ตอนที่ 10

หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

            อยู่ ๆ ก็มีแสงวูบหนึ่งสาดแสงมาที่ชั้น คงจะเป็นแสงแฟลชจากด้านนอก แต่เอ๊ะ.....ทำไมชั้นถึงรู้สึกเคว้งคว้างอย่างนี้นะ .........

.........................................

            “คุณศินทร์คะ คุณศินทร์” เสียงของคุณน้ำค้างดังมาจากด้านนอกประตู แล้วประตูห้องพิเศษก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว และรุนแรง

            “มีอะไรครับ เป็นอะไร” ผมรีบลุกจากที่นั่ง ตรงเข้าไปไต่ถามทันที

            “ยัยเอ๋ยค่ะ  ยัยเอ๋ย”  เสียงที่ดูรีบร้อน มันบีบเค้นหัวใจผมเหลือเกิน คุณเอ๋ยเป็นอะไรไป อย่านะ อย่าเป็นข่าวร้ายเลย

            “คุณเอ๋ย!!!” ผมพูดพร้อมกับวิ่งไปเปิดประตูแล้วก็วิ่งตรงไปที่ห้องพิเศษที่คุณเอ๋ยนอนอยู่ โดยไม่สนใจว่าคุณน้ำค้าง พูดอะไรออกมา ตอนนี้ผมต้องไปอยู่ใกล้ ๆ คุณเอ๋ยให้ได้มากที่สุด

หน้าห้องพิเศษ 312 ......

            หน้าห้องพิเศษเต็มไปด้วยนักข่าว และมีนางพยาบาลอยู่ 2-3 คน พยายามกันไม่ให้นักข่าวได้เข้าไปในห้อง สักพักนึงก็มีผู้ชายที่ดูคุ้นตาเดินออกมาจากห้องพิเศษนั้น เมื่อผมมองหน้าเค้าตรง ๆ หัวใจของผมมันหล่นตุ้บลงไปกองกับพื้น นี่เหรอ? นักแสดงชื่อดัง ต่อ!! กัศวัฒน์  เอนกกุล ตัวจริงดูดีมาก ๆ เลย แล้วเค้ามาทำอะไรที่นี่ ผมไม่เข้าใจเลย

            “คุณต่อคะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคนเจ็บคะ” นักข่าวหญิงคนหนึ่งยื่นไมค์ตัวจิ๋วเข้าไปจ่อที่ปากของเขา

            “...............”  เค้าไม่ตอบอะไรเลย

            “แล้วคุณขับรถมาด้วยกันรึเปล่าคะ” นักข่าวอีกคนถามขึ้นมาอีกหนึ่งคำถาม

            “...............”

            “ช่วยตอบคำถามด้วยนะคะ” เสียงของนักข่าวคนอื่น ๆ ก็ดังขึ้นมาพร้อม ๆ กัน จนผมจับใจความอะไรไม่ได้เลย

            “แล้วผมจะแจ้งวันแถลงข่าวนะครับ ผมขอตัว” นั่นคือคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขา

            “วันแถลงข่าว ข่าวอะไร?” ผมพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา และนึกขึ้นได้ว่าจะต้องรีบเข้าไปในห้อง ตอนที่ชุลมุนนี้แหละ ไม่มีนักข่าวคนไหนทันสังเกตผม มันเป็นโอกาสที่ดีแล้ว

            ผมเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะล็อคห้องเอาไว้ ผมไม่อยากให้ใครเอาข่าวของคุณเอ๋ยไปลง แต่พอเข้ามาในห้อง ก็พบว่ามีคุณหมอและคุณพยาบาล ยืนตรวจอยู่ ผมจึงค่อย ๆ แทรกตัวลงไปนั่งที่โซฟา  สิ่งที่ผมเห็น ก็คือคุณเอ๋ยขยับนิ้วมือได้เล็กน้อย

            “เอ่อ...คุณหมอครับ” ผมเอ่ยปากถามเพราะอยากจะรู้ว่าคุณเอ๋ยอาการทรุดหนักแค่ไหน

            “ครับ ว่ายังไงครับ” 

            “อาการของคนไข้เป็นยังไงบ้างครับ” ผมก็เริ่มลุ้นจนมือไม้สั่นไปหมด

            “เมื่อสักครู่นี้เธอขยับเปลือกตาไปมา และนิ้วมือก็สามารถขยับได้  อาการดีขึ้นมากครับ แต่ถ้าเธอฟื้นคงจะต้องเช็คให้ละเอียดกว่านี้ครับ” คุณหมอพูดจบ ผมก็อยากจะกระโดดโลดเต้นให้มันรอบห้องไปเลย ผมดีใจจังเลยคุณเอ๋ยกลับมาแล้วจริง ๆ..........งั้นเวลาของผมก็คงเหลือน้อยเต็มที

            “จริง ๆ เหรอครับ ขอบคุณนะครับคุณหมอ” ผมเข้าไปจับมือคุณหมอไว้แน่น จนคุณพยาบาลมองผมแปลก ๆ  ผมไม่ได้เป็นเกย์นะครับ ผมแค่ดีใจเฉย ๆ

            “ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ” คุณหมอและคุณพยาบาล ก็เดินออกไปจากห้อง ผมก็เลยรีบเดินเข้าไปหาคุณเอ๋ย

            “ผมดีใจจริง ๆ นะครับ ที่คุณเอ๋ยดีขึ้น ผมจะรอจนกว่าคุณเอ๋ยจะดีขึ้น แล้วผมจะไปตามที่ผมเคยสัญญาไว้” ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ผมจะได้มานั่งจับมือคุณเอ๋ยได้นานขนาดนี้ และที่สำคัญไม่โดนด่า.....

            1 อาทิตย์แล้ว ผมเฝ้าดูอาการของคุณเอ๋ย ซึ่งอาการก็ดีขึ้นมาก ๆ แล้ว  ผมแวะเวียนมาเยี่ยมคุณเอ๋ยอยู่บ่อย ๆ แต่ผมมาตอนเย็น ๆ หลังจากที่คุณเอ๋ยนอนหลับไปแล้ว เพราะผมต้องขับรถมาทำงานที่กรุงเทพ ถ้าวันไหน ไม่มีงานช่วงบ่าย ผมก็จะขับรถตรงไปชะอำทันที 

            ส่วนยัยสา น้องสาวของผม ตอนนี้ก็หายดีแล้ว และก็มักจะไปชะอำเป็นเพื่อนผมทุก ๆ ครั้ง อย่างเช่นวันนี้ ผมว่างช่วงบ่าย ยัยสาก็เลยอาสามาเป็นเพื่อน

            “พี่คะ พี่ว่าพี่เอ๋ยดูแปลก ๆ ไปรึเปล่าคะ??” ยัยสาเอ่ยถามขึ้นระหว่างทาง

            “แปลกยังไง? “ ผมก็ไม่เข้าใจสิ่งที่น้องสาวผมถาม

            “ก็.....นะ น้องก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เพียงแต่ว่าเวลาที่น้องเข้าไปเยี่ยม พี่เอ๋ยจะทำเหมือนว่าน้องกับพี่เอ๋ยไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”

            “จริงเหรอ พี่ยังไม่เคยเข้าไปเยี่ยมตอนคุณเอ๋ยตื่นเลยสักครั้งเดียว พี่ก็ไม่รู้อะนะ” 

            “ไหน ๆ วันนี้พี่ก็มาเร็วอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องรอให้พี่เอ๋ยหลับสิคะ ลองเข้าไปพร้อม ๆ กับน้องนะ” ยัยสาทำหน้าตาอ้อนวอน เพื่อให้ผมพิสูจน์เรื่องที่คุณเอ๋ยเปลี่ยนไป ผมก็ตกปากรับคำไปแล้ว แต่ในใจของผม ก็ยังหวั่น ๆ กลัวว่าถ้ายัยสาคิดไปเอง ผมมิโดนคุณเอ๋ยเล่นงานแย่เหรอ...

.........................................

            “สวัสดีค่ะ พี่เอ๋ย” ยัยสารีบเปิดประตูเข้าไปทักทาย คุณเอ๋ย ที่นอนดูทีวีอยู่ในห้องคนเดียว

            “อ้าว น้อง.....มาอีกแล้วเหรอคะ” คุณเอ๋ยพูดทักกลับมาอย่างนี้ ก็ทำให้ผมอึ้งไปเหมือนกัน และหลังจากที่ยัยสาส่งซิกให้ผมดูอาการของคุณเอ๋ย ผมก็ต้องพยักหน้ารับ ให้กับยัยสา ประมาณว่าเห็นด้วยกับทุกคำถามของยัยสาที่ถามเอาไว้

            “จริงด้วย” ผมพูดเสียงเบา ๆ กระซิบที่ข้างหูของยัยสา

            “แล้วคุณ......เป็นใครเหรอคะ เรา...รู้จักกันใช่ไหม?”  คุณเอ๋ยถามเมื่อเห็นผมมายืนอยู่ข้าง ๆ น้องของผม

            “คุณไม่รู้จักผมหรอกครับ” ผมตัดสินใจพูดไปอย่างนั้น และรีบขอตัวไปพบหมอเจ้าของไข้ทันที  

            “จะไปแล้วเหรอคะ” เสียงของยัยสา กับคุณเอ๋ยถามผมขึ้นมาพร้อม ๆ กัน ผมได้เพียงพยักหน้ารับเท่านั้น ในใจของผมเริ่มสับสน ว่ามันเกิดอะไรขึ้น คนที่รัก ต้องมาเกลียด พอมาถึงตอนนี้กลับกลายเป็นจำกันไม่ได้ นี่มันอะไรกัน แต่ก็ดีแล้วที่ผมพูดออกไปอย่างนั้น ในเมื่อคุณเอ๋ยก็ไม่เคยรักผม ปล่อยให้คุณเอ๋ยจำผมไม่ได้ไปอย่างนี้ ดีกว่าจำกันได้ว่าเกลียด ..... แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว

.........................................

            “เป็นยังไงบ้าง ยัยเอ๋ย” เสียงของน้ำค้างดังขึ้นมา หลังจากที่น้องสาวคนนั้นเดินกลับออกไปได้สักพัก

            “ก็สบายดี ถ้าไม่มีไอ้เจ้าเฝือกบ้า ๆ เนี่ย มาอยู่ที่ขาของชั้น” ชั้นตอบกลับไปทันที ก็มันน่าอารมณ์เสียไหมเนี่ย คนเดินไม่ได้ใส่เฝือกใหญ่ขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาถามอีกนะ ว่าเป็นไง

            “แหม ๆ ก็แค่คำทักทาย คิดมาก อีกไม่กี่เดือน แกก็เอามันออกได้แล้วน่า” ยัยน้ำค้างพูดออกมาอย่างง่าย ๆ แค่ไม่กี่เดือนเหรอ ชิ ๆ

            “แค่ชั้นอยู่มาไม่ถึงเดือนชั้นก็จะบ้าตายอยู่แล้ว ไหนจะเรื่องที่ร้านอีกละ เพิ่งเปิดสาขาที่ 3 ไปได้ไม่นาน ก็ต้องมานอนเล่นที่โรงพยาบาล แกคิดว่าชั้นหนุกรึไง” เฮ้อ...พูดไปตั้งเยอะ เหนื่อยจัง

            “โห...แกเล่นบ่น มาเป็นชุดเลยนะ เป็นไงละ เหนื่อยละสิ หน้าแดงเลย  เฮ้ย...มีดอกไม้มาซะด้วย หนุ่มที่ไหนเอามาให้แกวะ รึว่าคุณต่อ? เห็นมาบ่อยเหลือเกิน”  น้ำค้างพูดพลางหยิบช่อดอกไม้นั้นขึ้นมาดม และยิ้มชื่นชมในความงามของดอกไม้

            “ชั้น......อืม....ใครกันนะ ที่ชอบมากับน้องสาว แต่แกคงไม่เคยเจอ ส่วนใหญ่จะเห็นแต่น้องสาวมาคนเดียว เพิ่งจะเห็นวันนี้นี่แหละนะ”  ชั้นพูดตอบ ยัยน้ำค้างไป ทำให้ยัยน้ำค้าง ถึงกับอึ้ง จนทำให้ชั้นอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร

            “ชื่อน้องสา รึเปล่าแก” น้ำค้างเริ่มถามขึ้นมาอีกครั้ง และดูเหมือนจะตั้งใจฟังเอามาก ๆ ถึงกับลงมานั่งบนเตียงของฉัน และจ้องหน้าฉันไม่กระพริบตา

            “คงจะใช่นะ ตัวเล็ก ๆ ผมยาว ๆ หน้าตาน่ารัก ๆ อืม.....ใช่แหละใช่ เมื่อวันก่อนที่เอาขนมมาเยี่ยม เห็นบอกว่าชื่อ นสา” ชั้นก็ตอบกลับไปธรรมดา ๆ แต่ทำไม คำตอบของชั้นถึงทำให้น้ำค้างหน้าเสียไปเลย

            “แกจำเรื่องอุบัติเหตุได้บ้างรึเปล่า” น้ำค้างถามคำถามขึ้นมาอีก

            “หึ...จำไม่ได้ ชั้นจำได้ว่าชั้นเปิดร้านเสื้อผ้าสาขาที่ 3 วันนั้น.....วันที่มีผู้ชายคนนึงมาซื้อของเป็นหมื่น แล้วก็จ่ายเงินสด แกจำได้รึเปล่า ชั้นว่าเค้าน่ารักดีนะ ชั้นอยากจะเจอเค้าอีกจังเลย ว่าแต่ว่าแกรู้รึเปล่าว่าทำไมชั้นถึงต้องมาที่ชะอำ แล้วรถชนกันได้ไง.......โอ๊ย.....เริ่มปวดหัวแล้ว ชั้นจะนอนแล้วนะ” 

พอชั้นคิดแล้วคิดอีกว่ามันเกิดอุบัติเหตุที่ชะอำได้ไง ทำไม อะไร......ภาพที่เห็นมันดูเลือนรางไปหมด และชั้นก็ต้องหยุดคิดมันทุกที เพราะจะปวดหัวเป็นประจำ 

            “ยัยเอ๋ย นะ ยัยเอ๋ย แกก็ไม่พ้นที่จะกลับไปรักเค้าเหมือนเดิมเลยนะ แล้วครั้งนี้ถ้าแกจำทุก ๆ อย่างได้ อะไรมันจะเกิดขึ้น”  ชั้นได้ยินเสียงของน้ำค้างแผ่วเบาเอามาก ๆ แต่ก็ไม่สนใจแล้ว เพราะชั้นปวดหัวเต็มที

ปล. 1  มาอัพให้แล้วนะ หวังว่าเพื่อน ๆ คงจะติดตามกันต่อไปนะคะ