เดบูตอง ลองรักเธอ
14
ก็ไปส่งเจ๊แกเถอะนะ ดูท่าทางจะเป็นเอามาก เจ๊แกไม่ยอมหยุดร้องไห้เลย ท่าทางน่าสงสารชะมัด
งั้นเดี๋ยวพี่มานะ
อืม ชั้นก็รับคำพี่แก๊กไปงั้นแหละ เรื่องไรจะอยู่รอ กลับห้องเป็นปลอดภัยที่สุด
จีน่าครับ ไปครับ เดี๋ยวพี่นั่งรถไปส่งนะ
ฮือ ๆๆๆ จีน่าไม่ไปไหนทั้งนั้น จีน่าจะอยู่กับพี่แก๊ก ยัยเจ๊นั่นกวนประสาทชะมัดเลย เริ่มทำท่าน่าหมั่นไส้
พี่แก๊ก ซาหริ่มกลับห้องก่อนนะคะ ชั้นเดินไร้อารมณ์ออกมาจากห้องพี่แก็ก ปล่อยให้พี่แก๊กเคลียร์ปัญหากันเอาเอง
วันนี้เป็นวันเกือบจะสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ก็มาเรียนอีกวันเดียว วันรุ่งขึ้นก็ได้เวลากลับเมืองไทยเสียที ตั้งแต่วันนั้นที่เจอกับปิโระคุงแบบไม่ได้ตั้งใจ ปิโระคุงก็ไม่ยอมพูดด้วยเลย มีแต่ชั้นเท่านั้นที่เดินเข้าไปคุยก่อน จนมิวะจังทำหน้าสงสัยว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกัน วันนี้ชั้นก็เลยเอาของขวัญที่ซื้อเตรียมไว้ มาให้ปิโระคุงก่อน และก็มีของมิวะจังด้วย
ปิโระคุง นัตซิโกะ มีของขวัญจะให้ ชั้นรีบเดินกึ่งวิ่ง ไปพูดประจบปิโระคุง เป็นการเอาใจ
....... ปิโระคุงนั่งเงียบ ไม่มองหน้าชั้นเลย
ของขวัญขอบคุณนะ วันมะรืนนี้ซา(หริ่ม).....นัตซึโกะจะกลับเมืองไทยแล้ว
....... ก็ยังเงียบอีกเหมือนเดิม ท่าทางจะโกรธเอามาก ๆ ทำไงได้ ก็พี่แก๊กเป็นสุดที่รักของชั้นนี่นา
อย่าโกรธกันเลยนะ เราไม่สบายใจเลย ชั้นได้แต่เขย่าแขนของปิโระคุง เพื่อเรียกร้องความสนใจ
....... ก็ยังเงียบอีก ไม่เข้าใจผู้ชายเลยจริง ๆ เฮ้อ....
ติ๊ด ....ติ๊ด....ติ๊ด..... มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา เป็นหมายเลขจากเมืองไทยซะด้วย สงสัยแม่โทรมาแน่ ๆ เลย ดีนะเนี่ย อาจารย์ยังไม่เข้าสอน
หวัดดีค่ะแม่
เอ่อ...คุณคะ....คุณพอจะรู้จักเจ้าของเครื่องนี้หรือเปล่าคะ เสียงใครแปลก ๆ ยังจะถามแปลก ๆ อีก ชั้นก็เลยยกมือถือมาดูที่หน้าจอ เบอร์ที่โทรเข้า ถ้าตัดรหัสประเทศออก ก็เป็นเบอร์......
ก็แม่ของดิฉันไงคะ? แล้วคุณได้เบอร์ดิฉันได้ไง? แล้วเอามือถือแม่มาโทรทำไม? เริ่มชักจะไม่ค่อยดีแล้วสิ
พอดีว่าเกิดอุบัติเหตุค่ะ แล้วเบอร์ของคุณก็เป็นเบอร์ที่โทรออกเบอร์ล่าสุดค่ะ ดิฉันจึงโทรมา
ว่าไงนะคะ!!! สิ่งสุดท้ายที่จำได้ คือเสียงที่ตะโกนออกมาอย่างดัง จากนั้น ...ทุก ๆ สิ่งก็หายไป
มีเพียงเสียงแว่ว ๆ ที่เหมือนกับดูละครรอบดึก ทั้ง ๆ ที่ตาลืมไม่ขึ้นแล้ว ....
นัตซึโกะจัง นัตซึโกะจัง ฮัลโหล ๆ ครับ อย่าเพิ่งวางสายนะครับ ไม่ทราบว่า เกิดอะไรขึ้นครับ คือว่า ...คือ...ตอนนี้เจ้าของเครื่องเป็นลมไปแล้วครับ
คือว่าผู้หญิงคนนี้ขับรถมาชนท้ายรถของดิฉันนะคะ แล้วตอนนี้ก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว ดิฉันไม่รู้จะติดต่อญาติของคนเจ็บยังไง ก็เลยเอามือถือเค้ามาโทรหาค่ะ
เหรอครับ ...แล้วตอนนี้คนเจ็บเป็นยังไงบ้างครับ
อาการดิฉันยังไม่ทราบค่ะ เพราะต้องดูเรื่องประกันทางนี้ก่อน รู้สึกว่ายังอยู่ ไอ.ซี.ยู.ค่ะ
ครับ ตอนนี้เบอร์ที่คุณโทรมา เค้าอยู่ญี่ปุ่นนะครับ ผมว่าคุณลองติดต่อทางบ้านของเค้านะครับ คิดว่าน่าจะหาไม่ยาก เอ.....เดี๋ยวคุณถือสายรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมค้นเบอร์ในเครื่องก่อน
ค่ะ
ทำไมปวดหัวจังเลย ...แม่!!
แม่จ๋า!
ซาหริ่ม/นัตซึโกะ เสียงคุ้น ๆ ทั้งสองเสียงเลย
พี่แก๊ก........ปิโระคุง ทำไมสองคนนั้นมาด้วยกันได้ เกิดอะไรขึ้น
ซาหริ่มเป็นไงบ้าง ปิโระคุง เดินเข้ามาจับมือของฉัน แล้วไม....พี่แก๊กเดินมาช้าจริง ๆ เลย ความไวสู้หนุ่ม ๆ ไม่ได้เลยนะ
ก็ปวดหัวตึบเลย นี่มัน...
ซาหริ่มเป็นลมล้มไปกองกับพื้นเลย ผมก็เลยอุ้มคุณมาโรงพยาบาล ซะงั้น ...ไอ้คนที่ต้องการให้อยู่ดูแลกลับไม่พูดอะไรเลย
แม่ล่ะ แม่ซาหริ่มเป็นไงบ้าง
พี่โทรไปหาคุณน้าผู้ชายแล้วนะ แต่ไม่ติด ยังไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้อาการเป็นยังไง พี่ก็รอให้ซาหริ่มรู้สึกตัวก่อน พี่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้แล้วนะ
(พูดได้แล้วเหรอ แล้วนี่ไม่คิดจะเดินเข้ามาให้มันใกล้กว่านี้รึไง เห็นไหมเนี่ย คนอื่นมายืนจับมือแฟนตัวเองเนี่ย)
นายว่าไงนะ ปิโระคุง หันไปถามพี่แก๊ก
ก็อย่างที่พูด
(ทำไมพี่พูดกวน...อย่างนี้ละ)
....... ดูท่าทางปิโระคุง จะอดกลั้นน่าดู
ถ้าซาหริ่มค่อยยังชั่วแล้ว พี่จะกลับไปห้องซาหริ่มนะ ไปเก็บข้าวของให้ แล้วพรุ่งนี้จะได้เดินทางกัน
พรุ่งนี้ ซาหริ่มยังต้องมีเรียนอีกนะคะ แต่ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไร ซาหริ่มเป็นห่วงแม่มากกว่า
....... ปิโระคุง กลับไปนั่งเงียบเหมือนเดิมอีกแล้ว ชั้นก็ไม่อยากจะไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคลียร์กันอย่างนี้หรอกนะ แต่ยังไงซะ เรื่องครอบครัวก็ต้องสำคัญกว่าเรื่องเล็ก ๆ อย่างนี้
เมืองไทย....
พี่แก๊ก พี่แก๊กรู้ใช่ไหมคะ ว่าแม่อยู่ รพ. ไหน ซาหริ่มโทรหาพ่อติด แต่ไม่มีใครรับสาย ซาหริ่มรู้สึกไม่ดีเลยคะ ชั้นเดินทางกลับมาถึงเมืองไทยพร้อมกับพี่แก๊ก มาทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้บอกลากับใครที่ญี่ปุ่นเลย
อืม นายปีโป้คุง บอกพี่แล้วล่ะ
เอาอีกแล้วนะ พี่แก๊ก เรียกปิโระคุงเค้าดี ๆ ก็ได้ นั่นเพื่อนซาหริ่มนะ
พี่ไม่ชอบ ไอ้ปีโป้ มันชอบมายุ่งกับแฟนพี่
นิสัยไม่ดี งอนแล้วนะ ชั้นเริ่มทะเลาะกับพี่แก๊ก ด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง
โอ๋ ๆๆๆ ง้อแล้ว ง้อแล้ว หายงอนนะ คนดี เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงข้าว
ไม่ต้องเลย ไม่ต้องเลย ซาหริ่มไม่ได้เป็นคนเห็นแก่กินนะ
งั้นพี่ให้ซาหริ่มเลี้ยงพี่แทนก็ได้
อะไรนะ อีตาพี่แก๊กบ้า ชั้นทำหน้าเหวอ รับมุขพี่แก๊กแทบไม่ทัน
เป็นอันตกลงนะ ฮา ๆๆๆ
ตลกและ.... ตลกและ ชั้นไม่พูดกับพี่แก๊กแล้ว เปลี่ยนไปพูดกับลุงคนขับรถของบ้านพี่แก๊กแทน
ลุงคะ อีกไกลไหมคะ กว่าจะถึงโรงพยาบาล ชั้นเขยิบตัวไปด้านหน้าเกาะเบาะคนขับ
อีกสักพักนึงน่ะครับ ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง ถ้ารถไม่ติดนะครับ ลุงตอบกลับมา
เหรอคะ ชั้นเอนตัวลงหาพนักพิง
พี่แก๊ก!! ทำบ้าอะไร ด้วยความตกใจ ชั้นตีแขนพี่แก๊กกลับไป ผัวะนึง
โอ๊ย ...ไมซาหริ่มตีเจ็บจังเลย
ก็แล้วใครใช้ให้พี่แก๊ก เอาแขนมาวางไว้ตรงนี้ละ ซาหริ่มก็ตกใจอะดิ เผลอเป็นไม่ได้เลยนะ อีตาพี่แก๊กบ้า เล่นเอาแขนมารอโอบเราไว้ มันน่าตีให้ตายไหมเนี่ย
ไม่ต้องมาทำหน้าตา ออดอ้อนเลยนะ ชั้นตีซ้ำเข้าไปด้วยความหมั่นไส้
โรงพยาบาล....
ขอโทษนะคะ ขอเช็คห้องพักของคนไข้หน่อยคะ ชั้นรีบเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
คนไข้ชื่ออะไรคะ
นาง พรสุดา เหมราชค่ะ
รอสักครู่นะคะ เอ.....มีแต่นาง พรสุดา ยศวนันทร์นะคะ ไม่ทราบคนเดียวกันรึเปล่าคะ? พยาบาลถาม
ค่ะ ใช่ค่ะ นั่นนามสกุลของพ่อค่ะ ไม่ทราบตอนนี้พักห้องไหนคะ
ตอนนี้คนไข้เพิ่งย้ายออกจากห้อง ไอซียูนะคะ เออ....อยู่ห้องพิเศษตึกรวมใจค่ะ ก็ตึกนี้นะคะ ชั้น 2 ห้อง 203 ค่ะ
ขอบคุณนะคะ ชั้นกล่าวขอบคุณ แล้วรีบวิ่งไปที่ลิฟต์
อ้าว..ซาหริ่ม รอพี่ด้วย ลืมไปเลยว่ามากับพี่แก๊ก พี่แก๊กวิ่งตามหลังมาติด ๆ
โทษทีนะคะ ซาหริ่มลืมไปซะสนิทเลย เป็นห่วงแม่มากไปหน่อย
พี่งอนแล้วนะ ง้อพี่ด้วย ดูเค้าทำ นี่ชั้นมีแฟนหรือรับเลี้ยงเด็กเนอส์รี่กันแน่ ??
โตแล้วนะ ยังจะทำงอนเป็นเด็ก ๆ ไปได้ ......ซาหริ่มว่าไปทางบันไดดีกว่าค่ะ แค่ชั้น 2 เอง
ก็ได้
ชั้นกับพี่แก๊กรีบวิ่งขึ้นบันไดมา ห้อง 201 ....ห้อง 202 .... ห้อง 203 .... ห้องนี้ค่ะ พี่แก๊ก จะวิ่งเลยไปไหน
อ้าว ก็ซาหริ่มไม่บอกพี่นี่นาว่าห้องไหน
พี่แก๊ก มีคนอยู่ในห้องตั้งหลายคนแน่ะ สงสัยพ่อกับคุณป้ามั๊ง ชั้นยืนมองอยู่หน้าห้องผ่านกระจกตรงประตู
ก็เข้าไปเลยสิ ซาหริ่ม จะมามองทำไม พี่แก๊กทำท่าจะเปิดประตูเข้าไป แต่ชั้นยังไม่อยากเข้าไปตอนนี้ รู้สึกยังไงก็ไม่รู้
ซาหริ่มว่า เราไปนั่งรอตรงนั้นก่อนดีกว่านะคะ
ไหนบอกว่าเป็นห่วงคุณน้า แล้วไมไม่เข้าไป พี่ไม่เข้าใจซาหริ่มเลยนะ พี่แก๊กถามแบบหน้างง ๆ
พี่แก๊ก ....ซาหริ่ม เสียงของยัยเม็ดถั่วเขียว
............. ชั้นมองหน้ายัยนั่น
จ๊ะจ๋า มานานแล้วเหรอ พี่แก๊กถาม
จ๊ะจ๋ามากับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ
(จ๊ะจ๋ามากับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ) ชั้นล้อเลียนท่าทางยัยนั่นในใจ
แล้วอาการคุณน้าเป็นไงบ้าง
จ๊ะจ๋าก็เพิ่งจะมาเหมือนกันค่ะ จ๊ะจ๋าไปซื้อของเยี่ยมคุณ
(ไม่ต้องมาทำหน้าตา เห็นใจกันเลย มาดี แบบแปลก ๆ ไว้ใจไม่ได้)
เหรอ งั้นเราเข้าไปพร้อม ๆ กันเลยนะ พี่แก๊ก จับมือชั้นให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปห้องพิเศษพร้อม ๆ กัน
ค่ะ ยัยจ๊ะจ๋า ยิ้มรับ และเดินตามไปโดยดี โดยไม่มีอาการเชิดใส่เหมือนครั้งก่อน ๆ ทำให้ชั้นยิ่งระแวงว่ายัยนั่นจะมาแผนไหน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก พี่แก๊กเคาะประตูห้อง และนำขบวนเข้าไปเยี่ยมแม่
ออกไป เสียงอันแผ่วเบาที่ชั้นคิดว่าได้ยินออกมาจากปากของแม่ เงียบหายไป ชั้นหันหน้าไปมองหน้าคุณลุง คุณป้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เตียง สีหน้าของแต่ละคนแปลก ๆ จากที่หน้านิ่ง ๆ กลับมีรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปากทันที มันมีอะไรที่ผิดสังเกตอยู่มากเลย แล้วพ่อชั้นละ พ่อไปไหน ทำไมไม่อยู่กับแม่ ชั้นเริ่มครุ่นคิดในใจ
อ เอ่อ สวัสดีค่ะ คุณลุง คุณป้า ชั้นยกมือขึ้นไหว้ทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า จากนั้นก็วิ่งเข้าไปจับมือของแม่
แม่คะ ซาหริ่มกลับมาแล้ว แม่เป็นยังไงบ้างคะ น้ำตาของฉันเริ่มไหลออกมา ด้วยความเป็นห่วงแม่
ไม่เป็นไรแล้วซาหริ่ม แม่ดีขึ้นเยอะแล้ว
แต่ขาแม่ ชั้นเริ่มพูดเสียงสะอึ้กสะอื้น จนพี่แก๊กเดินเข้ามาข้าง ๆ
ไม่เป็นไร คุณหมอบอกว่าแค่ทำกายภาพบำบัดไม่กี่เดือนก็เดินได้เหมือนเดิม
เหรอคะ...แล้วพ่อละคะ? พ่อไปไหน? ชั้นถามแม่แล้วหันไปมองรอบ ๆ ก็ไม่พบไม่ว่าจะเป็นที่เตียงสำรองคนเฝ้า หรือแม้แต่ประตูห้องน้ำ ที่หวังว่าให้มันปิดไว้ เพื่อที่จะพอมีหวัง...ว่าพ่อจะอยู่ในนั้น แต่ก็ไม่มี ทุก ๆ คนเงียบกันไปหมด
พ่อหายไปจากบ้าน หลายวันแล้ว แม่ขับรถออกตามหา จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุ แม่พูดด้วยสีหน้าไม่ดีเอาเสียเลย มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ไม่จริงใช่ไหมคะ ชั้นได้แต่ส่ายหน้าไม่อยากจะยอมรับความจริง
หนูขอโทษ เสียงของยัยจ๊ะจ๋าที่พูดออกมาอย่างแผ่วเบา ชั้นหันไปมองหน้ายัยนั่น แต่คุณลุงคุณป้าก็แทรกตัวเดินเข้ามาหาชั้นในทันที
ไม่เป็นไรหรอกนะคนดี... เดี๋ยวป้าจะตามหาให้เจอ คุณป้าเข้ามาโอบกอดชั้นไว้อย่างอบอุ่น
ซาหริ่มจะนอนเฝ้าคุณแม่เองนะคะ ชั้นปาดน้ำตา พร้อมกับออกตัวว่าจะเฝ้าแม่เอง
งั้นเดี๋ยวจ๊ะจ๋าจะไปเก็บเสื้อผ้ามาให้นะคะ ยัยนั่นพูดเหมือนจะมีความจริงใจ จนชั้นเองไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ที่ได้ยินคำแบบนั้น
เอ่อ... ชั้นได้แต่ยืนอ้ำอึ้งอยู่
ให้จ๊ะจ๋าเค้าจัดการให้เถอะนะ ซาหริ่ม คุณลุงหันมาบอกกับชั้น
ก็ได้ค่ะ ตามนั้นก็ได้ ชั้นพยักหน้ารับคำ