เดบูตอง  ลองรักเธอ

19

            ได้จ๊ะจ๋ามาช่วยเลือกเสื้อผ้า ก็ดีนะ เพราะวัยเดียวกัน คงจะช่วยกันเลือกแบบได้ไม่แก่ ขอสวยไว้ก่อนแล้วกัน  ระหว่างเดินเลือกซื้อกันอยู่ ชั้นก็เห็นผู้ชายคนนึง ที่วันนี้เค้าบอกว่ามาไม่ได้เพราะติดเรียน อีตาพี่แก๊กบ้า ไหนบอกว่าติดธุระไง

            “นั่นมัน พี่แก๊กนี่นา”  ชั้นพูดกับจ๊ะจ๋า เพราะกำลังงงว่าทำไม ถึงมาอยู่ที่ห้างได้ ในเมื่อ ก่อนหน้านี้บอกว่าอยู่มหา’ลัย

            “ยัยจีน่า” จ๊ะจ๋าพูดออกมา ทำให้ชั้นสังเกตเห็นว่า สองคนนั้น มาด้วยกัน

            “อะไรกัน ไหนเมื่อกี๊บอกกับเราว่าติดธุระ ชั้นไม่ยอมยืนมองอย่างนี้แน่ ๆ “

            “เดี๋ยวก่อนซาหริ่ม” จ๊ะจ๋าดึงมือเอาไว้

            “ทำไม.... เธอก็ชอบพี่เค้าไม่ใช่เหรอ แล้วทำไม ไม่เป็นเดือดเป็นร้อนบ้าง ทีกับชั้น เธอหาเรื่องกันได้ทุกครั้งไป” ชั้นเริ่มพูดจาด้วยอารมณ์ รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดี แต่ก็ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว

            “ไม่ใช่หรอกน่า เธอมองผิดไปเอง” จ๊ะจ๋ามาแปลก แก้ตัวแทนพี่แก๊กทำไม

            “เพราะเธอ เห็นไหม พี่แก๊กกับยัยเจ๊นั่น หายไปไหนแล้ว?” ชั้นมองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นสองคนนั่นแล้ว เป็นเพราะยัยจ๊ะจ๋าคนเดียว

            “บอกว่าไม่ใช่ ก็ไม่ใช่สิ ตาฟาดไปเอง” 

            “พอเลย ๆ ชั้นจะไม่พูดกับพี่แก๊กอีกแล้ว สองวันดี สี่วันโกรธ”

            “สุภาษิตอะไรของเธอยะ ยัยเม็ดถั่วเหลือง” 

            “อ้าว อ้าว ไหงมาว่ากันล่ะ” ยัยจ๊ะจ๋ามาว่าชั้นเป็นเม็ดถั่วเหลือง ไม่นะ ยัยเม็ดถั่วเขียว

            “ก็ทีเธอยังมาว่าชั้นได้ แล้วไม แค่นี้โกรธเหรอ แบร๋ แบร๋” ยังจะมาแลบลิ้นใส่กันอีก

            “ไม่ซื้อแล้ว กลับบ้านเลย ยัยเม็ดถั่วเขียว” ชั้นเริ่มไม่สบอารมณ์

            “ก็กลับไปดิ ชั้นยังอยากเดินเที่ยวต่อ” อ้าว แล้วกัน ชั้นมากับเธอ จะให้ชั้นขึ้นรถกลับเองรึไงกัน

            “โธ่เอ๊ย.... เดินต่อก็ได้” 

            “ก็เท่านั้น” สรุป.....วันนี้ยัยจ๊ะจ๋าชนะชั้น 1 ต่อ 0    TToTT

            เดินเที่ยวกับยัยจ๊ะจ๋า ก็สนุกดีนะ ได้ไปในที่ที่ไม่เคยเดินผ่าน ทั้ง ๆ ที่ก็เคยเดินเที่ยวห้างนี้เหมือนกัน อืม...จริงสิ ชั้นลืมเพื่อนรักไปได้ไง ยัยปลาดาว จะเป็นไงบ้างนะ

“โทษทีนะเพื่อน”  ชั้นได้แต่อ้อนวอน กับสายลม ให้ยัยปลาดาว ไม่นึกโทษโกรธกัน

            ~Ja de da Ja de de~  สายเข้า พี่แก๊กนี่นา ไม่ ไม่รับ แหวะ ชิ ชิ   ไหนบอกกันว่าไม่ได้สนใจยัยเจ๊เปรี้ยวจี๊ดนั่น แล้วไมวันนี้เดินควงกัน รึว่ากลับมารักกัน หึ ไม่ยอมหรอก แบร๋ ....ชั้นได้แต่มองโทรศัพท์ แล้วก็แลบลิ้นใส่ ไม่คุยด้วยหรอก ถึงจะซื้อมือถือให้ก็ตาม อุ๊บอิ๊บแล้ว ไม่คุย นี่แน่ะ ตัดสายซะเลย ฮา ฮา ฮา ต้องลงโทษ

            “เป็นมากนะ ไปหาหมอไหม?” อยู่ดี ๆ จ๊ะจ๋าก็พูดขึ้นมา

            “เป็นไร ไม่เข้าใจ ขับรถ ไปเลย ๆ “ 

            “ก็เธอนี่นะ เหมาะกับชื่อเม็ดถั่วเหลือง มาก ๆ เลย ฮา ๆๆๆ “ ยัยนั่นหัวเราะไม่ยอมหยุด จนชั้นคิดจะหักพวงมาลัยให้คว่ำตายกันไปทั้งคู่

            “เธอต่างหาก ยัยเม็ดถั่วเขียว ไปหาหมอไป” ชั้นตะโกนแข่งกับเสียงหัวเราะอันมีชัยของยัยจ๊ะจ๋า อะไรจะหัวเราะได้ใจขนาดนั้น

            “จะบอกอะไรให้นะ แล้วเธอจะได้เข้าใจว่าเธอเหมาะกับชื่อนั้นแค่ไหน”

            “.....ไม่เข้าใจ อย่าพูดอะไรแบบนี้บ่อย ๆ ได้เปล่า”

            “โถ ๆๆๆ เม็ดถั่วเหลืองน้อย ๆ ของช้าน” ดู ๆ ยังจะมาล้อเล่นอีก

            “ตายพร้อมกันเลยดีปะ กำลังอยากตาย” ชั้นแกล้งเอื้อมมือไปจะจับพวงมาลัย

            “เฮ้ย...ยัยบ้า”

            “.......” ชั้นเริ่มเครียดขึ้นมาทันที

            “ยัยจีน่าน่ะนะ เป็นแฟนกับพี่กั๊ก”

            “พูดถึงยัยนั่นทำไม ? แฟนของยัยนั่นอีก ไม่อยากฟัง จะฟังเรื่องพี่แก๊ก”

            “แล้วก็ พี่ชายพี่แก๊ก ชื่อพี่กั๊ก” 

            “แสดงว่าคบพี่แก๊ก เป็นกิ๊ก นิสัยไม่ดี” ชั้นพูดเสริม

            “แล้วที่เธอเห็น คือพี่กั๊ก ไม่ใช่พี่แก๊ก” เฮ้ย ๆ ตอนนี้ชักเริ่มจะงง ๆ พี่แก๊ก จะเป็น พี่กั๊กได้ไงกัน ยัยมั่ว ชั้นนึกว่ายัยนั่นในใจ ที่พูดอะไรมั่ว ๆ ออกมา

            “ไม่จริงอะ.....” ชั้นมองหน้าจ๊ะจ๋าด้วยความตกใจ

            “ไม่ต้องเอ๋อ ชั้นเบื่อหน้าเอ๋อ ๆ ของเธอแล้ว ก็บอกแล้วว่าเธอเหมาะกับชื่อเม็ดถั่วเหลือง”

            “...??.....!!”

            “ก็เค้าเป็นฝาแฝดกัน แล้วชั้นก็เชื่อด้วยว่าพี่แก๊กเป็นคนรักใครรักจริง แม้ว่าเธอจะเอ๋อ เบ๋อ เบลอ เปิ่น เฟอะฟะ แค่ไหนก็ตาม พี่แก๊กก็รักเธอจริง ๆ” 

            “หมดแล้วเหรอ” ชั้นถามจ๊ะจ๋า

            “อะไรหมด??” ยัยนั่นทำหน้างง

            “ก็ไอ้ที่เธอด่าชั้นนี่แหละ หมดแล้วเหรอ”

            “ฮา ๆๆๆ เธอนี่ตลกจริง ๆ น่าจะไปเล่นหนังนะ”

            “หนังอะไร พูดให้มันดี ๆ นะ”

            “โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ปวดท้อง ปวดกรามด้วย เธอนี่ทำหน้าตาตลกอีกตางหาก”

            “......”   อืม....ที่ชั้นนึกว่าเธอในใจ ขอถอนความคิด ตอนนี้คะแนะนำคือจ๊ะจ๋า 2 ต่อ 0 ชั้นก็ยังมีอารมณ์นึกตลกอีก เคาะกะโหลกตัวเองซะทีดีไหมเนี่ย อ๊ะ...อย่าดีกว่า มันเจ็บ...

            ชั้นนั่งงอนยัยจ๊ะจ๋ามาตลอดทาง ก็ยอมรับว่าตัวเองตามไม่ทันมุขตลกหรือว่าจะฉลาดล้ำ ก็ชั้นเป็นอย่างที่ยัยนั่นพูดจริง ๆ ตาย ๆ ทำไมนะ ชั้นเป็นแฟนพี่แก๊กอีท่าไหน ถึงไม่รู้อะไรเลย  ถึงว่าชั้นถึงไม่เคยเห็นพี่ชายของพี่แก๊ก  แต่ถ้าเห็น ชั้นก็คงจะไม่รู้ เพราะเค้าเป็นฝาแฝดกันนี่เอง  เรื่องที่พี่แก๊กเคยบอกไว้ที่ญี่ปุ่น แสดงว่ายัยเจ๊จีน่ากลับไปคืนดีกับพี่ชายพี่แก๊กแล้วสินะ  ถึงว่า ไม่เห็นมาวนเวียนให้เห็นตั้งแต่กลับจากญี่ปุ่น สาธุ ......ไปแล้วไปลับนะเจ๊....อย่ากลับมาหลอกหลอนกันอีกเลย เพี้ยง!!

~Ja de da Ja de de~  พี่แก๊กโทรกลับมาอีกแล้ว งั้นคราวนี้ชั้นคงจะต้องรับ

            “รับซะทีสิ เสียงดัง ชั้นรำคาญ” 

            “เออ เออ รับแล้ว รับแล้ว” 

            วูบ.................รับไม่ทัน แบตหมด ToT ขนาดแบตมือถือยังไม่เป็นใจให้รับสายเลย ฮือ ๆ ยัยจ๊ะจ๋าก็เลยได้ที หัวเราะชั้นอีกรอบ

            “สมน้ำหน้า ถ้ารับตั้งแต่เมื่อกี๊ ก็ได้คุยกันไปแล้ว”

            “พอเลย แค่นี้ชั้นก็สังเวชตัวเองพอแล้ว ขอบใจที่มาส่ง”

            “ระวังนะ ชั้นจะเอาพี่แก๊กคืนมา” ยัยนั่นพูดก่อนที่จะเลี้ยวรถเข้าบ้านใหญ่ไป

            “เรื่องอะไร ชั้นไม่ยอมแพ้เธอหรอก เชอะ” ชั้นก็ได้แต่พูด แต่ใจก็หวั่น ๆ เพราะจ๊ะจ๋าเค้ามาก่อนชั้นเสียอีก แล้วก็รู้ทุกอย่างที่เป็นพี่แก๊ก ชั้นเสียอีก.......ไม่รู้อะไรซะเลย

            “หนูผิดไปแล้ว”  เสียงของชั้นกำลังอ้อนวอนเทพเจ้ามือถืออยู่ ก็เพราะว่ามันกลับตาลปัตรนะสิ พี่แก๊กไม่ยอมรับสาย ชั้นอุตส่าห์รีบวิ่งมาชาร์ตแบต รอจนมันเต็ม (ไม่กล้าโทรตอนที่กำลังชาร์ตอยู่ กลัวระเบิด) มันคงจะนานเกินไป พี่แก๊กต้องโกรธชั้นแน่ ๆ เลย ถึงไม่ยอมรับสาย อ๊ะ....ตัดสายทิ้งไปแล้ว ทำไงดี ๆ

          “ยัยเปิ่น นั่งบูชายันต์อยู่รึไง”  เสียงใคร มาขัดจังหวะ พิธีอ้อนวอนเทพเจ้ามือถือของชั้น

            “โอ๊ย!!! อะไรตกใส่หัว เจ็บจังเลย” 

            “ซาหริ่ม เจ็บมากเปล่า พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันหล่นใส่หัว พี่แค่…..”

            “พี่แก๊ก....คำขอของซาหริ่มเป็นจริง” 

            “ซาหริ่ม เป็นไรมากรึเปล่า ขอโทษที่เข้ามาปลุกนะ”

            “อะ....อ้าว เราเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ตกลงว่า เรื่องทั้งหมดเราฝันหรือเนี่ย

            “พี่อุตส่าห์รีบขับรถกลับมาหาเลยนะ เห็นติดต่อเราไม่ได้”

            “อ๋อ ....ซาหริ่มจะรับสายแล้ว แต่พอดีแบตมันหมด ขอโทษด้วยนะคะ”

            “แล้วไปซื้อชุดได้มารึเปล่า”

            “ได้ค่ะ พอดีได้จ๊ะจ๋าไปเป็นเพื่อน”

            “ว่าไงนะ ซาหริ่มน่ะเหรอ ไปกับจ๊ะจ๋า”  พี่แก๊กถามอย่างไม่เชื่อ

            “จริง ๆ ค่ะ แล้วก็.....เจอพี่กั๊กด้วย”

            “อ้าว ซาหริ่มรู้จักแล้วเหรอ พี่กั๊กเค้าตามตัวยากจะตาย ไปเจอได้ไงกัน”

            “ก็จ๊ะจ๋าบอก ตอนแรกซาหริ่มก็นึกว่าพี่แก๊ก กลับไปคบกับเจ๊จีน่าซะแล้ว อารมณ์เสียไปนิดนึง แต่พอรู้เรื่อง ก็ค่อยโล่งอกหน่อย”

            “ไป...เดี๋ยววันนี้พี่พาไปกินข้าวนอกบ้าน คุณน้าคงจะเตรียมตัวกันแล้วละนะ พี่บอกแล้วเมื่อกี๊”

            “เย้ ๆๆๆ ดีจังเลย รอซาหริ่มไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้”

            “โอเค ๆ พี่รอข้างล่างนะ”

            “แต่พี่แก๊ก เดี๋ยวก่อนเลย หยุดก่อน เมื่อกี๊ อะไรตกใส่หัวซาหริ่ม” 

            “แหะ ๆๆ แก้วน้ำ แต่แค่แก้วพลาสติกเองนะ พี่กะจะหยดน้ำใส่เรา แต่มันพลาดอะนะ มันเลยตกไปทั้งแก้ว”

            “โห........ม่ายเปงราย ให้อภัย อิอิ” ชั้นได้แต่ยิ้ม ที่จะได้ออกไปกินข้าวกับพี่แก๊ก เรื่องราวทุกอย่างที่ผ่านมา คงจะลงเอยด้วยดีได้แล้วนะ คิดแล้วมีความสุขจังเลย วันนี้ต้องแต่งตัวสวย ๆ ซะหน่อยแล้ว

ปล. 1  ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ และทุกการโหวต (เหมือนได้รางวัล อิอิ)

ปล. 2  รีบมาอัพตอนใหม่ให้ กลัวเพื่อน ๆ จะรอนาน

ปล. 3  ถ้าเพื่อน ๆ ที่ผ่านมา เพิ่งอ่านครั้งแรก กลัวว่าจะงง อ่านย้อนตั้งแต่แรก จะรู้ว่ามันสนุกนะคะ (คิดเอง เออเอง)

ปล. 4  ตอนนี้กำลังลุ้นอยู่ว่าจะเป็นโรคอะไรดี รอฟังผลตั้งวันพุธหน้าแน่ะ (นานจัง)

ปล. 5  ที่มีปล. เยอะอย่างนี้ ก็เพราะอยากคุยกะเพื่อน ๆ ไม่ว่ากันนะ จุ๊บ ๆ