ตอนหัวค่ำวันอาทิตย์ :

                ++  วันนี้ผมเดินไปเดินมาทั่วบ้าน ตั้งแต่กลับมาเมื่อตอนเย็น ก็เพราะกระเป๋าสะพายใบนี้นี่แหละที่ทำให้ผมคิดมาก มันมาอยู่กับผมได้ยังไงกันนะ ผมลองเปิดเข้าไปด้านในกระเป๋าใบนั้น ก็เจอร่มคันเล็ก ๆ กระเป๋าสตางค์สีชมพู มีเงินอยู่หลายพันบาทเลย ผมอดคิดถึงเจ้าของกระเป๋าไม่ได้ ว่าเค้าคงอยากได้กระเป๋าคืน และผมก็เจอบัตรประชาชน ดู ๆ แล้ว เจ้าของกระเป๋าต้องหน้าตาน่ารักมาก ๆ แน่เลย ขนาดถ่ายรูปติดบัตร ยังน่ารักขนาดนี้ เอาเป็นว่าผมเริ่มตกหลุมรักเจ้าของกระเป๋าซะแล้ว   แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะติดต่อกลับไปยังไงดีนะ

                สักพักใหญ่ ผมก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากหน้าบ้าน พอออกไปก็เจอ รปภ.ของหมู่บ้านกับเด็กผู้หญิง ดูท่าทางเปรี้ยวน่าดู แต่ทำตัวเปิ่นมาก ๆ ผมก็อดขำในใจไม่ได้ หน้าตาก็ดีแต่เข้าบ้านผิด  ............ออกไปสูดอากาศด้านนอกสักหน่อยดีกว่า

                ตอนเช้าวันจันทร์ :

                ++  เมื่อคืนวาน ผมคิดว่ามีขโมยมาปีนบ้านคุณน้า ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม  เลยปาก้อนหินไป แต่กลับไม่ใช่ขโมย กลายเป็นยัยเด็กเปิ่นคนนั้นตางหาก แถมผมยังโดนก้อนหินปากลับมา ปาแม่นชะมัดเลย    พอนึกถึงหน้าเด็กคนนั้น ที่เจอเมื่อคืน ผมก็นึกขึ้นได้ว่าหน้าเหมือนกับคนที่อยู่ในบัตรประชาชนเลย เดี๋ยวเย็นนี้หลังกลับจากไปโรงเรียน ค่อยแวะไปหาคุณน้าดีกว่า

                ตอนสายวันพฤหัส :

                ++  ไม่ได้เขียนไดอารี่มาหลายวัน  หลังจากที่ไปนอนเฝ้ายัยซาหริ่มคืนนั้น ยัยนั้นขนาดขาเจ็บยังนอนดิ้นไปดิ้นมา ทำเอาแทบไม่ได้นอนเลย เป็นห่วงว่ากลัวจะตกลงมาจากเตียง....คุณน้าโทรมาพอดี ชวนให้ไปทานข้าวด้วยกัน  ก็ดี ไม่ได้เจอเด็กเปิ่น ๆ มาหลายวันแล้ว คิดถึงจัง ...