“กลับถึงบ้านเสียที” เฮ้อ ...กว่าจะได้นั่งบนรถเมลก็แสนจะยากเย็น คนเยอะได้ใจจริง ๆ เลย รู้งี้นั่งแท็กซี่กลับบ้านดีกว่า 

                “แม่จ๋า................!??!!” 

                “อ้าว ซาหริ่มกลับมาแล้วเหรอลูก” แม่ปล่อยอีตาปากดีเข้ามาในบ้านเราได้ไง

                “แม่...แม่ทำอย่างนี้ได้ไง แม่ให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาในบ้านเราได้ไง”  ดู ...ดู.....แม่ยังจะทำหน้าตายิ้มแย้มอีกนะ แม่ไม่รู้บ้างหรือไงว่าหนูเกลียดนายคนนี้

                “แม่ไปทำอะไรกันจ๊ะซาหริ่ม ก็พี่เค้าเอากระเป๋าสะพายของลูกมาคืนให้ไงจ๊ะ ว่าแต่เราเถอะ ไปทำลืมไว้ที่ไหน ไม่เห็นมาบอกแม่เลยนะ แม่ตางหากที่ควรจะต้องดุหนู”

                “ก็....เอ่อ.....คือว่า” เดี๋ยวหนูจะเล่าให้แม่ฟังทีหลังนะคะ แต่ตอนนี้ อีตานี่แน่ ๆ เลย ที่เป็นคนเกี่ยวกระเป๋าสะพายของหนูด้วยร่ม  ต้องใช่แน่ ๆ จำได้แล้ว

                “ไหน .....นายน่ะ หันหลังสิ” ยังจะมาทำหน้างงอีก แน่ะ บอกให้หันหลังไง ตอนนี้ชั้นยังทำอะไรนาย ต่อหน้าแม่ไม่ได้ แต่ขอพิสูจน์ก่อน ยังอีก ไม่เห็นสายตาอำมหิตของชั้นบางรึไงกันนะ น่าหมั่นไส้นักเชียว

                “อะไรกันลูก ไปพูดกับพี่เค้าอย่างนั้นได้ยังไง ไม่น่ารักเลยนะ”

                “ไม่เป็นไรครับคุณน้า  แกคงเป็นเด็กมีปัญหา เอ่อ ไม่ใช่ครับ แกคงเข้าใจอะไรผิดน่ะครับ”   ระหว่างที่นายนั่นหันหลังให้ดู ชั้นก็ต้องตกใจเพราะภาพที่จำได้   ผู้ชายผมสั้น ๆ อย่างนี้เลย แล้วก็ตอนนั้นจำได้ว่าทำสีผมด้วย ผมสวยนะยะ เชอะ ไปสนใจผมอีตานี่ ทำไม เปลี่ยนเรื่อง ๆๆ  >o<

          “ชื่ออะไรเหรอจ๊ะ ขอบใจนะ ที่เอากระเป๋ามาคืนยัยซาหริ่ม”

                “ผมชื่อ..แก๊ก ครับ โอ๊ย!!!”  นี่แน่ะ ๆ ใช่นายหัวขโมยจริง ๆ ด้วย ไม่ต้องมาร้องเลย กะอีแค่นิตยสาร แอล เล่มเดียว ทำเป็น

                “อะไรกันซาหริ่ม ไปทำพี่เค้าทำไม” แม่ไม่รู้เรื่อง แม่ไม่ต้องมาพูดเลย

                “ก็อีตาบ้าคนนี้แหละที่มากระชากกระเป๋าของหนู” จะหนีไปไหน มาให้ตีอีกทีเดี๋ยวนี้นะ เฮ้อ ๆ เหนื่อย วิ่งรอบโซฟาเหนื่อยเป็นบ้าเลย

                “หยุดเดี๋ยวนี้นะ” โห..แม่ตะโกนซะดังเชียว หยุดก็ได้ กลัวนะเนี่ยถึงได้หยุด

                “ไหน ใครก็ได้เล่ามาสิ ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”

                “คือว่า…” เชอะ ทำไมนายต้องมาพูดคำเดียวกันกับชั้นด้วยยะ

                “หนูเล่าเองค่ะแม่…คือว่าวันนั้น”

                “วันไหน” แม่ถามกลับมาอย่างเร็ว

                “ก็วันที่หนูเข้าบ้านผิดไงคะ” หัวเราะไม นายหัวขโมย

                “หนูยืนรอรถกลับ แล้วอยู่ ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์ขับผ่านมา ไอ้หัวขโมยมันฉลาดมากนะแม่มันเอาร่มตรงที่โค้ง ๆ น่ะ มาเกี่ยวกระเป๋าหนูไป แล้วมันก็ทำเนียนมากเลย”

                “ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับคุณน้า คือว่าผม..”

                “แม่อ่ะ..อย่าไปฟังนายนั่นนะ”  แม่ทำท่าไม่สนใจในคำพูดของฉันเลย ToT

                “ซาหริ่ม หนูอย่าใช้อารมณ์ให้มากนักสิลูก เดี๋ยวขอแม่ฟัง พี่เค้าพูดอธิบายก่อน” จริง ๆ ด้วย ฮือ ๆๆๆ แม่หลงอีตานั่นไปซะแล้ว เราไม่น่ากลับบ้านช้าเลย  แม่อ้า~~ อีตานั่นไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย ก็แค่ตัวสูง จมูกก็โด่ง ขนตางอน ว้าว ~ ขนตาสวยจัง และก็แค่ผมสวย หน้าตาก็ดี เอ้ย ไหงกลายเป็นพูดแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้นเลย ไม่น่าเลยเรา ชอบกรี๊ดคนหล่อ ๆ เป็นพื้นฐานอยู่แล้วซะด้วย แย่แล้ว ๆ อีตาแก๊กเกิ๊ก อะไรเนี่ย มาทำให้หวั่นไหวซะได้ ไม่ๆ ๆๆๆ

                “ก็ได้ หนูก็อยากจะรู้จริง ๆ ว่าอีตาแก๊กหรือเก๊ก จะแก้ตัวยังไง” :P

                “ครับคุณน้า คือว่าวันนั้นผมนั่งรถมอไซค์รับจ้าง กำลังจะไปธุระ แล้วพอผมลงจากรถมอไซค์ ผมก็ตกใจว่ากระเป๋าสะพายใบนี้มาอยู่กับผมได้ยังไง ผมก็เครียดนะครับ ว่าเจ้าของคงจะอยากได้มันคืน”

                “ไม่จริง”จะพูดต่อก็ไม่ได้ แม่มองกลับมาด้วยสายตาอาฆาต แฮะ ๆ หนูนั่งเฉย ๆ ก็ได้

                “ผมก็เปิดดูในกระเป๋าสตางค์ครับ ก็เจอบัตรประชาชน”

                “หา นายมาละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของฉันได้ไง บ้าเปล่าเนี่ย”

                “ซาหริ่ม” ค่ะแม่ ...หนูลืมตัวไปหน่อย

          “ตอนแรก ๆ ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าใคร กะว่าจะส่งจม. ไปตามที่อยู่ในบัตร แต่พอวันนั้นที่น้องเค้าเข้าบ้านผิด ผมก็มองหน้าว่าคล้าย ๆ ก็เลยกลับไปดูในบัตรประชาชนใหม่อีกครั้ง”

                “เหรอจ๊ะ ขอบใจนะจ๊ะ ที่อยู่ในบัตรน่ะ เป็นบ้านของญาติน้าเอง ตอนนั้นเราอยู่ลาดพร้าว ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วน่ะจ้ะ” แม่ก็ ไปพูดกับอีตาเก๊ก เย้ย แก๊ก นั่นทำไม ไม่เห็นต้องไปคุยสนิทอย่างนั้นเลย

                “ไม่เป็นไรครับคุณน้า ผมก็กลัวจะไม่ใช่คนเดียวกันเสียอีก ในบัตรหน้าตายังน่ารักนะครับ”

                “อะไรนะ ‘ในบัตรหน้าตายังน่ารัก’ นายหมายความว่าไง” หัวเราะไม เดี๋ยวมีเรื่องหรอก

                “ก็ตอนนี้ไม่เหมือนในรูป แต่งหน้าแต่งตา ดูไม่ได้”

                “แม่ ...ดูนายคนนี้สิคะ มันว่าหนู”

                “ก็หนูแต่งหน้าทาปากให้มันสีอ่อน ๆ กว่านี้สิจ๊ะ เห็นไหมล่ะ มันไม่น่ารักเลยนะ แค่ม.ปลาย หนูยังไม่ต้องแต่งหน้าก็น่ารักอยู่แล้ว เชื่อแม่สิจ๊ะ”

                “ทำไมล่ะ หนูจะเป็นในแบบที่หนูเป็น  นายก็เหมือนกัน ทีหน้าทีหลัง ไม่มีธุระไม่ต้องมาบ้านชั้น”  เจ็บใจนักเชียว เรื่องไรก็ว่ากันได้นะ พอรับได้ แต่เรื่องแต่งตัว ไม่ยอมเด็ดขาด

                ตึง ตึง ตึง “ดูสิ ลูกคนนี้อารมณ์ร้อนจริง ๆ เลย แก๊กก็อย่าถือสาน้องเลยนะ” โครม !!

ฮือ ๆๆๆ ทำไมนะ ต้องมาหน้าแตกต่อหน้านายทุกทีเลย โอ๊ย  โอย โอย เจ็บจังเลย

                “ซาหริ่ม เป็นไรมากหรือเปล่าลูก” เป็นสิคะแม่

                “ไม่เป็นไรค่ะ หนูลุกเองได้”  ไม่น่าเดินเร็วเลยเรา ตกบันไดตั้งหลายขั้น โอ๊ย เจ็บจังเลย โอย ขาเขียวทันตาเห็นเลย  ตกลงมาไม่เป็นท่าเลยเรา แล้วขามันเข้าไปอยู่ในซี่ระเบียงบันไดได้ไงนี่ หัวโนหรือเปล่าก็ไม่รู้  ไปกระแทกอะไรก็ไม่รู้

                “มา เดี๋ยวจะพาไปคลินิกหมอแถวนี้แล้วกันนะ” ไม่ต้องมาทำหน้าอมยิ้มเลย นายหัวเราะชั้นในใจอยู่ใช่ไหม

                “งั้นน้าฝากด้วยนะ แก๊ก เอาเด็กดื้อคนนี้ไปที ถ้าหมอเค้าใจดีก็ขอให้เย็บปากด้วยแล้วกันนะ” ซะงั้นนะแม่ ได้ทีรุมซาหริ่มกันใหญ่เชียว

                “ไหนบอกว่าไม่เป็นไรไง ดูสิ นี่อะไร”

                “หา!!! แม่....เลือด เอ๋อ...เฮ๋อ ....เอ่อ”

                “ตายแล้ว ซาหริ่ม เป็นลมไปแล้ว ลูกคนนี้นี่ เห็นเลือดทีไรเป็นลมทุกทีสิน่า”

                “แก๊ก ช่วยพาไปทีนะไป ๆ เดี๋ยวน้าช่วยพยุง”

                “ไม่เป็นไรครับคุณน้า คุณน้าช่วยไปเปิดประตูรั้วให้ผมแล้วกันครับ  เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง”

                “ขับรถดี ๆ นะแก๊ก สงสัยต้องเย็บหลายเข็มเลย”

          “ครับ แล้วผมจะรีบกลับนะครับ”

                ปวดหัวจังเลย ทำไมไม่อยากจะลืมตาเลยนะ เสียงใครเดินไปเดินมาเต็มเลย  ทำไมมันเพลีย อย่างนี้นะ  “แม่ แม่จ๋า” ซากลัวจังเลย  ทำไมมือแม่เย็นจัง พอลืมตาขึ้นมา ไฟนีออนมันส่องเข้าตาแสบตาจังเลย “แม่จ๋า ซาเจ็บขา” ทำไมแม่ไม่พูดอะไรเลย “แม่ยังโกรธที่ซาทำตัวไม่น่ารักเหรอ” “แม่ทำไมซารู้สึกมึน ๆ หัวจัง  แม่หายโกรธซายังจ๊ะ”  ฉันเอื้อมมือไปจับมือแม่เพื่อจะโน้มตัวแม่ลงมากอด ทุกครั้งเวลาที่แม่งอน เราง้อวิธีนี้สำเร็จทุกครั้งเลย แต่ครั้งนี้ พอสายตาปรับแสงได้ดีแล้ว ก็มองเห็นทันทีว่า แม่!!! ไม่ใช่สิ อีตาปากดีนั่นตางหากที่อยู่ในอ้อมกอดของเรา ว๊าย!!!!

          ชั้นผลักนายแก๊กนั่นไปไกลหลายเมตรเลย ด้วยความตกใจ “นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง บอกแล้วไงว่าให้ออกไปจากบ้านชั้น ไม่ได้ยินหรือไง” ความตกใจที่มี ทำให้มีแรงเขวี้ยงหมอนไปใส่นายแก๊กเต็มแรง

                “เธอนี่ไม่น่ารัก แล้วยังจะบ้าอีกนะ ที่นี่มันโรงพยาบาล แล้วก็รู้จักรักษามารยา เอ้ย มารยาทซะบ้างนะ” 

                “นี่แน่ะ ๆ นายว่าชั้นงั้นเหรอ”