เกริ่นนิดนึงก่อนนะคะ 

          อดีตที่จำได้คือเกลียดผู้ชายอยู่คนนึง  แต่ปัจจุบัน ความรักกำลังจะเบ่งบาน กับผู้ชายคนนึงคนนั้น “ฉันมันโง่จริง ๆ ที่จำนายไม่ได้” ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คือคนเดียวที่ทำให้แค้นใจมาตลอด 10 ปี จะทำไงดีกับความรักที่เพิ่งจะจำกันได้ว่าเกลียด !

เริ่มอ่านต่อได้เลยนะคะ 

หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

1

            ในที่สุดร้านเสื้อผ้าแบรนด์ของฉันก็มีสาขาที่ 3 ตามที่ตั้งใจไว้ซะทีนะ วันนี้คงต้องไปฉลองกันซะหน่อยแล้ว ฉันยืนยิ้มปลื้มใจในความสำเร็จของตัวเอง 

            “คงต้องขอบใจอีตานั่นสินะ” ฉันเผลอพูดออกมา

            “แกว่าอะไรนะ เอ๋ย” น้ำค้างเพื่อนสุดเลิฟพูดทักขึ้นมา คงจะได้ยิน สงสัยจะพูดเสียงดังไปหน่อย

            “ก็แค่พูดถึงอดีตคู่แค้นฝั่งหุ่นเท่านั้นแหละ”

            “อ้อ...อีตาอะไรนะ ที่แกเกลียดตั้งแต่อยู่ ม.ต้นอะนะ ลืม ๆ ไปเถอะน่า”

            “ไม่ได้หรอกนะ ที่อีตาบ้านั่นมันว่าชั้น ชั้นยังจำจนถึงทุกวันนี้”

            “จำเหรอ ชั้นเห็นแกยังจำชื่อเค้าไม่ได้เลย หน้าตาตอนนี้จะเป็นยังไง จะจำกันได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย เรื่องเด็ก ๆ เอามาเล่าใหม่น่ะแก” 

น้ำค้างพูดต่อว่าฉัน แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ก็เมื่อตอนนั้นหมอนั่นมันท้าทายฉันไว้ ว่าคนที่บ้าแฟชั่นอย่างฉัน หน้าตาก็ธรรมดา จะมีปัญญาที่ไหนเปิดร้านเสื้อผ้าได้ แถมตาหมอนั่น ยังว่าดูถูกฉันไว้อีกนะ ว่าแค่สาขาเดียวจะรอดหรือเปล่า แต่วันนี้ฉันทำสำเร็จแล้ว ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง ที่คนไฮโซ ไม่ว่าจะเป็นดารายังให้การยอมรับ และพิธีเปิดสาขาที่ 3 ก็กำลังจะเริ่มขึ้นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแล้ว  ถึงแม้ว่าความสำเร็จในครั้งนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่า อีตานั่นจะรับรู้หรือเปล่า ก็ฉันจำไม่ได้จริง ๆ อย่างที่น้ำค้างบอก  แต่ยังไงก็ช่างเถอะนะ วันนี้เป็นวันดีของฉันจริง ๆ

            “แกอย่าสนใจความบ้า ๆ บอ ๆ ของฉันเลย ไปด้านนู้นดีกว่า คุณหญิงท่านมาแล้ว” ฉันดึงมือน้ำค้างให้ไปช่วยต้อนรับคุณหญิงที่เดินเข้ามาด้านในร้าน

            หลังจากพิธีเปิดร้านที่คุณหญิงนพมาศ ไฮโซรุ่นใหญ่ มาเป็นประธานในพิธีเปิด ได้ตัดริบบิ้นและเชิญแขกเหรื่อ เข้าไปดูสินค้าภายในร้าน ต่างก็มีบรรดาคนในวงการบันเทิงเข้ามาจับจองเสื้อผ้ากันเป็นจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นก็มีพระเอกหน้าใหม่ ที่เพิ่งแจ้งเกิดในวงการได้มาร่วมงานด้วย ซึ่งพอฉันมองหน้าน้ำค้างก็เป็นอันรู้กันว่า คนนี้น้ำค้างจอง ฉันจึงไม่สนใจ  เพราะสาวโสดอย่างฉันก็ยังไม่นึกจะสนใจใครเหมือนกัน

            “เอ๋ย เค้าเดินมาทางนี้แล้วแก ฉันดูดีรึเปล่า” น้ำค้างจัดแต่งทรงผมเป็นการใหญ่ ฉันก็ได้แค่พยักหน้าให้รู้กันว่า (เออ...แกน่ะดูดีมาก ถึงมากที่ซู้ดเลย)

            “คุณเอ๋ยใช่ไหมครับ” พระเอกหน้าใหม่ เดินเข้ามาทักกับฉัน ฉันหันหน้าไปมองน้ำค้าง ก็เห็นว่าหน้ามันค้างอยู่จริง ๆ อ้าปากเหวอไปเลย ไม่ได้แกล้งเพื่อนนะ แต่ทำไงได้ ตอนนี้ฉันกำลังเป็นสาวฮอตย่ะ

            “ค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ วันนี้จะอุดหนุนเสื้อผ้าร้านเอ๋ย ซักกี่ตัวดี” ฉันเริ่มหว่านเสน่ห์ให้กับหนุ่ม ๆ ที่หลงเข้ามาติดกับ

            “ครับ เสื้อผ้าแบรนด์ของคุณเอ๋ย ถ้าไม่มีไว้ครอบครอง ก็คงจะตกเทรนด์ไปเลยนะครับ” สายตาเจ้าชู้ที่บ่งบอก ยิ่งทำให้ฉันหมั่นไส้ กับพวกผู้ชายพวกนี้เสียจริง

            “แหม ...คุณต่อก็พูดเป็นเล่นไปได้” น้ำค้างพูดขึ้นมาเพื่อแสดงตัว ประมาณว่า ยังมีฉันยืนอยู่ตรงนี้อีกคนนะ

            “ถ้ายังไง เชิญคุณต่อตามสบายนะคะ เอ๋ยขอตัวไปด้านนั้นสักหน่อยนะคะ” 

            “อะ...คะ...คุณ เอ๋ยครับ” นายต่อพระเอกสุดหล่อของน้ำค้าง ทำท่าเหมือนจะตามฉันมา แต่ก็โดนน้ำค้างสกัดดาวรุ่งไว้เรียบร้อยแล้ว

            “เซ็งจริง ๆ เลย เอ๋ย” น้ำค้างทำหน้ามู่ทู่เหมือนปลาทูค้างเข่ง อยู่หน้าเคาน์เตอร์

            “เป็นไรไปแก เดี๋ยวชั้นให้แกเลือกเสื้อผ้า เต็มที่เลยเพื่อน”

            “จริงดิ ๆ “

            “ชุดเดียวพอ” 

            “ไหนแกบอกว่า เต็มที่ไง”

            “สำหรับแก ชุดเดียวชั้นก็เต็มที่แล้ว ฮา ๆๆ”

            “โห..เซ็งกว่าเดิมเลย อีตาต่อนั่น ไม่สนใจชั้นเลย มัวแต่มองแกอยู่ตลอด”

            “อืม...เห็นแล้ว แต่ชั้นไม่สนใจ อย่างชั้นมันต้องประมาณ เท่ห์ ๆ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่น ไม่ขอโรแมนติค เพราะไม่ชอบ เดี๋ยวจะต้องคอยนั่งอ้วก ไม่เอา ๆ ดูท่าทางนายต่อสุดเลิฟของแกก็จะเป็นประเภทหน้าหม้อ หูดำ”

            “ก็ว่างั้นแหละ ชั้นก็ได้แต่ชอบแค่หน้าตา แต่ถ้าจะให้คบกันจริง ๆ ล่ะก็ ไม่เอาด้วยคน” น้ำค้างพูดขึ้นมาเหมือนปลงตก

            “ลูกค้าเขาร้านแล้ว เดี๋ยวฉันไปต้อนรับลูกค้าก่อน แล้วเดี๋ยวแกกับฉันค่อยไปเที่ยวกันต่อ สนเปล่า ๆ” 

            “โอเคเลย” 

            ฉันเดินมาที่ลูกค้าผู้ชายที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในร้าน ....

            “สวัสดีค่ะ แบบใหม่ ๆ ยังมีอีกทางด้านนั้นนะคะ” ฉันเดินเข้าไปทักทายกับลูกค้าคนใหม่ที่เดินเข้ามาในร้าน

            “ดีไซน์สวยดีนะครับ ผมเป็นผู้ชายยังชอบสไตล์เสื้อผ้าผู้หญิงแบบนี้เลย เก๋ดีครับ” ผู้ชายคนนั้นหันมาชื่นชอบในผลงานออกแบบของฉัน แต่ฉันเริ่มจะสยองกับการพูดของเค้า เริ่มไม่แน่ใจว่าเค้าเป็นแอบหรือเปล่า  ทั้ง ๆ ที่เสื้อผ้าผู้ชายด้านนั้นก็มีเยอะแยะไป ชักจะยังไงอยู่นะ

            “เชิญตามสบายนะคะ”

            “ครับ”

            ฉันรีบเดินมาเม้าท์ที่เคาน์เตอร์ให้น้ำค้างฟัง .....

            “หน้าตาก็ออกจะดี ดูท่าทางเป็นเกย์รึเปล่าก็ไม่รู้ เสียดายจัง” 

            “ไม่หรอกแก อย่ามองคนในแง่ร้ายสิ เอ๋ย เค้าดูออกจะแมน” น้ำค้างมองอย่างชื่นชมในความเนี๊ยบเรื่องการแต่งตัวของลูกค้าคนนั้น

            “ก็ไม่รู้อะนะ” ฉันพูดอย่างปลง ๆ เพราะผู้ชายสมัยนี้ถ้าไม่เจ้าชู้กับผู้หญิง ก็กลายเป็นผู้หญิงไปซะเอง

            “คุณครับ ผมเอาเสื้อ 2 ชุดนี้ครับ” ลูกค้าคนนั้นเดินเข้ามาจ่ายค่าเสื้อผ้า

            “เอ่อ...ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ฉันรีบส่งซิกไปทางพนักงานร้านด้านหลัง ให้รีบจัดการกับเสื้อผ้า 2 ชุดที่อยู่ตรงหน้า

            “ได้แล้วค่ะ ทั้งหมด 18,500 บาทค่ะ” พนักงานในร้านบอกกับลูกค้า

            “นี่ครับ”  โอ้โห..จ่ายเงินสดซะด้วย ฉันกับน้ำค้างยืนมองหน้ากันอึ้ง ๆ นิดหน่อย แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะยืนส่งยิ้มหวาน ๆ ให้กับลูกค้า

            “รับมา 19,000 บาทนะคะ กรุณารอเงินทอนสักครู่นะคะ”

            “....^o^….” ลูกค้าคนนั้นได้แต่ยืนยิ้มกลับมา

            “เงินทอนค่ะ ขอบคุณนะคะ”

            “ขอบคุณนะคะ โอกาสหน้าเชิญที่ร้านใหม่นะคะ” ฉันและน้ำค้างพูดกับลูกค้าพร้อม ๆ กัน

            “เออ....นี่ครับ นามบัตรของผม คือว่าผมสนใจเสื้อผ้าแบรนด์ของคุณ”

            “เหรอคะ คุณทำธุรกิจด้านเสื้อผ้าด้วยเหรอคะ”

            “ครับ ผมส่งออกเสื้อผ้าไปต่างประเทศครับ”

            “ค่ะ นี่ค่ะนามบัตรของดิฉัน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณ...ศินทร์”   ชื่อนี้คุ้น ๆ ยังไงไม่รู้ รึว่าอยู่วงการไฮโซ คงจะเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่ออกข่าวตามทีวีละมั้ง

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ