ฟ้าเริ่มมืดแล้วสินะ แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากจะกลับบ้านเลย  ทำไม ทำไมนะ ฉันต้องเจอเขา ทั้ง ๆ ที่เขา ก็ไม่เห็นจะเคยตามหาฉันเลย และตอนนี้เขาก็เป็นเพียงแค่ผู้ชาย ที่แปลกหน้าคนนึงเท่านั้นเอง

                แต่ยังไง ก็ต้องกลับบ้าน เอาน่า ยังไงซะ สักวันมันก็ต้องมีเหตุการณ์แบบนี้ เราเองไม่ใช่เหรอ ที่รอที่จะถึงวันนี้  เฮ้อ ....ว่าแต่ว่า ซอยนี้ไปทะลุซอยไหน แล้วเราเดินใจลอยมาซอยไหนเนี่ย ใครก็ได้ช่วยที บอกทางทีเถอะ เย้ย...แถวนี้หน้าตาดุ ๆ กันทั้งนั้นเลย ไม่น่าเลยเรา แม่นะแม่ย้ายบ้านอยู่เรื่อยเลย ไม่รู้จะย้ายทำไมบ่อย คราวก่อนยังจำที่เดิมไม่ค่อยถูกเลย ย้ายอีกแล้ว ....

                เย้ ....เจอถนนใหญ่แล้ว แถวนี้ที่ไหนกันนะ “<<< ปทุมธานี – ปากเกร็ด>>>”  บ้านเราต้องไปทาง......ปากเกร็ด มั๊ง?? รถเมลล์มาแล้ว ขึ้นไปก่อนแล้วกันนะ ดีเหมือนกัน ไม่อยากกลับบ้านเร็วเลย ให้มันหลงทางยิ่งดี

                “ว๊าย” กระเป๋าสะพายของชั้น 

                “ขโมย .....ขโมย ๆๆๆ ช่วยด้วยค่า”   โห..หัวขโมยเดี๋ยวนี้ขนาดนี้กันเลย ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ แถมยังนั่งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใครจะตามไปทัน ฮือ ๆๆๆ ชั้นไม่ได้อยากกลับบ้านช้าแบบนี้นะ แล้วรถเมลล์ก็........ไป แล้วเงินก็ไม่มีสักกะบาทเดียว ตายแน่ ๆ เลย โทรศัพท์ก็อยู่ในกระเป๋าสะพายหมดเลย    และที่น่าขอบคุณมั่ก ๆ คือทุกคนช่วยกันยืนมอง คนไทยนะคนไทย ถ้าไม่ตายก็ไม่มามุง......ชีวิตทำไมต้องเจอแต่เรื่องร้าย ๆ ที่ไม่อยากเจออยู่เรื่อยเลยนะ

                ทำไงได้ละ ชั้นรู้จักแต่ว่า บ้านอยู่เลย ห้าแยกปากเกร็ด แล้วก็ใกล้ ๆ กับบิ๊กซี หรือว่าเลยบิ๊กซีกันนะ หมู่บ้าน การบินไทย ชัวร์ จำได้ ต้องใช่แน่ ๆ    แต่ถ้าเรานั่งแท็กซี่ไปบ้าน แม่จะว่าไหมนะ เอ .....คิด คิด คิด เอ๊ะ !  เจอแล้ว เย้ ๆๆๆ 20 บาท และแล้ว พระเจ้าก็ประทาน แบงค์ 20 บาทมาให้ อิอิ ดีนะเนี่ย ที่ลืมไว้ในกระเป๋ากางเกง อิอิ สภาพยับเยินเชียว โดนปั่นไปกี่รอบก็ไม่รู้    ขนาดแบงค์ยังเยิน ไม่ต้องถามว่ากางเกง ได้รีดรึป่าว ก็คนมันเซ็งกับชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ

                “กี่บาทคะ”

                “8 บาท”

          “ พี่คะ คันนี้ไป..เอ่อ....ผ่าน หมู่บ้านการบินไทย ไหมคะ”

                “ไม่ผ่าน ต้องลงป้ายหน้า แล้วต่อสาย 150”  อะไรกัน เพิ่งจาขึ้นมาได้ไม่นานต้องลงอีกแล้ว  “แล้วไปขึ้นตรงไหนเหรอคะ”  ฉันก็ยังคงทำหน้างง ถามป้าแกไป โดยที่ไม่คำนึงถึงหน้าป้าแกเลย ว่าจะหงุดหงิดแค่ไหน ก็หนูไม่รู้นี่คะป้า

                “เดินข้ามสะพานลอย แล้วก็ เดินไปฝั่งตรงข้าม โน้น 5 แยกข้างหน้าโน้น ขวามือ  เอา....ลงป้ายนี้แหละ” อะ อะ อะไรนะคะป้า ที่ป้าพูดมา หนูยังไม่ค่อยเข้าใจ แล้วทำไม ต้อง...ฝนตกด้วย ตาย ๆ ยังไม่ทันจะรู้เรื่อง ฉันก็มายืนเปียกฝนอยู่ข้าง ๆ ป้ายรถเมลล์ ลุงแกจะจอดให้ถึงป้ายหน่อยก็ไม่ได้ โถ ๆ ชีวิต สาวน้อยจากต่างจังหวัด เข้ากรุง มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ToT 

                จะมีอะไรอีกไหมเนี่ย ที่มันจะเลวร้ายกว่านี้......  “พี่คะ จะไปขึ้นรถเมลล์ สาย 150 ต้องไปรอป้ายไหนเหรอคะ”

                “น้องต้องเดินข้ามสะพานลอยข้างหน้านะคะ แล้วเดินไปทางขวาตามถนน แล้วก็ข้ามถนน ไปยืนรอรถเมลล์ที่ป้ายฝั่งตรงข้าม โน้นแหละนะ” 

          “ขอบคุณมากคะ” แล้วฉันก็วิ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพราะฝนเริ่มจะตกหนักแล้ว ร่มก็ไม่มีแล้วด้วย พอขึ้นสะพานลอยมาได้ ฉันก็ต้องตกใจอีกครั้ง ใครจะเชื่อ ว่าสะพานลอย ....มัน ...มันน้ำท่วม บ้าเปล่าเนี่ย จะมีสะพานลอยที่ไหน น้ำท่วม เซ็งในชีวิตอีกซักรอบดีไหมเนี่ย ยี้ ! น้ำท่วมตาตุ่มเลยนะเนี่ย หยะแหยงชะมัดเลย  เฮ้อ....ชีวิต

          และแล้ว ก็กลับมาถึงบ้าน

                “แม่คะ ซากับมาแล้วค่ะ”  เงียบ..................zZ

                “แม่....... แม่ .....เปิดประตูให้ซาด้วย” ก็มีเงาเดินไปเดินมานี่นา กริ่งในบ้านเสียรึไง ไม่ได้ยินเหรอแม่   “แม่จ๋า.....เปิดประตูด้วย ซาไม่มีกุญแจเข้าบ้าน แม่.....”   เงียบ รึว่าคนข้างในเป็นขโมย มันจำแม่มัดแขน มัดขาไว้แน่ ๆ เลย ทำไงดี ๆ ต้องให้ใครมาช่วย   3 ทุ่มเข้าไปแล้ว จะไปขอความช่วยเหลือ จากใครกันดี  ปีนรั้วดีไหมเนี่ย เอาน่า วันนี้ใส่กางเกง สบายอยู่แล้ว

                “คุณ ....ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น ขโมยรึไง”   ตายแล้ว รปภ.มา

                “เปล่าค่ะ เข้าบ้านไม่ได้ กริ่งคงเสีย เลยไม่มีใครเปิดประตูให้เลยด้วย”  แย่แล้วเราโดนหาว่าเป็นขโมยเลย

                “งั้นคุณลงมาก่อน อย่าหนีไปไหนนะ” เอาพี่ คิดว่าหนูจะจำบ้านตัวเองไม่ได้รึไงกัน (แต่ก็ลังเลนะ ใช่ป่าวเนี่ย ยิ่งจะเบลอ-เบลอด้วย)

                “คุณครับ มีใครอยู่ไหมครับ คุณ....” นั่นไง ๆ มีคนเปิดประตูแล้ว

                “แม่....เย้ย...ไม่ใช่แม่ นายเป็นขโมยแน่ ๆ เลย พี่รปภ.คะ พี่จับอีตาเนี่ยเลยค่ะ นายเอาแม่ชั้นไปไว้ไหน” ยังจะมาทำหน้าตาไม่รู้เรื่องอีกนะ แผนสูงเชียวนะ

                “อะไรกันคุณ อยู่ดี ๆ ก็มาหาเรื่องกัน อย่าเอาผมไปเกี่ยวด้วยสิ”

                “คุณครับ คือว่า เด็กคนนี้ เขาบอกว่า เขาอยู่บ้านนี้ เมื่อกี้ เค้าปีนรั้วจะเข้าบ้าน บอกว่าไม่มีใครออกมาเปิดประตู แล้วกริ่งก็เสียด้วย”

                “ยัยคนนี้เหรอครับ ไม่ใช่อะ...แล้วอีกอย่าง กริ่งบ้านผม ก็ไม่ได้เสีย นี่ไงครับ ติ๊งต่อง”  อะไร ไม่ใช่นะพี่ รปภ. ดูหน้าตานายนั่นสิ ..ดู... ทำยังกับว่าเสียงกริ่งหน้าบ้านนายนั่น มันว่าฉันว่า   ติงต๊อง อย่างนั่นแหละ “ไม่นะ ก็นี่มันบ้านชั้น เพิ่งย้ายมาเมื่อวาน ทำไมจะจามมม.......” ยังไม่ทันพูดจบ แม่ก็เดินมา ...จากไหน?? “ซาหริ่ม ...ลูกมาทำอะไรบ้านคนอื่น”  แม่ ก็นี่มัน เอ่อ....หนูเห็นแล้ว หุหุ บ้านเรามันต้องมีม้าหินอ่อนหน้าบ้าน ถึงว่า ทำไมมันไม่มี “ก็หนูจำไม่ได้นี่นา”ดูสิ หน้าแตกเลยเรา ไม่ใช่แค่ 3 คนนะ คนในละแวกนั้นก็ออกมาดูความเปิ่น ของชั้นด้วย

                “แม่อ้า....หยุดหัวเราะได้แล้วค่ะ แม่ไม่รู้หรอกนะ ว่าวันนี้หนูโชคร้ายที่สุดในโลกเลย” แม่มองหน้าด้วยความสงสัย ไม่เกิน 2 วิ ก็หัวเราะ จนต้องจับกรามตัวเองเอาไว้ เพราะหัวเราะจนปวดกราม แม่นะแม่ งอนแล้ว “ไปนอนแล้วนะ หนูเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้หนูไม่ไปโรงเรียน ไม่ต้องปลุกด้วย”  

          “แล้วข้าวเย็นล่ะ ไม่กินเลยรึไง”  

                “ไม่กินแล้ว งอนแม่แล้ว นั่งหัวเราะหนูเข้าไปเลยนะ”   แม่ได้แต่ทำหน้างง แต่ก็ไม่ว่าอะไร พอถึงห้องนอนได้ ก็รีบอาบน้ำ   วันนี้เป็นวันที่เหนื่อย จริง ๆ เลย แต่ละเรื่องไม่มีเรื่องดีเลย ... ให้ตายเถอะ ฮา..ฮา...ฮ้าวววว