เกริ่นนิดนึงก่อนนะคะ 

          อดีตที่จำได้คือเกลียดผู้ชายอยู่คนนึง  แต่ปัจจุบัน ความรักกำลังจะเบ่งบาน กับผู้ชายคนนึงคนนั้น “ฉันมันโง่จริง ๆ ที่จำนายไม่ได้” ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คือคนเดียวที่ทำให้แค้นใจมาตลอด 10 ปี จะทำไงดีกับความรักที่เพิ่งจะจำกันได้ว่าเกลียด !

หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

3

            สองวันแล้วนะ ที่คุณศินทร์เค้าไม่โทรมาเลย สงสัยคงจะงานยุ่ง ทำไมนะ เราถึงคิดถึงเค้าจังเลย

            “เอ๋ย....เอ๋ย!!.....ยัยเอ๋ย!!!!!!”

            “อะไรกัน น้ำค้าง เรียกค่อย ๆ ก็ได้ ตะโกนทำไม อยู่กันแค่นี้เอง”

            “แกนั่นแหละ อย่ามาว่าชั้นนะ ไม่เชื่อถามเด็ก ๆ ดูเลย” ชั้นหันไปมองพวกพนักงานในร้าน ทุกคนต่างพากันพยักหน้าเออออคำของน้ำค้าง ชั้นเลยโดนหัวเราะที่ใจลอย

            “แกจะใจลอยไปถึงไหนกัน ชั้นเห็นแกนั่งขีด ๆ เขียน ๆ ทำเป็นเด็กเอ๋อเหรอ เลย” 

            “เปล่าซะหน่อย ก็แค่คิดอะไรเพลิน ๆ ว่าแต่แกเถอะ วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ”

            “ไม่ไป วันนี้ชั้นมีนัดแล้ว”

            “กะใคร ไปด้วยคนดิ ชั้นกำลังเบื่อ ๆ “ ชั้นทำท่าอ้อนวอนขอไปด้วย  ถ้าให้อยู่ร้านเฉย ๆ แบบนี้ คงจะบ้าตายแน่ ๆ เลย อยู่ดี ๆ คุณศินทร์ก็ขาดการติดต่อ

            “ไม่ได้หรอก เพราะมันเป็นการเดทของฉัน เข้าใจเพื่อนหน่อยนะ “

            “อ้าว ๆ แล้วนั่นจะไปแล้วเหรอ?”

            “อืม ....ชั้นแค่แวะมาบอก จะขึ้นไปชั้นโรงหนังซะหน่อย”

            “โห ๆๆๆ ทิ้งเพื่อนเลยนะ” ชั้นถึงกับเศร้าไปเลย โดนน้ำค้างทิ้งให้อยู่คนเดียว รู้งี้ออกไปเที่ยวตั้งแต่เช้าดีกว่า จะได้ไม่โดนทิ้งแบบนี้ เฮ้อ...หน้าตาก็ดี ไม่มีใครมาจีบซะที เครียด

            ชั้นได้แต่นั่งเหม่อลอย ปล่อยให้พนักงานในร้านดูแลลูกค้า ตอนแรกกะจะแอบตามไปดูคู่เดทของยัยน้ำค้าง แต่ก็เปลี่ยนใจ ไม่ไปดีกว่า ยิ่งไปเห็นภาพสวีทหวานของสองคนนั่นคงทำใจไม่ได้แน่ ๆ เลย

            “คุณเอ๋ย จะไปธุระที่ไหนเหรอครับ” ชั้นหันไปยิ้มเต็มที่เมื่อได้ยินเสียงเรียก

            “อะ อ้าว คุณต่อ” แต่ก็ต้องผิดหวังอย่างรุนแรง ปากที่ยิ้มกว้างอยู่เมื่อกี๊จะหุบก็หุบไม่ทันซะแล้ว ก็มันเป็นชั้นนี่นา เอ๋ยซะอย่าง การรักษาภาพพจน์ ต้องมาเป็นอันดับแรก

            “คุณเอ๋ย มีธุระเหรอครับ”

            “อ๋อ...ค่ะ พอดีนัดกับน้ำค้างเอาไว้”

            “อ้าว เหรอครับ ผมเพิ่งเจอคุณน้ำค้างเมื่อกี๊เองครับ เธอไปกับใครก็ไม่รู้ เรายังทักกันอยู่เลย”

            “(ซวยแล้วสิเรา เอาไงดี) อ้อ....ค่ะ คือว่าเอ๋ยต้องไปทำธุระที่อื่นก่อน ก็เลยปล่อยให้น้ำค้างเค้าไปเที่ยวก่อน แล้วค่อยเจอกันอีกทีค่ะ (จะรอดไหมเนี่ยเรา)” 

            “งั้นผมอาสาเป็นคนขับรถให้ไหมครับ” 

            (จะมาอะไรกับชั้นนัก พ่อคุณ)

            “ไม่เป็นไรค่ะ พอดีคนที่ต้องไปทำธุระด้วยมาพอดี” ชั้นเดินเข้าไปคว้าแขนของพนักงานร้านที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน ส่งซิกให้เป็นอันรู้กัน แบบว่าเหตุการณ์แบบนี้ทำบ่อย

            “คุณเอ๋ย.....”

            “บายนะคะ แล้วค่อยเจอกันใหม่” เฮ้อ!!  กว่าจะเอาตัวรอดจากนายต่อได้ เกือบไม่รอด

            เป็นอันว่าชั้นจะยังวนเวียนอยู่ในห้างไม่ได้แล้วตอนนี้ เดี๋ยวจะเดินไปเจอกับนายต่ออีก แล้วจะไปไหนดีนะ?

            “สวัสดีครับ” ใครอีกละเนี่ย มีแต่คนไม่อยากจะเจอ จะหันไปดีไหมนะ เดี๋ยวจะเสียมารยาท อ๊ะ...หันก็หัน

            “อ้าว...คุณศินทร์!” น้ำเสียงของฉันเหมือนจะดูเรียบ ๆ แต่ในใจมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย มันเต้นแบบว่า ระริกระรี้เลย  ดีใจเอามาก ๆ นี่แหละ คนที่อยากเจอ เค้ามาอยู่ใกล้แค่นี้เองเหรอ (หน้าห้างพารากอน)

            “จะไปไหนเหรอครับ”

            “อ๋อ..เปล่าหรอกคะ แค่ออกมาเดินดูอะไรนิดหน่อย” (เย้ ๆๆๆ ต้องขอบใจนายต่อ ที่ต้อนชั้นมาจนถึงหน้าห้าง  เหมือนหมูโดนต้อนเลยเรา อิอิ)

            “คุณศินทร์มายืนทำอะไรตรงนี้เหรอคะ มีวอด้วย”

            “ผมรับจัดงานอีเวนท์ครับ วันนี้มีงานของคลีโอ”

            “น่าสนุกนะคะ แล้วคุณศินทร์ต้องทำอะไรบ้างคะ ยุ่งหรือเปล่า เอ๋ยไม่กวนก็ได้นะคะ”

            “ไม่ครับไม่  ไม่กวนหรอกครับ ผมแค่ควบคุมคิวต่าง ๆ”

            “เหรอคะ”

            “อืม...ถ้าคุณเอ๋ยไม่ได้ไปไหน จะรอพบกับน้องสาวผมไหมครับ”

            “มาด้วยเหรอคะ ไหนละคะ”

            “เดี๋ยวตามมาครับ เมื่อกี๊คุยกัน เห็นบอกว่าอยู่บน บีทีเอส แถว ๆ อ่อนนุช”

            “ก็ได้ค่ะ เอ๋ยไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว”

.........................................

            “ฮัลโหล เราถึงไหนแล้ว” ผมรีบโทรศัพท์ตามตัวน้องสาว

            “ก็ใกล้ถึงสยามแล้ว ทำไมเร่งจังเลย มีไรเหรอคะพี่”

            “เปล่า ๆ ก็แค่..พอดีคุณเอ๋ยเค้าอยู่ด้วยตอนนี้ พี่อยากให้เราเจอ” 

            “ก็ได้ ๆ จะให้ไปช่วยดูตัวว่างั้นเถอะ”

            “โอเคนะ แค่นี้ก่อน พี่อยู่ลานด้านหน้าพารากอนนะ”

            ผมดีใจจริง ๆ เลย ที่ได้เจอกับคุณเอ๋ย  ผมอึดอัดมานานตั้งสองวันแน่ะ  ก็เพราะดันไปเชื่อตามคำแนะนำของน้องสาว ที่ลองให้เว้นวรรคไว้บ้าง ดูท่าทางของฝ่ายหญิงเค้าก่อน แต่ผมว่าน้องผมคงไม่เคยมีแฟน ดูซิครับ แนะนำผม ทำให้ผมคิดถึงคุณเอ๋ย มากไปกันใหญ่ คุณเอ๋ยไม่เห็นจะมีท่าทีอะไรเลย แล้วนี่ผมจะทำยังไงดี

.........................................

            “คุณเอ๋ย ครับ วันนี้ว่างรึเปล่าครับ”

            “ค่ะ ว่างค่ะว่าง” ชั้นรีบคว้าโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับคุณศินทร์ทันที ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ในเมื่อคนนี้เป็นคนที่เราชอบ ชั้นก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

            “ดีจังเลยครับ งั้นผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงคุณเอ๋ยนะครับ”

            “จะเลี้ยงกันอีกแล้วเหรอคะ แชร์กันจะดีกว่านะ (ถึงคุณไม่เลี้ยงเอ๋ย เอ๋ยก็ไปกับคุณแล้วค่ะ)”   

            “งั้นคุณเอ๋ยคงต้องรอผมเคลียร์งานตรงนี้ก่อนนะครับ อ้อ...รอน้องผมอีกคน”

            “ได้ค่ะ” ชั้นตอบรับอย่างมีความสุข แค่ได้เห็นหน้าของเค้าบ้างแม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรกันก็ตาม แค่นี้ชั้นก็มีความสุข สุด ๆ แล้ว ถ้าน้ำค้างรู้ว่าวันนี้ชั้นทำตัวเกาะติดผู้ชายแบบนี้ละก็ น้ำค้างต้องหาว่าชั้นบ้าผู้ชายแน่ ๆ เลย ฮา ๆๆๆ

            “พี่คะ หวัดดีค่ะ” มีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักวิ่งเข้ามาทักกับคุณศินทร์  น้องสาวหน้าตาน่ารักเหมือนพี่ไม่มีผิดเลย

            “มาแล้วเหรอ เรา...ไหนบอกว่าใกล้ถึงสยามตั้งแต่ 20 นาทีที่แล้วไง รถไฟฟ้านะน้อง ไม่ใช่รถเมลล์ หลอกกันเป็นผีเชียวนะเรา”  คุณศินทร์ยืนบ่นน้องที่มาช้า ดู ๆ แล้ว เป็นคนที่อบอุ่นจริง ๆ เลย

            “มานี่  มารู้จักเจ้าของแบรนด์ ที่เราชอบสิ”  คุณศินทร์พาน้องสาวเข้ามาทัก

            “สวัสดีค่ะ” น้องสาวคุณศินทร์เดินเข้ามาสวัสดี

            “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ พี่ชื่อเอ๋ยค่ะ”

            “พี่เก่งจังเลยนะคะ สวยด้วย ถึงว่า” 

            (ถึงว่า? ถึงว่าอะไรเหรอ พูดต่อสิคะ?)

            “อ้อ..ไม่มีอะไรหรอกครับ น้องผมเค้าเป็นแฟนพันธ์แท้ของคุณเอ๋ยนะครับ” 

            (คุณศินทร์มีพิรุธ)

            “ค่ะ  ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ลืมแนะนำตัว ชื่อ นสา นะคะ  จะเรียกสั้น ๆ กว่าเดิมก็ สาค่ะ”

            “จ้า รับทราบค่ะ” พี่น้องสองคนนี้ทำตัวแปลก ๆ

            “ผมหิวแล้วล่ะครับ งั้นเราไปกันเลยนะครับ” 

            “ค่ะ” ชั้นรับคำ แต่พอมองไปที่นสาแล้ว ดูหน้าจะงอ ๆ พิกล คงจะโดนคุณศินทร์ดุอะไรสักอย่าง

.........................................

            น้องสาวผมเกือบทำผมหน้าแตกซะแล้ว ก็ถ้าบอกออกไปว่าผมชอบคุณเอ๋ย และถ้าคุณเอ๋ยไม่ได้ชอบผม ผมก็คงไม่รู้จะทำตัวยังไง ผมก็เลยต้องดุนสา น้องผมก็เลยงอนไปเลย ก็ไม่รู้จะทำยังไงนี่ครับ ก็เลยต้องพาไปกินของที่น้องผมชอบ เท่านี้ผมกับน้องก็กลับมาคืนดีกันได้แล้ว น้องผมนี่เห็นแก่กินชะมัดเลย

            “คุณเอ๋ย ชอบทานพาสต้ารึเปล่าครับ”

            “อ๋อ ค่ะ เอ๋ยทานได้”

            “พี่เอ๋ย ชอบกินพิซซ่าเหรอคะ” น้องผมเริ่มคุยไม่หยุด

            “ก็ทานได้ค่ะ” 

            “เหรอคะ แต่พี่ศินทร์ ไม่ชอบเอามาก ๆ เลยคะ แต่ไม่รู้เหมือนกันทำไมวันนี้ใจดีพามากิน” 

            (ก็เพราะเรานั่นแหละ ยัยตัวแสบ งอนพี่ พี่ก็เลยต้องง้อด้วยวิธีนี้)

            “จริงเหรอคะคุณศินทร์”

            “แหะ ๆ ครับ ผมไม่ชอบเลย”

            “พี่เอ๋ย หน้าตาคุ้น ๆ นะคะ”

            “ก็คงจะเคยเห็นตามงานแฟชั่นมั้งคะ”

            “แต่ว่า ...สาว่าเคยเห็นที่อื่นนะคะ”

            “เหรอคะ สงสัยเอ๋ยคงจะหน้าโหลแน่ ๆ เลย”  ผมนั่งมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเธอ เห็นแล้วสดชื่นจริง ๆ

            “มันคิดไม่ออก เครียดเลยงานนี้” น้องผมทำท่าคิดซะจนผมทนไม่ได้

            “ไม่ต้องคิดก็ได้หรอกนะ พี่เริ่มจะเครียดแทนแล้ว กิน ๆ เข้าไปเลย ของชอบไม่ใช่เหรอนี่” ผมหยิบพิซซ่าชิ้นใหญ่ ยัดใส่ปากน้องเข้าไป จะได้เลิกคิดซะที

            “แต่ว่าไปแล้ว เอ๋ยก็คุ้น ๆ หน้าน้องเค้าอยู่เหมือนกันนะคะ” 

(เอากันเข้าไป คิดกันไปกันใหญ่)

            ทำไมมีผมคนเดียวหรือไง ที่จำใครไม่ได้เลย เฮ้อ...คุณเอ๋ยติดเชื้อของ ยัยนสาไปซะแล้ว แล้วน้องของผมจะไปเคยเจอกับคุณเอ๋ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อย่าบอกนะ ว่าเคยเห็นเดินกับหนุ่ม ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงจะทนไม่ได้แน่ ๆ เลย

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ  

**อย่าลืมเม้นท์ติชมด้วยนะคะ ถ้าโดนใจก็โหวตให้กันด้วย ขอบพระคุณอย่างสูง