เกริ่นนิดนึงก่อนนะคะ 
อดีตที่จำได้คือเกลียดผู้ชายอยู่คนนึง แต่ปัจจุบัน ความรักกำลังจะเบ่งบาน กับผู้ชายคนนึงคนนั้น ฉันมันโง่จริง ๆ ที่จำนายไม่ได้ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คือคนเดียวที่ทำให้แค้นใจมาตลอด 10 ปี จะทำไงดีกับความรักที่เพิ่งจะจำกันได้ว่าเกลียด !
หรือรักนี้จะมีแค่เธอ
6
โอย.....ปวดหัวจังเลย ชั้นเอามือสองข้างกุมหัวเอาไว้ ทำไมรู้สึกปวดหัวตึบขึ้นมาทันทีนะ
จะไม่ให้ปวดหัวได้ไงล่ะ เล่นเหล้าเพียว ๆ เลยนี่แก เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากปลายที่นอน ยัยน้ำค้างนี่เอง
แล้วแกพาชั้นมาได้ไงเนี่ย เก่งจริง ๆ ฮะ ฮา
อืม...ชั้นเก่ง
แล้วนั่นแกทำอะไรอยู่
เก็บเสื้อคลุมอยู่ เอ้ย....เปล่า ๆ ไม่มีอะไร
มีอะไรยัยน้ำค้าง เสื้อคลุมอะไร? ชั้นยิ่งสงสัยว่าเสื้อตัวนั้นเป็นของใคร ทั้ง ๆ ที่เสื้อผ้าของชั้น หรือแม้แต่ของยัยน้ำค้างไม่มีทางตัวใหญ่ขนาดนั้น
หิวรึยัง
ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลย เอามานี่ ชั้นรีบกระโดดตัวขึ้นไปยืนบนที่นอน แล้วกระโดดลงมาอีกทีเพื่อที่จะตะครุบตัวยัยน้ำค้างไว้ให้ได้ทัน
โอ๊ย ๆ เจ็บนะ อยากดูก็ดูไปสิ กระโดดมาดึงแขนกันซะแรงเลย โคตรลงทุนเลย น้ำค้างพูดอย่างเสียอารมณ์
เออ ๆ ขอโทษ เล่นแรงไปหน่อย ไหนส่งมาเลย ส่งมาเลย ชั้นดึงเสื้อคลุมตัวสีเทาตัวใหญ่ ๆ ตัวนั้นมาดู
ของใคร? ชั้นถามกลับไป แต่ไอ้คนที่มันจะต้องตอบ มันหายตัวไปซะแล้ว
ยัยน้ำค้าง กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!! ชั้นตะโกนไปด้วยความโมโห และความหมั่นเขี้ยว เล่นหายตัวไปอย่างนี้ มันเริ่มมีพิรุธซะแล้วสิ
.........................................
คุณศินทร์ ตื่นเถอะค่ะ ตายแล้ว ๆ มาเมาอะไรตอนเช้าอย่างนี้ละเนี่ย กลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งเลย
..............
ว๊าย ๆๆ ยัยเอ๋ยมาแล้วตายแน่ชั้น ไม่น่าให้คุณศินทร์นอนที่นี่เลย
วา ยาง งาย น่ะครับ คุณน้ำค่าง ผมรู้สึกว่าตัวของผมจะควบคุมการพูดไม่ค่อยได้ดูทุกอย่างตอนนี้มันเพี้ยน ๆ ไปหมด แม้กระทั่งใบหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของผม
ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ อ๊ะ แค่ผมลุกขึ้นช้า คุณน้ำค้างทำไมต้องมาตะคอกกันด้วยนะ
ทาม มาย เหรอ คับ ผมถามคุณน้ำค้าง แต่เอ ทำไมสวยจังวันนี้
อีตาบ้า ออกไปจากบ้านชั้นเดี๋ยวนี้นะ
อะ อุ๊บ ....เอิ๊ก ผมหยิบเสื้อคลุมที่มันหล่นมาแปะอยู่บนหัวของผม และผมถึงได้เข้าใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้า คือคุณ
ยัยน้ำค้าง เธอพาหมอนี่มาบ้านชั้นทำไม
เอ่อ...อ้า.............อา....คือว่าคุณศินทร์เป็นคนพาแกมาส่ง
งั้นแกก็รับผิดชอบเดี๋ยวนี้ เอาอีตาเนี่ย ออกไปให้พ้นหน้าชั้นเลย
ทำไม คุณต้องพูดอย่างนี้ด้วย ผมตั้งสติลุกขึ้นเถียงกลับไป
ว๊าย เสียงร้องของคุณน้ำค้างร้องขึ้นมา คงเพราะเห็นผมดึงตัวคุณเอ๋ยเข้ามาจูบปาก เพราะเหล้าที่ทำให้ผมกล้า หรือเพราะว่ามันทำให้ผมเมาก็ไม่รู้ ผมจึงทำอย่างนั้นลงไป แล้วสิ่งที่ผมได้รับกลับมา ....คือความเกลียด แต่ผมก็มีความซะใจอยู่ไม่น้อย ที่ได้ทำอย่างนั้น
ออก ไป เลย นะ คุณเอ๋ยผลักผมจนกระเด็นกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิมที่นอนเมื่อคืน แล้วเอามือปาดไปมาที่ปาก ก็เพราะคุณเอ๋ยเกลียดผมมาก จนเกินจะพูดดีกับผมได้อีก
ไม่ตบผมซักนิดเหรอ ผมจะได้ยังมีหวังอยู่บ้าง ว่าคุณคงชอบผม ตอนนี้ความรู้สึกว่าต้องตัดใจมันก็ร่ำร้องให้ตัดใจ แต่อีกความรู้สึกนึง ก็บอกว่าต้องลองกันสักตั้ง ให้รู้กันไปข้างนึงและความรู้สึกที่ผมเลิกในตอนนี้ ก็คือลองดูสักตั้ง
คุณบ้ารึไง คุณศินทร์ ไม่โดนยัยเอ๋ยตบก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังจะอยากโดนอีก
ก็ถ้าผู้หญิงตบ มันแปลว่าผู้หญิงรักไม่ใช่เหรอครับ คุณน้ำค้าง จริงไหมครับคุณเอ๋ย
กลับไป เสียงที่บ่งบอกถึงความเยือกเย็น ของคุณเอ๋ย ทำให้ผมอยากที่จะเอาชนะใจเธอให้ได้
ผมเริ่มต้นจากความรัก แต่คุณเริ่มต้นจากความเกลียด สักวันหนึ่ง เราคงจะได้รู้กันว่าจุดเริ่มต้นไหน มันจะเจ็บปวดกว่ากัน
คุณพูดอะไรคะ คุณศินทร์ อย่ามีเรื่องกันเลยนะคะ
ยังไม่กลับไป ใช่ไหม? สายตาที่เย็นชา จับจ้องมาที่ผมอย่างไม่ละสายตา
พอ ๆ ยัยเอ๋ย อย่าทำแบบนี้ แกก็เห็นนี่นา ว่าเค้าเมา
ผม..........เมาเหรอ? หึ ......... ไม่เลย ผมพูดปฏิเสธสิ่งที่ทำให้ผมมึนงงอยู่ตอนนี้ แล้วผมก็มองหน้าคุณเอ๋ยอีกครั้ง ก่อนเดินจากออกไป ผมจะทำยังไงดี
.........................................
ชั้นนั่งร้องไห้ มาตลอดทั้งวัน จนยัยน้ำค้างไม่กล้าไปไหน คงจะกลัวว่าชั้นจะทำอะไรไม่ดีกับตัวเอง ไม่เลย ชั้นไม่คิดทำร้ายตัวเองหรอก
เมื่อคืนดูหนังเรื่องอะไรเหรอ? ชั้นเอ่ยปากถามขึ้นมา พร้อมกับปรับอารมณ์ให้เป็นปรกติ
เรื่องไร? งง น้ำค้างส่ายหน้าอย่างงง ๆ
ก็เห็นมีเสียงผู้ชายพูดขึ้นมาว่า คุณ
ไม่อะ ชั้นไม่ได้ขึ้นไปบนห้องแกเลยนะ
งั้น???
รึว่าเป็น...คุณศินทร์ น้ำค้างพูดถึงอีตาบ้านั่น อย่าให้เป็นอย่างที่ชั้นคิดเอาไว้เลยนะ เสียงนั่น ไม่สิ อย่ามาพูดทิ้งเอาไว้ให้ชั้นคิดมากอีก ถ้าชั้นไม่รู้เลยว่าอดีตเค้าเป็นใคร ตอนนี้ ชั้นคงคบเป็นจริงเป็นจังกับคุณศินทร์ไปแล้ว
เอ๋ย .........ชั้นถามแกจริง ๆ เถอะนะ แกเกลียดอะไรคุณศินทร์เค้านัก
ไม่รู้เหมือนกัน พอนึกถึงตอนที่เรียน ม. ต้น ก็เกลียดอยู่แล้ว พูดถึงช่วงนั้น ชั้นก็อดที่จะคิดถึงวันเวลาเก่า ๆ ไม่ได้
มีอยู่วันนึง ชั้นเริ่มเล่าให้น้ำค้างฟัง
ตอนอยู่ ม. 2/1
ตาหวาน ๆ มีคนเอาไอ้นี่มาให้
ใครเหรอ
โน่น ๆ เดินไปโน่นแล้ว คนที่สะพายเป้สีขาวสลับดำนั่นแหละ
อ๋อ เหรอ
สมัยเรียนไม่มีเพื่อนคนไหนเลยที่เรียกชื่อเล่นว่าเอ๋ย มีแต่เรียกว่า ตาหวาน ก็เพราะมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งมันตั้งให้เพราะตาชั้นโต ถ้าใครมองตานาน ๆ ก็ทำให้หวั่นไหวได้เลย ทุกคนก็เลยเรียกว่าตาหวานมาตลอด แกจำสุพริตา ได้ไหม ยัยนั่นแหละที่เป็นคนเรียกชั้นคนแรก ๆ เลย
ตอนนั้นชั้นก็ถามไปด้วยความสนใจ ว่าเป็นใครที่เอาจดหมาย ที่แต่งเป็นกลอนรักมาให้
พอชั้นเห็นหน้าผู้ชายตัวผอม ๆ ที่หน้าตาก็ธรรมดา แต่เกเรมากคนนึง ซึ่งเป็นเพื่อนข้าง ๆ ห้อง ชั้นก็เลยไม่ชอบขี้หน้าเอาซะเลย อาจเป็นเพราะเค้าสูง แต่ผอม เหมือนพวกเด็กติดยาตั้งแต่นั้นมา ผู้ชายคนนั้น ก็แอบเดินตาม ซื้อขนมมาให้ ทำทุก ๆ อย่าง เพื่อให้ชั้นสนใจ แต่เป็นเพราะชั้นไม่ชอบ และพอดีมีรุ่นพี่ที่รุ่นน้อง ทุก ๆ คน กรี๊ดกร๊าดกันมาก มาจีบชั้น ชั้นก็เลยยิ่งไม่สนใจเค้าอีกเลย
เราต่างคนต่างพูดกัดกันมาตลอด จนขึ้น ม. 3 ก็แล้ว มันก็ไม่มีทางที่เราจะพูดดีกันได้เลย
โห....ชั้นว่าแกคงมีความรู้สึกไม่ชอบ เพราะมีพี่อีกคนนึงใช่เปล่า ใช่พี่เต้ใช่มั้ย? ตอนนั้นชั้นก็เพิ่งจะมาสนิทกับแก
อืม...ชั้นยอมรับว่าตอนแรกชั้นไม่ชอบ แต่พอขึ้น ม. 3 ดูว่าเค้ามีความเปลี่ยนแปลงทั้งเรื่องการแต่งตัว การเรียน และเคร่งขรึมไปเลยนะ ชั้นยังเคยแอบมองดูเค้าเล่นบาสตั้งหลายครั้ง
นั่นไง เห็นไหมละ มันเป็นที่ทิฐิของแกเองตางหาก
พอชั้นรู้สึกตัวอีกที ก็ไม่มีเด็กผู้ชายตัวสูง ๆ ผอม ๆ มาคอยตาม คอยนั่งโต๊ะใกล้ ๆ เวลากินข้าว ชั้นก็เริ่มหวั่นไหว และรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที
อย่างนี้ละนะ ความรัก
และชั้นก็เริ่มตัดใจจากเค้า ในเมื่อเค้าเริ่มทำสงครามประสาทกับชั้นก่อน ชั้นก็จะทำสงครามกับเค้าด้วย นี่แหละคือจุดเริ่มต้น
แต่มันก็เป็นเพราะเค้าไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้แกมีแรงผลักดัน มายืนอยู่ตรงนี้ได้
ใช่ ชั้นตอบกลับน้ำค้างด้วยเสียงที่สำนึกในบุญคุณ แต่วันนี้เค้ากล้าดียังไงมาจูบปากชั้น ชั้นไม่ยอมให้อภัยอยู่แล้ว
ชั้นขอสรุปเรื่องวุ่น ๆ ของแกนะ ยัยเอ๋ย 1. แกก็ชอบเค้า แม้ว่ามันจะลึก ๆ ก็เถอะ 2. เค้าก็ชอบแก แบบเปิดเผยซะด้วย 3. แกกับเค้า ต่างคนต่างมีทิฐิ ไม่ยอมกัน แต่ชั้นว่าแกเป็นโรคจิตอ่อน ๆ เห็นคนมาชอบไม่ได้ ต้องเกลียด
ไอ้บ้า ก็ตอนนั้น เรื่องหน้าตามาเป็นอันดับหนึ่งเลยนะ ชั้นน่ะคบคนที่หน้าตา ไม่ใช่ที่เงิน ฮา ฮา
ตลกแล้ว ๆ เดี๋ยวเค้าไม่สนแกจริง ๆ แกจะขำไม่ออก ... แล้วนี่แกจะเอายังไง วันนี้คุณศินทร์เค้าดูจะจริงจังมากเลยนะ
ไม่รู้ ก็อย่างที่บอก ในเมื่อเกลียดแล้ว ก็คงต้องเกลียดให้ตลอดรอดฝั่ง
พูดเป็นการ์ตูนไปได้
ยัยน้ำค้างส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ชั้นพูด อืม...ชั้นก็ยังไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ชั้นหลุดปากพูดออกไปเหมือนกัน ไม่รู้ว่าถ้าตอนนี้ไม่มีเค้าอีกครั้ง ชั้นจะเป็นยังไง ชั้นคงกลายเป็นผู้หญิงอ่อนแออีกครั้งหนึ่ง
ปล. 1 แหะ ๆ ขอโทษที่ดองไว้จนเค็ม อิอิ 
ปล. 2 เดบูตอง ลองรักเธอ จบแล้วนะ ใครยังไม่ได้เฉียดไปอ่าน พลีส ๆๆๆ ไปอ่านหน่อยนะ เก็บไว้เป็นเรื่องโปรดก็จะดีมั่ก มาก เลย
ปล. 3 โปรดติดตามตอนต่อไป เด้อค่า....