เดบูตอง ลองรักเธอ

20

            วันนี้แล้วสินะ ชั้นตื่นเต้นเอามาก ๆ เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย เพราะว่ามัวแต่คิดถึงเรื่องงานเดบูตอง จนเที่ยงคืนแล้ว ก็ยังไม่ได้นอน ต้องมาตักน้ำตาลกินไปสองช้อน ให้มันง่วง (เคยอ่านเจอในเวป เค้าบอกให้กินน้ำตาลก่อนนอน ถ้าใครนอนไม่หลับ) แต่ก็หลับ ๆ ตื่น ๆ กลัวว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรเปิ่น ๆ กลางงาน

            “ซาหริ่มจ๊ะ  ตื่นยังลูก”

            “ตื่นแล้วค่ะ เดี๋ยวนะคะแม่” อยากจะบอกแม่ว่าหนูยังไม่ได้หลับเลย ฮือ ๆๆ ไม่สวยแน่เลยเรา

            “แม่เอาชุดมาให้ ร้านซักรีดเพิ่งมาส่งเมื่อเช้าเอง”

            “ซาหริ่มนึกว่าจะรีดเสร็จพรุ่งนี้ซะแล้ว” ก็ชุดที่ไปซื้อกับยัยจ๊ะจ๋านั่นแหละ ฝากพี่แม่บ้านเอาไปซักรีดที่ร้านหลายวันแล้ว แค่ชุดเดียว กว่าจะได้ ก็เล่นมาซะวันงานเชียว

            “ไหนลูก ใส่ให้แม่ดูหน่อยสิจ๊ะ”

            “โห...แม่ ไม่เอาหรอกคะ เพิ่งจะ 8 โมงเองนะ เดี๋ยวค่อยใส่ก็ได้”

            “เรากลัวจะยับก็บอกแม่มาเถอะน่า ตอนแม่ไปงานครั้งแรก แม่ก็นอนไม่หลับทั้งคืน ได้แต่นั่งลูบชุด ทาบแล้วทาบอีกทั้งคืน”

            “อิอิ เหมือนกันเลย ซาหริ่มก็นอนไม่หลับ ตื่นเต้นจังเลยค่ะแม่”

            “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพอเจอคนเยอะ ๆ ก็หายตื่นเต้นเองแหละ”

            “แม่พูดยังไงคะ ซาหริ่มว่า ถ้าซาหริ่มเจอคนเยอะ ๆ ซาหริ่มคงเป็นลม ดูสิคะ แค่อยู่บ้าน ซาหริ่มก็ยังมือเย็นเฉียบแล้วเลย”

            “ลูกของแม่น่ารักขนาดนี้ จะกลัวอะไรละจ๊ะ ต้องมั่นใจเข้าไว้นะ”

            “แม่คะ แม่ช่วยเล่าตอนนั้นให้ฟังได้ไหม ซาหริ่มอยากฟังจังเลย”

            “ที่แม่ไปงานเดบูตองน่ะเหรอ ...เดี๋ยวคิดก่อนนะ มันนานมากแล้ว”

            “........” ชั้นตั้งหน้าตั้งตารอฟังสิ่งที่แม่จะเล่าให้ฟัง พลางลูบชุดที่จะต้องใส่ไปงานในวันนี้

            “แม่เปลี่ยนใจไม่เล่าดีกว่านะ”

            “อะไรนะแม่ ไหนแม่มาเปลี่ยนอารมณ์ซาหริ่ม ง่าย ๆ แบบนี้ละคะ ไม่เอาอะ ซาหริ่มจะฟัง” แม่เล่นลุกขึ้นเดินเปิดประตูห้องนอนของชั้นไปอย่างรวดเร็ว เล่นเอาชั้นที่กำลังนั่งอิน เหมือนนางเอกมิวสิควิดีโอ ตกใจ และเสียงที่แม่ตะโกนกลับมานั่นก็คือ

            “เรื่องไรแม่จะบอกลูก ทียายของลูกยังไม่ยอมเล่าให้แม่ฟังเลย” นั่นแหละ สิ่งที่แม่บอกชั้นเกี่ยวกับงานเดบูตอง แล้วไม?  แม่ต้องมาลงที่หนูด้วย ฮือ ๆๆๆ

            ~Ja de da Ja de de~   สายเข้าของยัยปลาดาว นี่เอง จะว่าไปแล้ว ชั้นไม่ได้คุยกับเพื่อนซี้คนนี้มานาน ว่าจะโทรหา ก็ติดโน่น ติดนี่ สรุปไม่ได้โทรสักที สงสัยวันนี้คงจะโดนบ่นหูชาแน่ ๆ เลยเรา

            “หวัดดีจ้า เพื่อนเลิฟ”  ชั้นทำเสียงระริกระรี้กรอกเข้าไปที่มือถือ เพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่ลืมเพื่อนซี้ซะสนิทเลย หุหุ

            “ยัยซาหริ่มเน่า”   โอ้...พระเจ้า คำแรกก็โดนซะแล้ว

            “อ้าว ๆ ไหงพูดงี้ล่ะเพื่อนเลิฟ อิอิ”

            “ก็เพราะว่าชั้นคิดว่าคุณเพื่อนตายจนเน่าไปแล้วน่ะสิ ยังอยู่เหรอเนี่ย” 

            “โถ ๆๆๆ ยังอยู่สิจ๊ะ โทษทีนะ ยุ่ง ๆ ก็เลยไม่ได้โทรหา” ชั้นพูดออดอ้อนยิ่งกว่าพูดง้อพี่แก๊กเวลางอนกันซะอีก

            “เออ ยกโทษให้”  มันหายโกรธง่ายจริง ๆ

            “วันนี้แกไปแต่งหน้าที่ไหน”

            “มีพี่ช่างแต่งหน้าเค้ามาที่บ้าน”

            “อืม ...เหมือนกันเลย งั้นเดี๋ยวเราค่อยเจอกันในงานนะ แกตื่นเต้นไหมอะ ชั้นตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยเมื่อคืน”

            “ก็นิดหน่อย แต่ชั้นก็หลับ เพราะว่าชั้นไม่ใช่เป้าหมายของวันนี้นี่ยะ”

            “อะไรนะ หมายความว่ายังไง”

            “อ้าว ก็ลูกสาวคนสวย ของไฮโซชื่อดัง ใครบ้างจะไม่อยากรู้จัก เตรียมใจไว้เถอะแก”

            “แกพูดงี้ชั้นไม่ไปดีก่า กลัวถ่ายรูปออกมาสวย ฮา ๆๆ”

            “ย่ะ คนสวย ...แค่นี้ก่อนนะ จะไปแต่งหน้าทำผมประชันกับแกซะหน่อย”

            “ดีใจจริง จริ๊ง ที่ชั้นคบคนรวย”

            “แต่ชั้นไม่ดีใจเลย คบกับแก เสียเปรียบ ดันมารวยกว่าเราเสียอีก ดักตบซะดีไหมเนี่ย ฮะ ฮา ฮา”

            “เออ เจอกันที่งานนะ บาย” ชั้นดีใจจริง ๆ นะ ที่คบกับปลาดาวมานาน แม้ว่าเมื่อก่อนชั้นไม่ได้รวยอะไร แต่ปลาดาวลูกคนไฮโซมีตังค์ ก็ยังคบกับชั้นเป็นเพื่อน  

รอยัล พารากอน ฮอลล์…………….

            และแล้วช่วงเวลาที่ระทึกขวัญ เขย่าประสาท ก็มาถึง มันตื่นเต้นอะนะ ก็เลยออกอาการเก้ง ๆ ก้าง ๆ ไม่มั่นใจเลยทีเดียว รู้ตัวนะว่าวันนี้แต่งตัวได้สวยผิดปกติเลยแหละ แต่คนที่เดินเข้ามาในงานแต่ละคนน่ะสิ ทำไมต้องหันมามองชั้นกันทั้งนั้น ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ รู้แล้วค่ะว่าสวยมากมาย อ๊ะ อย่ามองอย่างนั้นสิคะ เขินจังเลย ....คิด ๆ แล้ว เหมือนตัวการ์ตูนญี่ปุ่นที่มันเว่อร์ ๆ เลยเรา

ภายในงานได้จำลองบรรยากาศงานเต้นรำบอลล์ (Debutanté ball) ท่ามกลางการบรรเลงของวงออเครสตร้า  ชั้นมองซ้าย มองขวา ก็ไม่เห็นใครที่รู้จักเลย ได้แต่เดินตามพ่อกับแม่ ยกมือไหว้คนโน่นที คนนี้ที แต่กว่าจะคุยกันเสร็จ แต่ละคนก็ซักประวัติชั้นซะจน ชั้นคิดว่าชั้นมาที่สำนักงานเขต เข้าคิวลงทะเบียนราษฎร์ซะงั้นแหละ เฮ้อ...ทำไมนะ การเป็นคนไฮโซ ถึงต้องทำตัวให้ยุ่งยากซะขนาดนี้ด้วย   พี่แก๊กล่ะ? ชั้นไม่เห็นหน้ามา 2 วันแล้วนะเนี่ย

            “ซาหริ่ม”  ใครเดินมาเรียกกันนะ

            “อ้าว...ปลาดาว มาถึงนานยัง โอ้โห....สวยใจขาดดิ้นเลยนะเพื่อน”

            “อ๊ะ แน่นอนชั้นต้องสวยไว้ก่อน ไหนดูดิ เป็นแพนด้าจัง รึเปล่าแก” นั่นไง โดนแซวจนได้ ดีนะเนี่ย แต่งหน้าได้เนียนจนไม่เห็นรอยช้ำใต้ตา

            “ซาหริ่มจ๊ะ มาทางนี้หน่อยลูก”

            “ค่ะแม่.....งั้นเดี๋ยวชั้นไปก่อนนะ” และแล้วชั้นก็ต้องไปคุยกับคนอื่นอีกแล้ว ทำไมมันน่าเบื่อกว่าที่คิดละเนี่ย

            “สวัสดีค่ะ” ชั้นยกมือไหว้ ผู้ชายกับผู้หญิง คู่หนึ่ง ดู ๆ แล้ว ก็อายุพอ ๆ กับพ่อ และดูท่าทางใจดีซะด้วย

            “นี่เหรอคะ ซาหริ่ม หน้าตาน่ารักจริง ๆ นะคะ”

            “ไหว้คุณอาซะสิซาหริ่ม”

            “สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” ชั้นก็เหมือนเป็นหุ่นยนต์เลยตอนนี้ พอได้รับคำสั่งให้ทำอะไร ก็ทำตาม ไม่อยากมาแล้ว งานอะไรกัน ได้แต่คุย ๆๆๆๆ ในเรื่องเดิม ๆ

            “แล้วตาแก๊กไปไหนละคะ” แม่ของชั้นหันไปถามผู้หญิงคนนั้น แล้วเค้าเป็นอะไรกัน แม่ถึงไปถามหาพี่แก๊กกับเค้า

            “ลูกคนนี้หายหน้าไปสองวันแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าติดทำรายงานที่ไหน เห็นนอนค้างหอเพื่อนทำรายงานมาเป็นอาทิตย์แล้วละคะ”

            (ลูก ?? คุณแม่ของพี่แก๊กเหรอคะเนี่ย ตาย ๆๆๆ ทำหน้ายังไงดี เหมือนโดนดูตัวเลยเรา)

            “อ้าว แล้วหนูซาหริ่มไม่รู้เหรอจ๊ะ ว่าตาแก๊กไปไหน” ผู้ชายอีกคน ซึ่งก็น่าจะเป็นคุณพ่อของพี่แก๊กหันมาถามชั้น

            “อืม...ไม่ทราบค่ะ ไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วค่ะ”

            “ตายจริง แฟนหายไปไหนไม่รู้เหรอจ๊ะ”

            น้ำส้มคั้นที่กำลังจะเข้าปากของชั้น มันเกือบจะสำลักออกมาคืนแก้วของมันอีกครั้ง นี่รู้กันด้วยเหรอเนี่ย ว่าเราคบกับพี่แก๊ก กำ....ไม่ต้อง แบ แล้วละนะคราวนี้

            “เออะ เอ่อ ทราบด้วยเหรอคะ” ชั้นก็ยังสามารถรวบรวมความกล้า เอ่ยปากถามไป จะถามทำไมกัน ชั้นก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ปากหนอปาก ไวจริง ๆ ชั้นยืนบ่นพึมพำโทษปากตัวเองอยู่ดี ๆ ก็มีใครที่ไหนไม่รู้เข้ามาด้านหลัง มาจับเอวจนชั้นหันไปเงื้อมือจะตบเข้าให้แล้วเชียวนะ

            “อะไรกัน นัตสึโกะจัง ใจร้ายจริง ๆ จะทำร้ายร่างกายผมเลยเหรอเนี่ย”

            “เกือบไปแล้วละนะ ก็คนมันตกใจ”

            “ใครกันจ๊ะซาหริ่ม” แม่ชั้นรีบถาม

            “อ๋อ....ปิโระคุงไงคะแม่ เพื่อนที่ญี่ปุ่นน่ะค่ะ”

            “เหรอจ๊ะ”

            “สวัสดีครับคุณแม่” 

            “คนนี้ด้วย ปิโระคุง คุณพ่อของซาหริ่มเอง”

            “สวัสดีครับคุณพ่อ” ช่างประจบจริง ๆ ชั้นก็อดยืนยิ้มคำพูดของปิโระคุงไม่ได้

            “ตามสบายนะ ซาหริ่มมีเพื่อนคุยแล้วนี่นะ ลูกก็ไปกับเพื่อนเถอะนะ งานยังไม่เริ่มตอนนี้หรอก”

            “ค่ะ ซาหริ่มขอตัวก่อนนะคะ” ชั้นได้โอกาสเดินออกมาจากกลุ่มของพวกผู้ใหญ่ บอกตามตรง มันรู้สึกอึดอัด

            “ปิโระคุง มากับใคร”

            “ไม่บอก เดี๋ยวก็รู้เอง”

            “รู้แล้วย่ะ เห็นแล้ว เดินสวยมาแต่ไกลเลยนะ มิวะจัง” ดีใจจริง ๆ เลย วันนี้มีเพื่อน คงจะไม่น่าเบื่อแล้วละนะ

            “งั้นเดี๋ยวซาหริ่มไปตามเพื่อนอีกคนก่อนนะปิโระคุง” ชั้นกำลังมองหาปลาดาว เห็นหลังอยู่ไว ๆ ไม่รู้หายไปไหนแล้ว

            ชั้นเดินออกมาหน้างาน ก็ยังหายัยปลาดาวไม่เจอ สงสัยอยู่ในห้องน้ำแน่ ๆ เลย ก่อนถึงห้องน้ำ ชั้นเห็นเงาคนตะคุ่ม ๆ อยู่อีกฝั่งของห้องน้ำ ซึ่งเป็นบันไดหนีไฟ และเสียงที่คุ้นหูก็พูดขึ้นมา

            “เมื่อไหร่พี่จะเลิกกับยัยนั่นซะที”

          (เลิกเหรอ?)

            “จะให้พี่ทำไงละ ยัยนั่นติดพี่อย่างกับอะไรดี”

          (ไม่นะ ซาหริ่มไม่เคยตามจิกพี่เลยซักครั้ง)

            “จ๊ะจ๋าเบื่อที่จะเจอหน้ายัยนั่นแล้วนะ”

            (ที่เธอแกล้งทำดีกับชั้น เป็นเพราะอย่างนี้เหรอจ๊ะจ๋า ชั้นหลงคิดว่าเธอเป็นเพื่อน)

            “พี่ก็เบื่อ วันนี้ก็จะต้องเจอกันอีก แค่คิดพี่ก็กินอะไรไม่ลงแล้ว”

            (รังเกียจกัน ก็ไม่ต้องเจอกันอีกก็ได้)

            “ยัยนั่นก็แค่หน้าตาดี แต่นิสัยไม่ได้เรื่อง เอาแต่ใจ ปากร้ายที่สุด”

          (ใช่สิ ชั้นมัน ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ)

            “จ๊ะจ๋าก็รู้นี่จ๊ะ ว่าพี่รักจ๊ะจ๋า”

          (ไอ้คำว่ารักของพี่ ที่บอกกับซาหริ่ม มันคงเป็น ลักลอลิง)

            “ถ้าพี่ยังไม่เลิกกับยัยนั่น จ๊ะจ๋าก็ไม่กลับไปคบกับพี่หรอกนะ ทั้ง ๆ ที่จ๊ะจ๋ามาก่อน แต่พี่ก็ยังไปหลงยัยนั่น แล้วตอนนี้ถ้าพี่คิดจะกลับมาละก็ พี่ต้องไปเลิกให้เด็ดขาดซะก่อน”

          (.................ToT.............)

            “วันนี้ พี่จะบอกเลิกยัยนั่น”

          (เลิก!!!  ทำไมมันเร็วจังเลย แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร จะต้องให้ซาหริ่มลองรักพี่สักกี่ครั้ง ซาหริ่มถึงจะได้ความจริงใจกลับคืนมา)

            ชั้นก็ยังคงยืนฟังคำพูด ที่ต่างคนต่างบอกรักกันไปบอกรักกันมา สำหรับฉันแล้ว มันน่าสะอิดสะเอียน ชั้นจะไม่เสียใจกับสิ่งที่ชั้นได้ทุ่มเทให้พี่แก๊กหรอกนะ เพราะมันมาจากใจที่ชั้นจริงใจด้วย ในเมื่อชั้นมาที่หลังชั้นก็จะยอมรับ

            “ซาหริ่ม แกมายืนทำไรตรงนี้ จะเข้าห้องน้ำเหรอ” ปลาดาวเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วถามชั้น

            “อืม...” แล้วสองคนนั่นก็เดินออกมาจากมุมที่ชั้นยืนมองเค้าทั้งสองคน ชั้นไม่สามารถมองตาของใครได้อีก ทั้งจ๊ะจ๋า ปลาดาว หรือแม้กระทั่งพี่แก๊ก

ชั้นรีบกลับเข้าไปในงานโดยที่ไม่พูดจากับใคร เกาะกลุ่มอยู่กับปิโระคุง และเลี่ยงที่จะเจอหน้าพี่แก๊กอีกครั้ง เพราะชั้นเชื่อแน่นอนว่าวันนี้ชั้นต้องเจอกับคำขอเลิก  ยิ่งรู้อย่างนั้น ชั้นยิ่งไม่อยากรับรู้อะไรอีก

            “ซาหริ่ม อยู่นี่เองเหรอ พี่หาตั้งนาน”

ปล. 1 ตอนนี้บีคิดว่าสนุกมาก ๆ เลยนะ ลุ้นตัวเองอยู่เหมือนกัน 55จะแต่งต่อยังไงดี

ปล. 2 ถูกใจก็โหวตให้กันบ้างเน้อ เม้นท์ด้วย ๆ จะดีใจมากมายเลยนะ