เกริ่นนิดนึงก่อนนะคะ 

อดีตที่จำได้คือเกลียดผู้ชายอยู่คนนึง  แต่ปัจจุบัน ความรักกำลังจะเบ่งบาน กับผู้ชายคนนึงคนนั้น “ฉันมันโง่จริง ๆ ที่จำนายไม่ได้” ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คือคนเดียวที่ทำให้แค้นใจมาตลอด 10 ปี จะทำไงดีกับความรักที่เพิ่งจะจำกันได้ว่าเกลียด !

หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

4

            “ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ  วันนี้เลยต้องรบกวน คุณศินทร์มาส่งถึงที่บ้าน”  วันนี้คุณศินทร์ทั้งพากิน พาเที่ยว สนุกมาก ๆ เลย แถมยังขับรถมาส่งถึงที่บ้านอีก มีความสุขจริง ๆ เลย

            “ไม่เป็นไรครับ วันนี้สนุกมาก ขอบคุณที่เป็นไกด์พาเที่ยวนะครับ”

            (ยิ้มหน้ารักเชียว)

            “อะ แฮ่ม!! คือว่าสาก็อยู่อีกทั้งคนนะคะ รึว่าโลกใบนี้ มีแต่คนตาบอด” นสา น้องสาวของคุณศินทร์ทักขึ้นมา ชั้นก็เลยนึกขึ้นได้ว่า ยังมีน้องเค้าอีกคนนึง

            “ตาบง ตาบอดอะไรกัน เรา....” คุณศินทร์หันไปดุน้องสาว

            “ก็ .....ความรักทำให้คนตาบอดไงคะ”  ชั้นกับคุณศินทร์ได้แต่มองหน้ากันอย่างยิ้ม ๆ ก็เล่นพูดออกมาอย่างนี้ พี่ก็เขินแย่สิคะคุณน้อง

            “ขอตัวเข้าบ้านก่อนแล้วกันนะคะ” 

            “ครับ”

            “สวัสดีค่ะ พี่เอ๋ย แล้วเจอกันใหม่นะคะ”

            “ค่ะ บ๊าย บายค่ะ”  ก่อนที่จะไขประตูรั้วเข้าไป คุณศินทร์ก็พูดคำที่ทำให้ชั้นต้องเก็บไปนอนฝันทั้งคืน  

            “นอนหลับฝันดีนะครับ คุณเอ๋ย”

            (อ๊าย!!! ทำไงดี รีบเข้าไปข้างในดีกว่า)

            นอนไม่หลับจริง ๆ ด้วย แล้วจะฝันดีอย่างที่คุณศินทร์บอกได้ไงกัน ก็มัวแต่คิดถึงคุณศินทร์อยู่ ทั้งอ่านหนังสือ ก็แล้ว ตาก็ยังค้างอยู่เลย ทำไง ๆ  หาเพื่อนคุยดีกว่า ป่านนี้แล้ว น้ำค้างคงถึงบ้านแล้วละมั้ง?

            “ฮัลโหล น้ำค้าง”

            “ห้า....โหล......” เฮ้ย....ทำไมเสียงแปลก ๆ

            “นี่แกเมาเหล้าเหรอ น้ำค้าง”

            “ไอ....บ้า!”  ไอ คำแรกนี่ไม่เท่าไหร่ แต่บ้าคำหลังเนี่ย ชัดเชียวนะ

            “นี่แกเมา แล้วยังจะมาว่าชั้นว่าบ้าอีกเหรอ น้ำค้าง!” ชั้นเริ่มโมโห ที่เพื่อนหนีไปกับหนุ่ม แถมยังไปเที่ยวเมากลับบ้านอีก

            “นี่ ๆ เดี๋ยว ๆ รอแป๊ปนะ”

            “??.....??”  น้ำค้างหายไปหลายนาทีเลย

            “ที่ชั้นว่าแก ก็เพราะว่าชั้นนอนแล้วตางหาก  กลัวแกจะคุยไม่รู้เรื่อง อุตส่าห์ไปล้างหน้ามา มีไรก็ว่ามาเลย กี่โมงแล้วเนี่ย  โห...........5 ทุ่มแล้ว แกมาปลุกชั้นทำไม”

            “เป็นชุดเลยนะ ขอโทษ ชั้นขอโทษ” เซ็งเลยเรา นึกว่าน้ำค้างเมา

            “ตกลงคุณสาวฮอต ทำไมยังไม่นอนซะที”

            “แกเลิกเรียกชั้นอย่างนั้นซะที เดี๋ยวไม่เล่าให้ฟังเลยนะ”

            “ได้ค่ะ คุณเอ๋ย”

            “เดี๋ยวโดนเลย ชั้นยังไม่ชำระความกับแกเลยนะ ปล่อยให้ชั้นอยู่คนเดียว”

            “ฮึ อยู่คนเดียวไร อย่ามามั่ว”

            “ก็แกทิ้งชั้นไว้คนเดียว”

            “แล้วไม่ดีเหรอ ได้เจอคุณศินทร์ด้วย”

            “อ้าว ...นี่แกรู้ได้ไง”

            “ก็ชั้นนั่งกินพิซซ่าอยู่โต๊ะข้างหลังแกไง”

            “ว่าไงนะ!!!” 

            “เออ...นี่เอ๋ย แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”

            “น้องคุณศินทร์”

            “ชั้นว่าหน้าตาคุ้น มาก ๆ เลย”

            “อืม ชั้นก็ว่าคุ้น แต่นึกไม่ออก” 

            “เดี๋ยวคิดก่อนนะ ....” 

            “......”  รอน้ำค้างคิดตั้งนาน สรุปก็คิดกันไม่ออก

            “ไม่ต้องคิดแล้วน้ำค้าง พอแล้ว ง่วงนอนเลย ไม่คุยแล้ว แค่นี้แล้วกันนะ”

            “ฮะ!!!....เออ”  นี่สรุปว่าที่แกเงียบไป แกหลับเองเหรอ จริง ๆ เลยยัยน้ำค้าง ตกลง ที่ชั้นโทรมาเนี่ย ไม่ได้อะไรเลยเหรอ ยัยตัวแสบ!!

.........................................

            “พี่คะ พี่เห็นหนังสือรุ่นของน้องหรือเปล่า”  น้องสาวผม ยังไม่ยอมนอนซะที ได้แต่เดินไปเดินมา บ่นอย่างกับคนแก่ ที่ลืมของ แล้วจำไม่ได้

            “เล่มสีฟ้า ใช่เปล่า”

            “ใช่ ๆ แต่น้องหาไม่เจอ จำไม่ได้ว่าเอาไปไว้ไหน”

            “ใช่เล่มที่เราฉีกหน้าแฟนเก่าเราทิ้งรึเปล่า”

            “เอ๊ะ! พี่รู้ได้ไง?”

            “แหะ ๆ ก็พี่หยิบมาดูเห็นเราทิ้งไว้ข้างถังขยะ แค่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ก็เลยเก็บมาดู”

            “พี่อะ!!”  น้องของผมท่าจะบ๊อง  ทำท่าเหมือนไม่อยากจะได้ แล้วคิดจะเอาไปทำไม ผมล่ะไม่เข้าใจ

            “เอาน่า ไหน ๆ พี่ก็เห็นแล้ว ช่างมันเถอะนะ เดี๋ยวไปหยิบมาให้”

            “ไปเอามาเลยนะ”

            “เอา...ทีหลังอย่ามาฉีกเล่นอีกนะ” ผมอดที่จะหัวเราะน้องสาวผมคนนี้ไม่ได้

            “.......”

            “ไปนอนได้แล้วเรา ดึกแล้ว”

            “นอนหลับฝันดีนะครับ  คุณพี่” เฮ้ย!! ไอ้น้องคนนี้ ยังจะมาล้อเลียนกันอีก

            ผมจำได้ว่า ผมกำลังนอนวาดฝัน กับคุณเอ๋ย อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงดังปึงปัง ดังมาจากหน้าห้องนอน จนผมต้องเดินไปเปิดประตูห้อง

            “พี่คะ พี่ น้องจำได้แล้วว่าเคยเห็นคุณเอ๋ยที่ไหน”

            “ก็แล้วมันที่ไหนกันล่ะ”

            “นี่ไงคะ”

            “??.....พี่มองไม่รู้เรื่องเลย ก็มันขาดนี่นา”

            “โธ่เอ๊ย!!  แย่จริง ๆ เลย ไม่น่าโมโหมันจนฉีกหน้านี้เลย”

            “ว่าแต่ว่า คุณเอ๋ยเข้าไปอยู่ในหนังสือรุ่นของเราได้ไงกัน?” ภาพที่ผมเห็น ก็เป็นผู้หญิงที่แต่งตัวสวยคนนึง แต่หน้ามองไม่รู้เรื่องเลย ผลมาจากการฉีกหน้านั้นของน้องสาวผมเอง

            “ก็รุ่นพี่ที่โรงเรียนไง น้องว่า พี่ก็คงจะรู้จัก”

            “หึ....พี่ยังไม่เห็นว่าใครจะน่ารักเลย แต่พี่ก็จำหน้าไม่ได้หรอก มันนานมาแล้ว”

            “โธ่เอ๊ย...น้องก็ดันจำชื่อไม่ได้ มันติดอยู่ที่ปากอะ....ชื่อไรนะ จำไม่ได้”

            “ช่างมันเถอะนะ อาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือนก็ได้มั้ง คุณเอ๋ยเค้าออกจะน่ารักขนาดนี้ ถ้าเป็นคุณเอ๋ยจริง พี่ก็คงจะชอบไปตั้งแต่เรียนแล้วล่ะนะ”

            “พี่เค้าเป็นนักกิจกรรมตัวยงเลยนะ น้องว่าใช่ ปีสุดท้ายก็ได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์ด้วย”

            “พี่ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ นอนเถอะนะ พรุ่งนี้พี่ต้องไปประชุมอีก”

            “ก็ได้” น้องผมเดินหน้างอ ตูดงอนไปโน้น ก็ผมจำไม่ได้จริง ๆ จะให้ทำไง

.........................................

            อาทิตย์ที่ผ่านมา คุณศินทร์มาหาฉันที่ร้านทุก ๆ วัน และจะโทรมาหาก่อนนอนทุก ๆ คืน ความรักที่ฉันคาดหวังเอาไว้ กำลังเบ่งบาน ทั้งฉัน และน้ำค้าง เราต่างมีความรักที่หวานชื่น และฉันก็เข้ากับน้องของคุณศินทร์ได้เป็นอย่างดี อย่างในวันนี้ นสา ได้โทรมานัดออกไปเที่ยว หลังจากกลับมาจากอเมริกา

            “พี่เอ๋ย ขอโทษทีนะคะที่ให้รอนาน” นสา เดินเข้ามาทัก พร้อมกับของฝากในมือ

            “ไม่เป็นไร ไม่ได้รอนานอะไร”

            “นี่คะ ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ อันนี้ฝากให้พี่น้ำค้างด้วยนะคะ”

            “ให้กับเจ้าตัวเองเลยดีไหม โน้น ๆ เดินควงหนุ่มมาโน้นแล้ว”

            “พี่เอ๋ยคะ สาจำได้แล้วนะ ว่าเคยเห็นพี่เอ๋ยจากที่ไหน”

            “ที่ไหนเหรอ พี่ก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่จำไม่ได้”

            “อืม ๆ ที่ไหนเหรอ” น้ำค้างถามขึ้นเหมือนกัน

            “พี่เอ๋ย เรียนจบ ม.ต้น จากเซ็นต์หลุยซ์ ใช่หรือเปล่าคะ”

            “อืม ใช่” ชั้นกับน้ำค้างพูดขึ้นพร้อมกัน

            “งั้นก็น่าจะใช่คนเดียวกัน ปีสุดท้ายพี่เป็นเชียร์ลีดเดอร์ของ รร. ด้วยใช่ไหมคะ”

            “ใช่”

            “งั้นเราก็เป็นรุ่นน้องพวกพี่สิคะเนี่ย อ๋อ อ๋อ เราต้องเป็นรุ่นน้องพี่ 2 ปี”

            “ใช่ค่ะ สาเป็นแฟนคลับพวกพี่ ๆ ทีมเชียร์ลีดเดอร์เลยนะคะ” 

            “โลกกลมจริง ๆ เลยนะ ไม่ได้เจอกันเป็น 10 ปี ที่ไหนได้ก็คนเคยรู้จักกัน” น้ำค้างพูดขึ้นมา คล้าย ๆ จะเป็นปรัชญา

            “สงสัยวันนี้พี่ก็ต้องรับน้องซะหน่อยแล้วสินะ” ชั้นเสนอแนะ

            “งั้นคืนนี้เลยเป็นไง ก้องว่างหรือเปล่าคะ” ยัยน้ำค้างก็เลยได้โอกาสไปเที่ยวกลางคืนกับหนุ่มสุดที่รัก 

            “ได้สิคะ พรุ่งนี้วันเสาร์ สาไม่มีงานอยู่แล้ว งั้นสาโทรหาพี่ศินทร์เลยนะคะ”  ชั้นได้แต่ยิ้มรับ และก็ดีใจ ที่จะได้มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว

            “ถ้าสาเป็นรุ่นน้องที่ รร.เดียวกัน งั้นพี่ชายของสาล่ะ เรียนที่ไหน” น้ำค้างถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ทำให้ชั้นก็คิดคล้อยตามไปเช่นกัน

            “ก็ที่เดียวกันไงคะ พี่ศินทร์ก็รุ่นเดียวกับพี่เอ๋ยแหละคะ เพราะสาก็นั่งนับปีจบแล้ว ก็รุ่นพี่สา 2 ปี เหมือนกัน”

            “แต่ทำไม พี่สองคนกลับไม่คุ้นหน้าของคุณศินทร์เลยนะ” ชั้นถามด้วยความงง ๆ

            “ก็ไม่เห็นแปลกนี่คะ พี่ศินทร์ไปเรียนต่อเมืองนอก สูงขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ แล้วก็เล่นฟิตเนสทุกวันเลย หุ่นก็เลยแมนขึ้นกว่าเดิมเยอะ สาว ๆ ติดกันตรึม”

            “อืม....สามีรูปเก่า ๆ รึเปล่า บางทีพี่อาจจะจำได้ ก็ได้”

            “มีค่ะ แต่มีตอนที่พี่เค้าจะไปเมืองนอก ก็คงไม่ต่างกับตอนเรียน ม.ต้นมากนัก เดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวหยิบให้ดู……..อ้า เจอแล้วค่ะ นี่ไงคะ สาว่าก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะ”

            “นี่มัน!!!  / ไม่จริงนะ”  ชั้นกับน้ำค้างต่างก็ตกใจ

ช่วยเม้นท์เป็นกำลังใจให้คนแต่งด้วยนะคะ สาธุ _/\_