หลังจากที่มัวแต่เลือกร้านอาหาร ยัยจ๊ะจ๋าก็โอเคซะทีว่าจะเข้าร้านเดิมที่ขับผ่านมาแล้วเป็นกิโล ชั้นล่ะเซ็งเอามาก ๆ คิดว่านายแก๊กจะเอาแต่ใจเก่งแล้วนะ ชั้นว่ายัยนี่ชนะเลิศ กว่าจะได้เข้าร้านอาหารก็กินเวลา (แทนกินข้าว) ไปนาน เพราะหาที่กลับรถไม่เจอเลย ชั้นนึกหมั่นไส้ยัยเม็ดถั่วเขียว ก็เลยแกล้งหยิบเส้นผมของยัยนั่นไปพันไว้กับ ที่คาดเข็มขัดนิรภัย ฮะ ๆๆๆ พอรถจอดเท่านั้นแหละ ยัยนั่นก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ทำให้เข็มขัดรั้งผมของยัยนั่นไว้ โดยไม่รู้ตัว อิอิ พอจะก้าวออกจากรถ ยัยนั่น ถึงกับร้องโวยวายซะยกใหญ่ เพราะต้องกลับไปนั่งกับเบาะเหมือนเดิม ตอนนั้นชั้นคงหัวเราะดังไปหน่อย นายแก๊กเลยหันมามองอย่างสงสัย ว่าอาจจะเป็นฝีมือของชั้นก็เป็นได้
ก็มันน่าหมั่นไส้วันละหลาย ๆ รอบ นี่นา ดูสิ ขนาดจะกินข้าว ยังอยากจะไปนั่งเกยกัน เฮ้อ..ดีนะเนี่ยที่เราหิว เลยไม่สนใจอะไร
เดี๋ยวมา ไปห้องน้ำก่อน ก็รู้หรอกนะว่าไม่มีใครอยากรู้ว่าไปไหน แต่ก็บอกไปเป็นมารยาท
ใครถาม เห็นไหมล่ะ นึกอยู่แล้วเชียว ยัยเม็ดถั่วเขียว แล้วใครบอกเธอกันยะ....
พอเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นนายแก๊ก ยืนอยู่ด้านหน้าห้องน้ำหญิง นายเป็นพวกถ้ำมองหรือเปล่านี่ ชักระแวง.... ชั้นแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เดินผ่าน แต่นายแก๊กก็มาจับแขนชั้นไว้
เธอนี่มันตัวแสบจริง ๆ เลย ไปแกล้งจ๊ะจ๋าเค้าทำไม นายนั่นเริ่มพูดหาเรื่อง
อะไรกัน ชั้นกินข้าวดี ๆ นะ ไม่ได้ทำไรเลย โห...หาเรื่องกันนี่นา ชั้นพูดพลางพยายามแกะนิ้วของนายนั่นทีละนิ้วให้ออกไปจากต้นแขน ก็จะไม่ให้รีบแกะมือนายนั่นได้ไง เดี๋ยวนายนั่นก็รู้สึกหรอกว่าต้นแขนของชั้นมันหย่อนย้อยแค่ไหน
ฉันหมายถึงที่เธอเอาผมของจ๊ะจ๋าเข้าไปพันกับเข็มขัดนิรภัยตางหาก อ้าวเหรอ อืม ..จำได้แล้ว
แล้วไงกัน นายนี่ ชอบเห็นแต่เวลาที่ยัยนั่นโดนแกล้ง แล้วทีชั้นล่ะ นายเคยเห็นยัยนั่นแกล้งกันบ้างไหม อยากจะตะโกนออกไปจริง ๆ เลย แต่ถึงพูดไป นายก็คงเชื่อแต่สุดที่รักสมองกลวงของนาย
ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าจ๊ะจ๋าไปทำอะไรให้ซาหริ่มโกรธ โห...พูดมาได้นะ ว่าชั้นโกรธ
เกลียดตางหาก ยัยนั่นทำให้ชั้นเกลียด แล้วก็เกลียดนายด้วย พูดจบ พลังงานที่ได้จากข้าวที่กินไปนั้น ทำให้มีแรงเฮือกสุดท้าย สลัดแขนออกจากนายแก๊กได้
โอ๊ย !..... ชั้นหันหลังให้นายนั่นอย่างเร็ว ก็เลยไปชนกับผู้ชายอีกคนที่เดินสวนเข้ามา
เป็นอะไรมากไหมครับ ไม่จริง ต้องไม่เป็นอย่างนี้นะ ToT ฮือ ๆๆๆ ชั้นร้องออกมา แล้วก็สะบัดแขนไม่ให้ผู้ชายคนนั้นมาช่วยพยุง แล้วก็วิ่งผ่านโต๊ะที่ยัยถั่วเขียวนั่งปั้นหน้าตาคิขุ แล้วถัดจากโต๊ะยัยนั่นมาได้อีกนิด ชั้นก็เห็นแม่นั่งอยู่ ชั้นเลยพอเข้าใจอะไรบางอย่าง ว่าทำไมแม่ยังไม่กลับบ้าน
ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะมีใครมองหรือเปล่า หรือแม้แต่นายแก๊กจะวิ่งตามมาไหม แล้วก็ผู้ชายคนนั้น ... ช่างมัน ชั้นวิ่งออกมาทั้งน้ำตาจริง ๆ มานั่งหลบอยู่ข้างรถของนายแก๊ก
10 นาทีต่อมา.....
นายแก๊กก็กลับมาที่รถคนเดียว พร้อมกับขนมปังที่ขายในโซนเบเกอรี่ แล้วยื่นมาให้ นายคิดว่าชั้นเป็นคนเห็นแก่กินขนาดนั้นหรือไง
เอาขนมมาไม ชั้นไม่กินชั้นถามอย่างไร้อารมณ์ พร้อมกับปาดน้ำตาที่แก้ม
เปล่า เอาขนมของจ๊ะจ๋ามาเก็บที่รถเออ...ให้มันได้งี้ดิ หน้าแตกยับเยิน ก็เลยไม่พูดอะไรออกไปจะดีกว่า เดี๋ยวจะยิ่งหน้าแตกกันไปใหญ่
ไป กลับบ้านกัน ชั้นยิ่งงง กับคำพูดของนายแก๊ก เพราะยังไม่เห็นยัยจ๊ะจ๋าเดินมาที่รถแล้วเราจะไปกันยังไง ขนมของยัยนั่นก็อยู่นี่
แล้วยัยนั่นล่ะ ชั้นถามกลับไปทันที ด้วยความงง
กลับบ้านไปแล้ว นายแก๊กตอบกลับมาอย่างไร้อารมณ์ พลางไขกุญแจรถเปิดเข้าไปนั่งทันที ชั้นก็เลยเปิดประตูรถด้านหลัง เข้าไปนั่งเหมือนตอนที่นั่งมา
นี่แม่คุณ คิดว่าผมเป็นคนขับรถหรือไง อ้าว ก็จะไปรู้เหรอ นึกว่าเกลียดขี้หน้ากัน
โทษที ลืมตัว พูดจบก็โดนอีตาแก๊ก เขกกะโหลกมา 1 ที
เอา...กินขนมซะสิ เมื่อกี๊ยังกินไม่อิ่มไม่ใช่เหรอ อะไรกันนายคนนี้
ไหนบอกว่าของยัยนั่นไง ชั้นเอียงคอถามด้วยความสงสัย
เปล่าซะหน่อย ผมลืมบอกไปว่าพูดเล่น ชั้นกะจะเอากำปั้นเขกกะโหลกนายนั่นกลับไปแล้ว แต่นึกขึ้นได้ ว่ามันไม่ดี
ดีนะเนี่ย ที่เกิดก่อน ไม่งั้น.... ชั้นทำหน้าทะเล้นใส่นายแก๊ก แล้วแกะถุงขนมออกมากิน อย่างไม่สนใจว่านายนั้นจะเงื้อมือขึ้นมาเขกกะโหลกชั้นอีกซักกี่ที
ระหว่างทางฉันอยากจะถามถึงเรื่องผู้ชายคนที่ชั้นเดินชน (พ่อนั่นแหละ) แต่ก็ไม่อยากจะเก็บเอามาคิด อีกใจนึงก็อยากจะให้เค้ากลับมาเป็นพ่อชั้นเหมือนเดิม อีกใจก็ไม่อยากให้แม่ไปยุ่งกับคนที่ทิ้งเราไป ชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน ก็เลยได้แต่นิ่งเงียบมาตลอดทาง และก็ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอ ชั้นงัวเงียตื่นขึ้นมา ถามนายแก๊ก
ว๊าย!!!! อีตาบ้า นายมัน ...มัน....ไอ้โรคจิต ชั้นตกลงเมื่อเห็นว่านายแก๊กก้มมาอยู่ตรงขาของชั้น ก็เลยโวยวายไม่หยุด นายนั่นก็โดนทุบไปหลายทีเหมือนกัน
โอ๊ย! หยุดโวยวายซะทีได้มั๊ยฮะ.... ชั้นไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอเลยนะนายนั่นจับมือชั้นไว้ทั้งสองข้าง เพื่อไม่ให้ชั้นตีได้อีก
ก็แล้วนาย นายมาทำอะไรตรงขาชั้น ชั้นขยับตัวมาเบียดกับประตูจนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประตูรถไปแล้ว
นี่คุณหนูนิทราขอรับ ...กระผมทำแผ่นซีดีตกไปก็เลยจะก้มไปหยิบครับ เอ่อ..จริงด้วยดิ มีแผ่นซีดี ตกอยู่แล้วตอนนี้มันก็งอ ไปแล้วด้วย คงเป็นเพราะตอนที่ทะเลาะกันแน่ ๆ เลย เท้าชั้นคงจะไปเหยียบมัน อีท่าไหนก็ไม่รู้ U_U
โทษ...ก็ไม่รู้นี่นา เพิ่งตื่นมาก็ต้องตกใจ นายแหละผิด ประมาณว่าเถียงอย่างเดียวเพื่อเอาตัวรอดไปก่อน
นี่กะว่าจะไม่รับผิดบ้างเลยหรือไง แล้วไอ้ที่ทุบมาตุบ ๆ น่ะ ไม่คิดว่าผิดเลยเหรอ นายนั่นพูดขึ้นมาทันที ดูผมเพ้าสิ อิอิ ดูไม่ได้เลย หัวยุ่งมาเชียว เอ่อ....เสื้อก็นะ ขาดนิดหน่อยเอง หุหุ
ก็ได้ ๆ ขอโทษแล้วกัน แล้วนี่ถึงไหนแล้วอะ ชั้นรีบเปลี่ยนเรื่องพูด เผื่อว่าอะไร ๆ จะดีขึ้น
เธอนี่มันยัยตัวแสบชัด ๆ เลยนะ ..... ยังไม่ถึงหรอก อีก 2 ไฟแดง นายแก๊กพูดอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย เพราะต้องมาเจอทุบตีอย่างทารุณ จากฝีมือของชั้น
ขอโทษนะ นะ นะ นะ หายโกรธนะ สำนึกผิดนะเนี่ย พูดไปก็อดหัวเราะนายแก๊กไม่ได้ ดูจะเจ็บน่าดู
ไม่ต้องเลย ช่วยไปนั่งข้างหลังเลยไป ดูนายนั่นจะค่อนข้างโมโห แต่ก็น่ารักดีนะเนี่ย
นะ นะ ขอโทษแล้วไง เจ็บตรงไหนบ้าง ดีกันนะ ชั้นพยายามง้อสุดขีดเลยนะ แต่ดูท่าจะหายงอนยาก ผู้ชายไร ขี้งอนจริง ๆ เลย
(_ _) . อย่ามายุ่งเลย ชั้นยังไม่ละความพยายาม
โกรธกันจริง ๆ เหรอ งั้นเดี๋ยวป้อนขนมเป็นการขอโทษนะ อะ อะ อ้ำ อ้าปากดิ เร็ว ๆ นายนั่นพยายามเบือนหน้าหนี แต่ยิ่งทำอย่างนั้น ชั้นก็ยิ่งอยากที่จะเอาชนะ
ไม่กิน ไม่ต้องมา หยำ ๆๆๆ 555 นายนั่นอ้าปากพูดอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าชั้นเอาขนมยัดใส่ปากนายแก๊กได้สำเร็จ เป็นอันว่าเลิกเล่น
ออก อ้า ไอ้ อิน นายคงกำลังพูดว่า บอกว่าไม่กิน มั๊งนะ ไม่รู้เหมือนกัน ^o^
แล้วยัยนั่นกลับบ้านยังไง นายไม่เป็นห่วงที่รักของนายเหรอ พอดีนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามถึงยัยเม็ดถั่วเขียว ก็เลยถาม
จ๊ะจ๋าน่ะเหรอ เค้าก็กลับบ้านไปพร้อมกับผู้ชายคนที่เธอชนไง ฮะ!! อะไรนะ ชั้นถึงกับตกใจ และไม่คิดจะพูดจะถามอะไร ถึงแม้ว่าในใจก็อยากรู้ว่ากลับไปพร้อมกันได้ไง รู้จักกันเหรอ
ผู้ชายคนที่เธอเดินชนนั่นแหละ เค้าเป็นน้าของยัยจ๊ะจ๋า นายแก๊กพูดคำตอบที่ชั้นอยากรู้ และมันเป็นคำตอบที่ชั้นไม่อยากจะเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย