนอะไรพี่”

            “เปล่า”

            “แล้วทำไมไม่คุยกับพี่”

            “ก็คุยอยู่นี่ไง”

            “อย่ามากวน”

            “อือ ๆ ไม่กวนแล้ว ซาหริ่มก็แค่งอนที่พี่แก๊กหายไปไม่ยอมมาสอนเต้นลีลาศ ก็เท่านั้นแหละ” ชั้นก็สรรหาเรื่องมาแก้ตัวไปเรื่อย

            “พี่ขอโทษ แต่พี่ก็ไถ่โทษแล้วไง”

            “ไหน ๆ ที่ว่าไถ่โทษ ไม่เห็นทำอะไรให้เลยนะ”

            “ทำไมจะไม่ทำ ก็พี่ทนให้ซาหริ่มเหยียบขาพี่เป็นร้อยรอบ”

            “หา!! ว่าไงนะ พี่แก๊กเองเหรอคะที่เต้นรำคู่กับซาหริ่ม”

            “ก็ใช่อาดิ เจ็บชะมัดเลย”

            “สมน้ำหน้า” เฮ้อ....ค่อยยังชั่วหน่อยที่เรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะพี่แก๊ก ชั้นนี่มันเม็ดถั่วเหลืองเหมือนที่ยัยเม็ดถั่วเขียวว่าจริง ๆ

            “ไม่ได้แล้ว ๆ ซาหริ่มต้องไปตามหาจ๊ะจ๋า”

            “ไม่ต้องหรอกนะ พี่รู้ว่าจ๊ะจ๋าเค้าเข้มแข็งพอ เค้าเจอบ่อยแล้ว พี่ว่า คราวนี้คงจะชินเสียที” พี่แก๊กทำหน้าตามั่นใจ ชั้นก็เริ่มวางใจ แต่ก็ยังคิดเป็นห่วงจ๊ะจ๋า

            “ยัยปลาดาวอีกคนนึง” ลืมไปเลยว่ายัยปลาดาวนอนสลบอยู่ ตาย ๆ ทำไมอะไรมันวุ่นวายไปหมด

            “ใจเย็น ๆ ซาหริ่ม” พี่แก๊กจับมือชั้นไว้แน่น แล้วเราสองคนก็เดินกลับไปหาปลาดาวที่ห้องน้ำ

            “อ้าว ไม่อยู่กันเลยซักคน” พอกลับมาที่ห้องน้ำ ก็ไม่เจอใครเลย ยัยปลาดาวคงกลับเข้าไปในงานแล้วละมั้ง

            “งั้นเราก็กลับเข้าไปในงานแล้วกันนะซาหริ่ม” 

            “ค่ะ”  ตอนนี้ชั้นเริ่มอุ่นใจ ไปพร้อม ๆ กับอุ่นมือ ที่มีพี่แก๊กเดินอยู่ข้าง ๆ อย่างนี้ เป็นชั้นเองที่ไม่มีความไว้วางใจ ทั้ง ๆ ที่พี่แก๊ก ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย  (ซาหริ่มผิดเองค่ะ ที่มองพี่แก๊กในแง่ร้าย) ชั้นแอบมองหน้าพี่แก๊ก และยิ้มให้กับวันเวลาที่ผ่านมา

            “ซาหริ่ม”

            “อะไรเหรอคะ”

            “พี่มีอะไรจะให้”

            “อะไรเหรอ ไหน ๆ ขอดูหน่อย”

            “อะ พี่ให้ซาหริ่ม”

            “อะไรกัน นี่มันสมุดบันทึกนี่นา” ชั้นผิดหวังเล็กน้อย ที่ไม่ได้ของขวัญที่มีค่าหรือน่ารัก ๆ

            “มันเป็นบันทึกของพี่ ตั้งแต่มีซาหริ่มเข้ามาในชีวิต………….และพี่ก็อยากให้วันพรุ่งนี้ สมุดบันทึกของพี่ไม่มีที่ว่างไปให้ใคร”

            “ฟังแล้วเหมือนจะซึ้งนะพี่แก๊ก แต่ซาหริ่มไม่ชอบ อย่ามาพูดแบบนี้นะ มันเลี่ยนมาก ๆ”

            “เป็นงั้นไป พี่อุตส่าห์รวบรวมความกล้า ซาหริ่มทำซะพี่เสียศูนย์เลยนะ”

            “ก็มันน่าอายนี่นา มาพูดอะไรแบบนี้ซาหริ่มก็รับไม่ได้เหมือนกัน” ชั้นดึงสมุดบันทึกจากมือพี่แก๊กมากอดไว้แนบอก

            “เอาคืนมาเลย พี่ไม่ให้แล้ว” อิอิ มีงอนซะด้วย

            “ไม่ทันแล้วละนะ เพราะซาหริ่มอุบอิบไว้แล้ว ทั้งสมุดบันทึก ทั้งใจของพี่แก๊ก” จะอ้วกดีไหมนะ แต่ก็พูดออกไปแล้ว อายปากตัวเองจังเลย เขิน เขิน

            “เรานี่นะ มันน่าตีจริง ๆ เลย”

          “บอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าไปติดเชื้อพี่กั๊กมาละก็ ซาหริ่มไม่ยั้งไว้เหมือนกับจ๊ะจ๋าหรอกนะ”

            “จ้า ตั้งแต่คบมาพี่ก็รู้แล้วว่าซาหริ่มดุกว่าจ๊ะจ๋าซะอีก”

.............................................

            วันสุข...........

            ++  วันนี้ซาหริ่มมีความสุขมาก ๆ เลยค่ะ ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องคนรัก และสิ่งที่ใฝ่ฝัน ขอบคุณทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง ที่ทำให้ซาหริ่มมีวันดี ๆ แบบนี้

            ไดอารี่จ๋า .....วันพรุ่งนี้ซาหริ่มจะมาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟังอีกนะ แต่วันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน พี่แก๊กมารอซาหริ่มนานแล้ว “ขอบคุณวันเวลา และโชคชะตาที่ทำให้เรารักกัน”

จบซะที..^o^

เรื่องที่จบน่ะนะ เป็นเรื่องของซาหริ่มเค้า

ส่วนเรื่องของคนอื่น เอาเป็นว่า...

สรุปแบบย่อ ๆ แล้วกันนะ

ยัยปลาดาว

            อยากรู้ใช่ไหม ว่าหายไปจากห้องน้ำได้ยังไง ก็ยัยตัวแสบนี่นะ มาสารภาพตอนหลังว่าตื่นตั้งนานแล้วแต่ไม่อยากจะยุ่ง พอทุกคนกลับไปหมดแล้ว ก็เลยหนีไปจีบหนุ่ม ๆ ที่เดินออกมาจากห้องน้ำผู้ชาย  รู้สึกว่าหลังจากที่เลิกกับแฟน จะเป็นสาวเจ้าชู้จริง ๆ