เกริ่นนิดนึงก่อนนะคะ 

อดีตที่จำได้คือเกลียดผู้ชายอยู่คนนึง  แต่ปัจจุบัน ความรักกำลังจะเบ่งบาน กับผู้ชายคนนึงคนนั้น “ฉันมันโง่จริง ๆ ที่จำนายไม่ได้” ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คือคนเดียวที่ทำให้แค้นใจมาตลอด 10 ปี จะทำไงดีกับความรักที่เพิ่งจะจำกันได้ว่าเกลียด !

หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

5

            “ไม่ใช่ มันต้องไม่ใช่ อีตาบ้านี่ไม่ใช่” ชั้นได้แต่พูดออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

            “ซวยแล้ว ยัยเอ๋ย.... เจอเจ้ากรรมนายเวร” 

            “อะไรกันคะ  นี่สา งงไปหมดแล้วนะคะ” 

            “น้ำค้าง ชั้นจะทำยังไงดี ...........ไม่ ไม่ ไม่สิ มันต้องไม่ใช่แบบนี้” 

            “เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟังทีหลังนะจ๊ะน้องสา” น้ำค้างเอ่ยปากที่จะอธิบายเรื่องต่าง ๆ แทนชั้น ซึ่งตอนนี้สภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของชั้น มันไม่สามารถประมวลผลอะไรได้เลย

            “ขอตัวนะทุกคน”

            “อ้าว เฮ้ย!! ยัยเอ๋ย แกจะไปไหน” นั่นคือเสียงของน้ำค้าง ที่ชั้นได้ยินไล่หลังมา วันนี้ชั้นขอตัว และหัวใจ ไปพักที่ไกล ๆ ซักพัก ชั้นรับไม่ได้จริง ๆ

            “ฉันมันโง่จริง ๆ ที่จำนายไม่ได้” ชั้นพูดพร้อมน้ำตาที่พร้อมใจกันหลั่งไหลออกมา แล้วนี่ชั้นจะขับรถไปไหน ตอนนี้อยู่ที่ไหน สมองก็ไม่สามารถบอกให้ใจชั้นรู้ได้  ถ้าชั้นจำชื่อของนายได้ ชั้นคงนึกเอะใจอะไรได้บ้าง ถ้าชั้นจำหน้านายได้ดี ชั้นคงไม่เสียใจเหมือนตอนนี้ ชั้นรักคนที่ชั้นเกลียด จะมีใครบนโลกกลม ๆ ใบนี้ ที่เป็นแบบชั้นบ้าง ชั้นจะได้ขอปรึกษาวิธีทำใจ

.........................................

            หลายวันแล้วนะ ที่ผมไปที่ร้านเสื้อผ้า ของคุณเอ๋ย แต่ทำไม ไม่เจอคุณเอ๋ย หรือแม้กระทั่งคุณน้ำค้าง ผมก็ไม่เจอ ผมร้อนใจมาก งานการไม่เป็นอันทำ แล้วน้องสาวของผมก็มีอาการแปลก ๆ ไปเหมือนกัน ทำไมพักนี้คนรอบกายผม ถึงได้มีอะไรที่เปลี่ยนไป

            “คุณเอ๋ย ไปอยู่ไหนครับ ผมเป็นห่วงคุณมาก โทรกลับหาผมด้วยนะครับ” ผมได้แต่ฝากข้อความ ให้คุณเอ๋ยโทรกลับมาหลายข้อความแล้ว แต่ผลที่ได้ คือการนั่งรอ นอนรอ อย่างไร้ความหวัง ผมกระวนกระวายใจมาก เป็นห่วง และคิดไปต่าง ๆ นานา ผมทำอะไรผิดเหรอ คุณเอ๋ยถึงไม่รับสายผม และไม่โทรกลับมาเลย

            “พี่คะ”

            “ว่าไงเรา มีอะไรเหรอ”

            “คือว่า....”

            “มีไรเรา พี่กำลังยุ่งอยู่นะ”

            “เรื่องของพี่เอ๋ยค่ะ”

            “ว่าไงนะ บอกพี่มาเร็ว”

            “โอ๊ย...พี่ น้องเจ็บนะ” ผมลืมตัว ด้วยความคิดถึงคุณเอ๋ยมาก ถึงกับเขย่าแขนน้องสาวของผมแรงเกินไป

            “พี่ขอโทษ หมู่นี้พี่ไม่ได้เจอคุณเอ๋ยเลย พี่ก็เลยคิดมาก เจ็บมากไหม”

            “ไม่หรอกคะ แค่น้องอยากจะบอกให้พี่ทำใจ”

            “หมายความว่าไง ทำไม มีอะไร คุณเอ๋ยมีแฟนแล้วเหรอ”

            “เปล่าค่ะ ........นี่ค่ะ”

            “รูปใครกัน??”

            “พี่น้ำค้าง ฝากเอามาให้พี่ชายดูค่ะ จะได้เข้าใจ”

            “ยัยนั่นนี่นา เอามาให้พี่ดูทำไม”

            “พี่เอ๋ยค่ะ”

            “พูดอีกทีสิ!!”

            “คนในรูป กับพี่เอ๋ย ตอนนี้ คือคน ๆ เดียวกันค่ะ และพี่น้ำค้างยังฝากบอกอีกนะคะว่า ถ้าจะให้ดี ก็ยุติเรื่องทุกอย่างไว้แค่นี้ ลืมไปซะ ว่าเคยรู้จักกัน”

            “ทำไม .................” น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างไม่อายน้อง

            “เฮ้อ..........กว่าน้องจะทำใจพูดออกมาได้ ก็หลายวัน พี่ชายอย่าเสียใจเลยนะคะ ถ้าใช่คู่กัน ก็คงไม่แคล้วกันหรอกค่ะ ทำใจเถอะนะ”

            “พี่รักเค้าไปแล้ว รักซ้ำ ๆ รักคนเดิม คนที่เค้าเกลียด พี่ก็ยังรัก ทำไมกันนะ รักที่คิดว่าเป็นรักครั้งแรก พี่ก็ผิดหวัง พอรักครั้งนี้ คิดว่าเป็นรักครั้งสุดท้าย พี่กลับผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก พี่จะทำใจได้ยังไง”

            “พี่ก็ยังมีน้องคนนี้อยู่นะคะ”

            “พี่ขออยู่เงียบ ๆ คนเดียวนะ”  ผมเดินไปหยิบกุญแจรถยนต์

            “พี่อย่าเพิ่งออกไปตอนนี้เลยนะ มันมืดแล้ว”

            “พี่ไม่เป็นไร”  ผมขับรถ ออกมาอย่างไร้จุดหมาย คืนนี้ผมคงจะเมาที่ไหนสักแห่ง

.........................................

            “ตกลงแกจะช่วยใคร บอกมาเลย”

            “ยัยเอ๋ย แกเมามากแล้วนะ กลับบ้านเถอะนะ”

            “น้ำค้าง แกก็รู้ ว่าชั้นเกลียด เกลียดนายนั่น แล้วแกจะให้ชั้นทำไง เอิ๊ก ...”

            “ยัยเอ๋ย ถ้าแกเกลียดเค้าจริง แล้วทำไมแกต้องมากินเหล้าอย่างนี้ด้วย”

            “ชั้นแค่มึน ๆ เท่านั้นเอง แกอยากกลับบ้านแกก็กลับไป”

            “แกกับชั้น เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้ว เรื่องความรัก ชั้นทำไมจะไม่รู้ แกรักคุณศินทร์แค่ไหน ชั้นก็รู้ แค่มองตาก็เข้าใจความคิดของแกแล้ว แต่ที่แกทำตัวแบบนี้ชั้นไม่เห็นด้วยเลย”

            “ชิม้า ชิม้า เราเป็นเพื่อนรักกัน ไอ้เรื่องของฟามรัก มันก็ชิล ๆ เอิ๊ก งั้นแกก็ต้องเป็นพวกของช้าน ช่ายป่าว”

            “นี่แกเมามากแล้วนะ พูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว”

            “ใคร แกซิเมา พูดกับชั้นไม่รู้เรื่อง ไปเลย ไปเลย กลับบ้านไป”

            “เฮ้ย...แกจะเดินไปไหน เดินยังไม่ตรงเส้น ตรงทาง ทำเป็นปากดีนะแก ระ..ระวัง”

            โครม!!

            “ขอโทษค่ะ พอดีเพื่อนดิฉันเมาแล้วละค่ะ”

            “อ้าว คุณน้ำค้าง” 

            “กรรม........อะ เอ่อ ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ แหะ ๆ”

            “นี่ น้ำค้าง ทำไมแกไม่ยอมช่วยดึงชั้นขึ้นมา เร็วสิแก ชั้นปวดหัวแล้ว ลุกขึ้นไม่ไหว”

            “เออ ๆ”

            “ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมช่วยพยุงเอง”

            “จะดีเหรอคะ เออ เอ่อ ...คือ ยัยเอ๋ยมัน.....”

            “นี่คุณเป็นใคร หน้าคุ้น ๆ ไม่ต้องมาแตะชั้น นี่น้ำค้าง แกทำไมปล่อยให้คนอื่นมายุ่งกับชั้น ปล่อย!!”

            “โอเค ๆ ปล่อยครับ ปล่อยแล้ว”

            “เห็นมะ!!  ทำไมชั้นจะยืนเองไม่ได้ ทีหลังไม่ต้องยุ่ง”

            “เฮ้ย ๆ แก เอียง ๆ ระวัง ๆ อย่าซ่าส์นักเลยนะเพื่อน”

            “ชั้นก็จะเดินมันไปเบี้ยว ๆ นี่แหละ ช่างชั้น…………..อ้อ..นายนั่นเอง”

            “คุณศินทร์ มากับใครเหรอคะ”

            “น้ำค้าง แกพวกชั้น ก็อย่าไปพูดกับผู้ชายคนนี้ ชั้นบอกแกแล้วนี่ ว่าชั้นเกลียดนายคนนี้” ชั้นจิ้มนิ้วไปที่หน้าอกของเขา เขาทำหน้าตาเคร่งขรึม แต่ช่างปะไร ชั้นไม่สนใจเค้าแล้วนี่นา

            “ไป กลับบ้านยัยเอ๋ย แกเมามากแล้วนะ พอได้แล้ว  ขอโทษทีนะคะคุณศินทร์”

            วูบ.....................

            “ว๊าย ยัยเอ๋ย มาหลับอะไรตอนนี้” 

            “มาครับ ผมช่วย”

.........................................

            “คุณน้ำค้าง ขับรถมาหรือเปล่าครับ”

            “ค่ะ แต่เป็นรถยัยเอ๋ย น้ำค้างรีบขึ้นรถตามยัยเอ๋ยมา กลัวไปแล้วกลับไม่รอด แล้วก็จริง ๆ ซะด้วย เมาจนหลับไปเลย”

            “ถ้าไม่รังเกียจ ก็ไปรถผมก็ได้ครับ เดี๋ยวผมไปส่ง ส่วนรถ เดี๋ยวผมให้เพื่อนผมดูให้ พอดีรู้จักกับเจ้าของร้านครับ เพื่อนกัน”

            “อ๋อ....ไม่มีปัญหาค่ะ”

            “โอเค งั้นคุณน้ำค้าง ช่วยเปิดรถให้ผมหน่อยครับ” ผมอุ้มคุณเอ๋ย ช่วงเวลานี้ ผมอยากจะหยุดเวลาเอาไว้  ถึงมันเป็นเวลาที่คุณเอ๋ยไม่แคร์ผมแล้ว แต่ผมก็อยากที่จะใกล้ชิดกับคุณเอ๋ยแบบนี้ไปนาน ๆ

            “ได้ค่ะ คันนั้นนะคะ”

            “ครับ”

            “เป็นไงคะ หนักไหมคะ ฮะ ฮา ฮา”

            “ไม่หรอกครับ”  ผมหัวเราะไม่ออกหรอกครับ ผมเข้าใจสิ่งที่คุณน้ำค้างพูดออกมา ชวนผมคุยเพื่อที่จะได้ลืม ๆ คุณเอ๋ย  ผมก็อยากจะหัวเราะแทนร้องไห้ ตอนนี้ผมกลายเป็นผู้ชายที่อ่อนแอไปเสียแล้ว

            “คุณเอ๋ย เค้าเกลียดผมมากเลยเหรอครับ”

            “ก็.......น้ำค้างก็ไม่เข้าใจนะคะ ว่าทำไมเมื่อก่อน เอ๋ยเค้าถึงได้ไม่ชอบหน้าคุณศินทร์”

            “แล้ว คุณน้ำค้าง ไม่เกลียดขี้หน้าผมเหรอครับ”

            “แหม คุณศินทร์ น้ำค้าง ไม่ได้มีเรื่องอะไรกับคุณศินทร์นี่คะ แล้วก็ไม่ได้เห็นด้วยกับยัยเอ๋ยเท่าไหร่”

            “ขอบคุณนะครับ ที่ยังอยู่ข้างผม”  อย่างน้อยตอนนี้ผมก็อุ่นใจ ที่คุณน้ำค้างยังพูดคุยกับผมเหมือนปกติ

.........................................

            “คุณศินทร์ น้ำค้างฝากดูยัยเอ๋ยด้วยนะคะ”

            “อ้าว เดี๋ยวสิครับ แล้วถ้าคุณเอ๋ยตื่นขึ้นมา ผมไม่แย่เหรอครับเนี่ย”

            “เอาเถอะค่ะ น้ำค้างให้เวลาคุณศินทร์ แค่ครึ่งชั่วโมงแล้วกันนะคะ”

            “ว่าไงนะครับ”

            “อย่าคิดมากสิคะ ให้อยู่ดูเฉย ๆ คิดไปถึงไหนคะเนี่ย น้ำค้างง่วงแล้ว”

            “ครับ คุณเอ๋ยหลับอย่างนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ ผมจะได้อยู่ใกล้ ๆ อย่างสงบศึก”

            “ขำดีนะคะ คุณสองคน ชาติก่อน คงมีเวรมีกรรมต่อกัน”

            “ผมก็ว่างั้นแหละครับ” ผมคงมีความสุขแค่ช่วงที่คุณเอ๋ยเมาหลับไป ผมอุ้มคุณเอ๋ยขึ้นมาบนห้องนอน นี่ผมได้มาอยู่ในห้องนอนคุณเอ๋ยจริง ๆ เหรอเนี่ย

ห้องนอนของน้องผม ทำไมไม่เห็นสวยแบบนี้นะ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ผู้หญิงทุกคน  ชอบสีชมพูเหมือนกันหมดทั้งโลกหรือเปล่านะ คุณเอ๋ย ดีไซน์ห้องได้สวย สมกับเป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าจริง ๆ ตกแต่งได้ดีทีเดียว

            “ออกไปนะ”

            “ฮะ!!” ผมถึงกับสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว กำลังสำรวจห้องนอนคุณเอ๋ยอยู่ดี ๆ คุณเอ๋ยก็พูดขึ้นมา แย่แล้ว ผมจะทำไงดี

            “ชั้นเกลียดนาย”  เอาสิครับ วันนี้ผมได้ยินคำว่าเกลียดจากคุณเอ๋ยมานับครั้งไม่ถ้วน ผมก็ได้แต่เดินเข้าไปหาคุณเอ๋ย ประมาณว่าใจดีสู้แม่เสือน่ะครับ

            “ฮา ๆๆ “ รอดตัวไปครับ คุณเอ๋ยละเมอ นึกว่าจะต้องทะเลาะกับคุณเอ๋ยซะแล้ว ผมขยับผ้าห่ม ให้คุณเอ๋ย และผมก็ห้ามใจไว้ไม่ได้ ที่จะหอมหน้าผากคุณเอ๋ย

            “คุณคือทุกสิ่ง ที่เป็นคำตอบให้ทุก ๆ อย่างของผม”

ปล. 1 มาอัพให้แล้วนะคะ หลังจากที่ดองไว้เป็นอาทิตย์ (หุหุ รู้ตัว อิอิ)

ปล. 2 คิดถึงคอมเม้นท์ของเพื่อน ๆ จัง (เม้นท์ ๆ นะ อยู่ข้างล่าง) ถูกใจก็โหวตให้กันด้วยนะ

ปล. 3 เดี๋ยวต้องไปอัพเรื่อง เดบูตอง~ลองรักเธอ ต่อ บ๊าย บาย อย่าลืมแวะไปอีกเรื่องนะคะ