เดบูตอง ลองรักเธอ

18

            พี่แก๊กจะทำยังไงนะ นี่มันก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ตำรวจก็ยังไม่ได้ความคืบหน้าเรื่องของจ๊ะจ๋าเลย เป็นห่วงจริง ๆ นะเนี่ย  แต่แปลก ที่บ้านใหญ่ไม่เห็นมีใครมาคุยเรื่องจ๊ะจ๋าเลย รึว่ายังไม่รู้เรื่องกันนะ แต่ก็น่าจะเป็นห่วงลูกกันบ้าง

            “ซาหริ่ม” เสียงแม่เรียกดังมาจากหน้าประตูห้องนอน

            “ขา.....แม่ ไปเปิดเดี๋ยวนี้แล้วค่ะ” 

            “โทรศัพท์ของลูก” 

            “อ้าว เหรอคะ ซาหริ่มไปลืมมือถือไว้ข้างล่างนี่เอง ถึงว่า ไม่เห็นมีใครโทรมาเลย” สงสารตัวเองจริง ๆ เอ๋อ ๆ ยังไงไม่รู้ พักนี้ลืมนู่นลืมนี่ไว้บ่อย ๆ

            “เพื่อนลูกจากญี่ปุ่น” ว่าไงนะคะ ใครกัน??

            “ขอบคุณค่ะแม่” ฉันรีบรับมือถือแล้วเดินมาตั้งหลักบนเตียงนอน ใครกัน?

            “ฮะ ฮัลโหล” 

            “Konnichiwa Nattsuko chan”  (สวัสดี นัตสึโกะจัง)อ๋อ...ชื่อนี้มีคนเดียว ปิโระคุงนี่เอง นึกว่าหนุ่มที่ไหน

            “อะ..เออ Konnichiwa Piro kun”  (สวัสดี ปิโระคุง)ตั้งตัวไม่ทันเลยเรา ก็กลับมาจากญี่ปุ่นตั้งหลายอาทิตย์แล้ว แบบว่า...ลืม

            “Piro kun…….Watashi no nihongo wa ima wasuremashitane!!” ชั้นรีบพูดดักคอปิโระคุง กลับไป ว่าตอนนี้ภาษาญี่ปุ่นของชั้น มันลืมไปหมดแล้ว แหะ ๆ ก็สมองอันน้อยนิดของชั้นนี่นะ มัน Error อยู่ หรือถ้าเป็นไทย ก็ ….ตอนนี้ เอ๋อเหรอ จริง ๆ

            “ก็ได้ครับ คุณผู้หญิง” ปิโระคุง พูดปนหัวเราะ ก็คงจะวัดระดับความรู้ภาษาญี่ปุ่นของฉันได้เป็นอย่างดี ว่ามันยังไม่ได้เรื่อง

            “เป็นยังไงบ้าง ปิโระคุง ตอนนี้อยู่ไหนเนี่ย??”

            “ก็ยังอยู่ญี่ปุ่นอยู่ อีก 2 วันก็จะกลับเมืองไทยแล้ว คิดถึงนัตสึโกะจัง จังเลย”

            “แหม แหม ซาหริ่มก็คิดถึงเหมือนกัน แล้วมิวะจัง เป็นไง ปิโระคุง พามิวะจังมาเที่ยวเมืองไทยด้วยนะ เดี๋ยวซาหริ่มจะเป็นไกด์พาเที่ยวเอง”

            “อืม...... มิวะก็บ่นคิดถึงนัตสึโกะจังเหมือนกัน”

            “จริงสินะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้ามีงานเดบูตอง ปิโระคุง ก็มาใช่ไหม?” พอดีแม่บอกเมื่อวันก่อน ว่างานเดบูตองของสังคมไฮโซจะจัดขึ้นอาทิตย์หน้า ที่พารากอน แล้วชั้นก็มีโอกาสได้ไปเช่นกัน

            “อืม ก็ที่กลับเมืองไทย เพราะโดนพ่อโทรตามตัวกลับมานี่ล่ะ ไม่งั้นผมก็ยังจะไปเที่ยวกับมิวะจังอยู่”

            “อ๊ะ...อะนั่นนั่นแน่ ^o^ มิวะจัง ....ไปเที่ยวกันด้วย วี๊ดวิ้ว” ชั้นอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ที่ความรักที่ชั้นอยากให้เกิดขึ้นกับปิโระคุง เป็นจริงเสียที

            “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ นัตสึโกะจัง เข้าใจผิดใหญ่แล้ว”  แค่ฟังน้ำเสียง ก็รู้แล้วว่ากำลังเขินอยู่ อิอิ

            “ไม่ต้องเลย ปิดกันไม่ได้แล้วนะ ยินดีด้วยจ้า มิวะจัง เค้าน่ารักจะตายไป”

            “นัตสึโกะจัง เดี๋ยวผมต้องไปก่อนนะ มิวะจังมาแล้ว”

            “เอ๊ะ นี่มันยังไงกัน ตกลงที่โทรมา เป็นเพราะคิดถึงซาหริ่ม หรือว่าเอาซาหริ่มมาฆ่าเวลารอมิวะจังกันแน่”

            “แหะ ๆ ก็ผมรอมิวะจังแล้วไม่รู้จะทำอะไรก็เลย... แหะ ขอโทษด้วยนะ ไปละนะแล้วเจอกัน”

            “โห ๆๆๆ จำไว้เลยนะ อิอิ Have a nice day na ja. Bye” เป็นไง ๆ ใช้ศัพท์ภาษาอังกฤษซะด้วย ฮะ ฮา ฮา

            จริงด้วยสิ อาทิตย์หน้าแล้ว งานเดบูตอง ที่อยากไป ในที่สุดฉันก็มีโอกาสได้ไปบ้าง โชคชะตาของฉันจะเล่นตลกอะไรกับชีวิตของฉันอีกหรือเปล่านะ ....ต้องเต้นลีลาศในงานด้วย ชั้นยังเต้นไม่เป็นเลย ทำไงดี พี่แก๊กบอกจะสอน จะสอน ก็ยังไม่มีเวลามาเจอกันเลย เอาเป็นว่าแค่ไปเดินสวย ๆ ในงานก็คงพอมั้ง ชวนแม่ไปซื้อเสื้อผ้าดีกว่า ^o^

            “พี่แก๊ก....ว่างไหมคะวันนี้” ชั้นโทรตามตัวพี่แก๊ก จะได้ไปช่วยกันเลือกชุดที่จะใส่ไปงาน

            “พี่ไม่ว่าง วันนี้พี่ต้องเข้าไป Present งานให้อาจารย์ที่มหา’ลัย โทษทีนะซาหริ่ม”

            “ก็ได้ค่ะ งั้นก็แค่นี้แล้วกัน ซาหริ่มไปกับแม่ก็ได้”

            “ครับ งั้นพี่ไปทำงานต่อก่อนนะ”

            “อ๊ะ เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่แก๊ก ซาหริ่มถามไรหน่อยนะ คือมันมีเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย เป็น 10 สายเลยนะ ไม่รู้ว่าใคร ก็เลยอยากจะถามพี่แก๊กว่าพอจะคุ้น ๆ เบอร์บ้างไหม”

            “อะจ๊ะ เบอร์ไรเหรอ”

            “08-1325-0043 เบอร์นี้แหละค่ะ โทรมาเมื่อคืน”

            “เบอร์ของจ๊ะจ๋านี่นา”

            “จริง ๆ เหรอคะ งั้นทำไม เค้าไม่โทรหาพี่แก๊ก ทำไมโทรหาซาหริ่ม แล้วทำไม?” ชั้นเริ่มสับสนขึ้นมาทันที

            “พี่ไม่สะดวกคุยแล้ว พี่ต้องเข้าคลาสไปเรียนก่อนนะ แล้วจะโทรหานะ ที่รัก” 

            “ค่ะ”  แล้วพี่แก๊กก็ปล่อยให้ชั้นยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียว โดยไม่รู้จะทำยังไงต่อ เพราะชั้นโทรกลับไปเบอร์นั้นแล้วก็ปิดเครื่อง ตกลงว่ายัยจ๊ะจ๋าปลอดภัย หรือว่ามีอันตรายกันแน่

            ~Ja de da Ja de de~ มีสายเข้ามาพอดี จ๊ะจ๋า โทรมาแล้ว ดีใจจังเลย

            “ฮัลโหล จ๊ะจ๋าเธออยู่ไหน”

            “ก็อยู่บ้านไง”

            “บ้านไหน ก็เธอโดนจับตัวไป”

            “ไม่ต้องตะโกนเสียงดังก็ได้”

            “อืม อืม ตกลงเรื่องเป็นไง กลับบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนรึเปล่า” 

            “หึ” ชั้นถามไปเยอะแยะมากมาย ด้วยความเป็นห่วง แต่เธอกลับพูดมาคำเดียวว่า หึ นี่นะ

            “พูดแค่ หึ เนี่ยนะ ชั้นเป็นห่วงเธอแทบตาย ยัยบ้า”

            “ว่างไหม?” น้ำเสียงของยัยนั่นเริ่มดูเศร้า

            “กำลังจะออกไปซื้อเสื้อผ้ากับแม่”

            “ไปกับชั้นแทนได้ไหม?” น้ำเสียงอ้อนวอนเหลือเกินนะ

            “อืม....ก็ได้”

            “มารอที่หน้าบ้านนะ เดี๋ยวขับรถไปรับ”

            และแล้วชั้นก็ตัดสินใจเออออไปกับจ๊ะจ๋า ก็เพราะว่าอยากจะรู้เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่ในใจก็แอบเกิดอาการหวั่น ๆ ว่าจะมีเรื่องอะไรอีกไหม

            “นี่ มีใบขับขี่แล้วเหรอ” ชั้นถามด้วยใบหน้าที่แสดงออกว่า เอ๋อ ๆ

            “หึ”

            “จะบ้าแล้วมั้งเนี่ย แล้วยังจะกล้าขับรถออกมาอีกนะ”

            “เฉย ๆ เถอะน่า มันไม่มีอะไรซักหน่อยใครจะมาทำอะไร” 

            “ก็ได้”

            หลังจากนั้นชั้นก็ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ เงียบ ๆ ฟังเพลงที่เปิดในรถไปอย่างเดียว ก็ต่างคนต่างไม่พูดอะไรขึ้นมา ชั้นก็เงียบ จ๊ะจ๋าก็เงียบ อึดอัดเหมือนกันนะเนี่ย เราต่างคนต่างไม่ชอบหน้ากัน แล้ววันนี้เราจะคุยกันรู้เรื่องรึเปล่านะ ไม่รู้เหมือนกัน?

ห้าง MBK.....

            “กินข้าวไหม/ไปกินข้าวกัน” ชั้นกับจ๊ะจ๋าพูดขึ้นมาพร้อมกัน ต่างคนก็เลยขำกันขึ้นมา จะว่าไปแล้ว ยัยจ๊ะจ๋าก็หน้าตาน่ารักมากเลย ไม่เคยมองหน้าใกล้ ๆ อย่างนี้มาก่อน

            “อืม...ไปสิ” ชั้นก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ที่จะพูดออกไปอย่างเกร็ง ๆ

            “ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้น หลังจากวันนั้น” ชั้นเริ่มเปิดประเด็นถาม ระหว่างที่รออาหารมาเสริฟ์

            “ก็โดนจับตัวไปอยู่ที่โรงนาร้าง ที่ต่างจังหวัด” ฟังจากน้ำเสียงของจ๊ะจ๋ามันดูเรียบง่ายเกินไปรึเปล่า ไม่มีแววตาที่หวาดกลัว เอาซะเลย

            “แล้วไงต่อ”

            “ชั้นจะสรุปง่าย ๆ ให้เธอฟังนะ ซาหริ่ม” ยัยนั่นเริ่มพูดเสียงแข็งขึ้นมา

            “.....” ชั้นได้แต่พยักหน้า หงึก หงึก

            “ชั้นรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น”

            “.....” ก็ยังไม่มีคำพูดอะไรที่จะหลุดออกมาจากปากของชั้น ก็คงมีเพียงหน้าตางง ๆ ปนตกใจ

            “ที่ทำไป ก็เพื่อไถ่บาปแทน....เอ่อ...”

            “อย่าทำให้งงได้เปล่า ไม่ค่อยจะเข้าใจเลย”

            “พ่อของชั้นต้องการมรดกทั้งหมดที่เคยจะได้รับ จากคุณย่า แต่พอคุณย่าเปลี่ยนใจแบ่งมรดกกลับคืนไปให้กับเธอ พ่อก็คิดจะทำลายครอบครัวของเธอ ซึ่งฉันเองก็บังเอิญไปรับรู้เรื่องนี้ และคิดว่ามันไม่ถูกต้อง ทั้งเรื่อง คุณน้าทั้งสอง และที่เพิ่งจะเกิดขึ้นกับเธอ”

            “แสดงว่า เธอรู้เรื่องทั้งหมด แล้วที่เธอเอาชื่อชั้นไปใช้ ก็เพื่อที่จะช่วยชั้นงั้นสิ”

            “ก็ประมาณนั้น”

            “มันเสี่ยงมากรู้บ้างไหม ทำไมเม็ดถั่วเขียวมันถึงมีอยู่เต็มสมองของเธอนะ แล้วถ้าไอ้พวกบ้านั่น มันไม่จับชั้นไปอย่างเดียว ถ้ามันคิดจะฆ่าซะเลย เธอไม่นึกบ้างรึไง เธอต้องตายไปเลยนะ”

            “ชั้นก็เตรียมใจรับกับมันไว้แล้วนี่นา ไม่เห็นเป็นไร” 

            “จะบ้าแล้วมั้ง  เธอนี่มันจริง ๆ เลย” ชั้นเริ่มไม่พอใจกับการกระทำของยัยนั่น จริง ๆ ลึก ๆ ในใจ ชั้นก็สุดซึ้งกับสิ่งที่ยัยนั่นทำ ตกลงว่าชั้นจะโกรธยัยคนนี้ดีไหมนะ

            “เมื่อวานก็ทะเลาะกับพ่อมา” จ๊ะจ๋าเริ่มพูดเสียงอ่อย ๆ

            “ทำไมเหรอ”

            “ก็พ่อเพิ่งจะไปที่โรงนาร้าง ที่ชั้นโดนจับไป พอพ่อเห็นหน้าของฉัน ก็ถึงกับร้องไห้ เพราะพ่อก็ตามหาชั้นเหมือนกัน แต่พ่อก็ยังโกรธที่เป็นชั้น ไม่ใช่เธอ”

            “นี่กะจะไม่ญาติดีกันเลยรึไง ถึงทำแบบนี้”  นึกแล้วก็เกลียดเข้าไส้เลย

            “ช่างมันเถอะนะ ชั้นหิวแล้ว อ้า...อาหารมาพอดี กินเถอะ” 

            “เธอนี่...นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ” จ๊ะจ๋ายังคงตักอาหารเข้าปาก โดยไม่หันมามองหน้าของชั้นที่กำลังโมโห และเป็นกังวลเรื่องครอบครัว ของเราทั้งสองคน คิดจะฆ่าแกงกันขนาดนี้ มันเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องให้ตำรวจดูแล แต่จ๊ะจ๋าจะเป็นยังไง ถ้าคุณลุงผู้ชาย ต้องติดคุก

ปล. 1 ก็ใกล้จะจบแล้วนะคะ ฝากติดตามกันด้วย

ปล. 2 ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ เพราะมันเป็นกำลังใจ ....

ปล. 3 ขอโทษที่อัพช้า ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่

ปล. 4 ไม่มีอะไรแล้ว อิอิ กำลังใจคือ คอมเม้นท์ พลีส ๆๆๆ ข้างล่างเน้อ