หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

ตอนที่ 9

            “คุณศินทร์ ยัยเอ๋ยเป็นยังไงบ้างคะ?” เสียงของน้ำค้างดังขึ้นมาเมื่อเห็นอีตาบ้านี่เดินเข้ามาในห้อง

            “ยังไม่รับรู้อะไรเลยครับ” อีตาบ้าทำเป็นพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วงฉันซะเหลือเกิน ทำไมชั้นจะไม่รับรู้อะไรยะ ทั้งจับมือ ทั้งหอมแก้ม พูดแล้วมันน่าตีให้ตายไปต่อหน้าเลย ชั้นรู้สึกทุกอย่างนะ ชั้นละอยากจะกรี๊ด ๆๆๆๆ เมื่อนึกถึงมัน

            “เหรอคะ ...คุณศินทร์มาทานข้าวเช้าก่อนเถอะนะคะ” น้ำค้างเลื่อนจานข้าวมาทางอีตาบ้า แล้วเค้าก็นั่งลงตักข้าวเข้าปาก

            ชั้นเดินตรงไปที่น้องสา สภาพทุกอย่างเป็นปกติดี ยกเว้นร่องรอยแผลตามตัว แต่อีกไม่นานก็คงจะหายดี ผิดกับชั้น ที่มีทั้งรอยแผล ขาก็หัก เป็นเพราะรถที่เราชน วิ่งมาทางด้านของชั้น ชั้นถึงมีอาการโคม่ามากกว่าน้องสา

            “พี่เอ๋ย” เสียงเล็ก ๆ แหบแห้งดังลอดออกมาจากปากของน้องสา นิ้วมือและเปลือกตาค่อย ๆ ขยับอย่างเห็นได้ชัด ชั้นเดินเข้าไปจับมือของน้องสา แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะชั้นไม่มีร่างกายที่สามารถสัมผัสใครได้ มันวื้ดไปหมด ชั้นได้แต่ยืนมองน้องสาอยู่ข้าง ๆ เตียง

            “น้องสา ตื่นขึ้นมาได้แล้วนะ” ชั้นพูดเรียกให้น้องสามีสติฟื้นกลับมา

            “สาขอโทษ ที่ทำให้พี่เอ๋ยต้องอยู่คนเดียว” น้องสาพูดขึ้นมาอีกครั้ง

            “คุณศินทร์คะ น้องสาฟื้นแล้วค่ะ” น้ำค้างร้องเรียกให้อีตานั่นหันมามองทางน้องสา

            “ยัยสา เป็นยังไงบ้าง” อีตานั่นเดินเข้าไปจับมือน้องสาไว้แน่น

            “พี่ พี่เหรอคะ” และแล้วน้องสาก็ลืมตาขึ้นมา แค่นี้ชั้นก็ดีใจแล้วละนะ เห็นน้องสาเค้าปลอดภัย ก็ดีใจที่สุดแล้ว .....ชั้นจึงค่อย ๆ หันหลังเดินกลับไป

            “พี่เอ๋ย จะไปไหนคะ” เสียงของน้องสาดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง คงจะยังเพ้อถึงชั้นอยู่

            “อะไรนะ!!?”  เสียงที่ดังขึ้นพร้อมกันของทั้งยัยน้ำค้างและอีตานั่นทำให้ชั้นรีบหันหลังกลับไปดู ภาพที่เห็นคือสองคนนั่นมองไปมองมารอบ ๆ ห้อง ด้วยสีหน้าหวาดหวั่น แต่มีเพียงคนเดียวที่หันหน้ามามองหน้าของชั้นอย่างจริงจังก็คือน้องสา

            “น้องสา” ชั้นพูดชื่อน้องเค้าออกไป แล้วน้องสาก็พูดโต้ตอบกลับมา ชั้นละเป็นงงไปเหมือนกันนะ

            “พี่เอ๋ยหายดีแล้วเหรอคะ สาละโล่งอกไปที” น้องสาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            “น้องสาเห็นพี่เหรอ” ชั้นถามกลับไปอย่างงง ๆ และเห็นสายตาอีก 2 คู่ ที่จับตามองไปที่น้องสาอย่างเอ๋อ ๆ

            “ทำไมเหรอคะ ก็พี่เอ๋ยยืนอยู่ตรงนั้นไงคะ สาดีใจนะคะ ที่ไม่เป็นไรมาก” ยิ่งน้องสาพูดกับชั้นมากเท่าไหร่ คนอีก 2 คน ที่ไม่เห็นชั้น ก็ยิ่งมีสีหน้าที่วิตกขึ้นมากเท่านั้น ชั้นเห็นก็อดที่จะยืนขำไม่ได้

            “น้องสาคะ พี่ว่า ....พี่ไม่เห็นใครยืนอยู่ตรงนั้นเลยนะคะ” น้ำค้างพูดขึ้นมาแล้วชี้มาตรงที่ชั้นยืน เพื่อยืนยันว่าไม่มีใครจริง ๆ

            “จริง ๆ นะ น้องสา ร่างของพี่ยังคงนอนอยู่ที่ห้องพิเศษอีกตึกนึง” ชั้นพูดเสริมคำพูดของน้ำค้าง

            “ล่ะ....ล่ะ...แล้วที่สาเห็นอยู่ตอนนี้”  น้องสาเริ่มมีสีหน้าวิตกกังวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด อีตาบ้านั่นก็เดินเข้าไปปลอบใจ

            “พี่ดีใจนะ ที่พี่ได้คุยกับน้องสาอีกครั้งนึง” ชั้นพูดจบก็เดินหันหลังไปที่ประตูห้อง

            “พี่เอ๋ย พี่เอ๋ยสาขอโทษ พี่เอ๋ยต้องกลับมาให้ได้นะคะ” น้องสาพูดไปร้องไห้ไป ชั้นเองก็เศร้าใจเหมือนกัน ที่ไม่มีโอกาสได้กลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม น้ำตาชั้นก็ไหลออกมาเหมือนกัน

            ชั้นไม่รู้ว่าจะดีใจดี หรือเสียใจดี ที่มีน้องสาอีกคนที่เห็นและสามารถพูดคุยกับชั้นได้ นอกจากแพร

            “พี่ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าพี่จะได้กลับไปอีกไหม ดูแลตัวเองดี ๆ นะ ฝากบอก.....เอ่อ ไม่มีอะไร พี่ไปก่อนนะ”  แล้วชั้นก็เดินทะลุประตูห้องออกมา บรรยากาศมันทำให้ชั้นเหงาจริง ๆ

.........................................

            “เมื่อกี๊ เราหมายความว่าไงกัน?” ผมเอ่ยปากถามน้องสาวผม

            “พี่คะ พี่ช่วยบอกน้องจริง ๆ ได้ไหมคะ ว่าพี่เอ๋ยยังไม่ได้ตาย ฮือ ๆ” สาร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ยอมหยุด

            “คุณเอ๋ยยังไม่ตาย แต่ก็ยังโคม่าอยู่” 

            “แล้วที่น้องเห็นและพูดคุยอยู่เมื่อกี๊ มันคืออะไร”

            “หมายความว่า?!!” คุณน้ำค้างพูดออกมาอย่างตกใจ

            “ค่ะ สาเห็นพี่เอ๋ยเค้ามายืนอยู่ในห้องนี้ และสาก็พูดกับพี่เอ๋ยเค้าด้วย  พี่เอ๋ยร้องไห้ เป็นเพราะสาเอง เป็นเพราะสาขับรถไม่ดี สาจะทำยังไงดีคะ” ผมได้แต่กอดน้องเอาไว้ และอดที่จะคิดถึงคุณเอ๋ยไม่ได้

            “งั้นน้ำค้างขอตัวไปหายัยเอ๋ยนะคะ” คุณน้ำค้างพูดออกมา ทำให้ผมอยากไปบ้าง แต่ก็ติดที่จะต้องดูแลน้อง  เอ...แล้วเมื่อเช้า คุณเอ๋ยจะเห็นผมหอมแก้มเธอรึเปล่านะ คิด ๆ แล้ว ผมก็อายตัวเองขึ้นมาทันที

            “ครับ เชิญครับ” พอคุณน้ำค้างเดินออกไป ผมก็เริ่มซักถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ยัยสาก็เริ่มเล่าให้ผมฟังตั้งแต่ต้น....

.........................................

            พอชั้นเดินกลับมาถึงห้องที่ร่างไร้สติของชั้นนอนอยู่ ชั้นก็ต้องตกใจมาก เมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งมานั่งกุมมือชั้นเอาไว้

            “คุณเอ๋ยครับ”  เสียงนี้มันคุ้น ๆ อยู่นะ ไหน ๆ ขอดูหน้าหน่อยสิ  ชั้นค่อย ๆ เดินไปอีกด้านนึงของเตียง เพื่อดูหน้าผู้ชายคนนี้

            “คุณต่อ!!!”  ชั้นว่าชั้นไม่ได้อยากเจอคุณเลยนะ คุณมาได้ไงกัน นี่มันชะอำนะ  ชั้นละเป็นงงเมื่อเห็นพระเอกละครมานั่งจับมือชั้น  แต่ทำไมชั้นถึงไม่มีความรู้สึกอุ่นที่มือ เหมือนตอนที่....คุณศินทร์ ....ไม่สิ อีตาบ้านั่นมาจับมือชั้นละ นี่มันเรื่องอะไรกัน ชั้นเริ่มงงไปหมดแล้ว อ๊ะ...มีใครมาอีกเนี่ย  ชั้นหันหน้าไปมองที่ประตู ก็เห็นยัยน้ำค้างเดินเข้ามา เย้ ๆๆๆ ช่วยชั้นทีนะน้ำค้าง

            “บอกให้คุณต่อของแก ปล่อยมือจากชั้นซะทีสิยะ ชั้นไม่ชอบเลยนะ” ชั้นรีบเดินเข้าไปพูดกับน้ำค้าง แต่น้ำค้างมันไม่ได้ยินอยู่แล้ว ก็พูดไปงั้น ๆ แหละ

            “คุณต่อ ...มาได้ยังไงคะเนี่ย” เสียงของน้ำค้างที่เดินเข้ามาทักทาย ทำให้คุณต่อปล่อยมือของชั้นออก เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย นี่นะถ้าไม่ได้เจ็บอยู่ ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางได้มาจับมือของชั้นง่าย ๆ แบบนี้หรอก ผู้ชายนี่เหมือนกันทุกคนเลย ชอบฉวยโอกาส

            “เอ่อ...พอดีผมมาถ่ายละครที่หัวหินครับ ได้ดูข่าวจากทางทีวี ผมอยากจะมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว  แต่ว่ากองถ่ายยังไม่เลิก ผมก็เลยมาวันนี้แทนน่ะครับ”

            “เหรอคะ แล้วคุณต่อมานานแล้วเหรอคะ”

            “ครับ ผมมาตั้งแต่เช้าแล้ว  หมอว่ายังไงบ้างครับ คุณเอ๋ยพ้นขีดอันตรายหรือยังครับ” คุณต่อถามไถ่อาการของชั้น จนชั้นเป็นปลื้มไปกับความห่วงใยของเขาจริง ๆ

            “ร่างกายภายนอกที่เห็น ก็โอเคนะคะ แต่ภายใน น้ำค้างก็ไม่ทราบเหมือนกัน คุณหมอบอกว่าอาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราก็ได้ เพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนมาก” น้ำค้างพูดพลางเอามือมาจับมือของชั้น (ทำไมมีแต่คนมาจับมือชั้นเนี่ย)

            “งั้นผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ”

            “จะไปแล้วเหรอคะ” สายตาของน้ำค้าง ดูเหมือนจะอาลัยอาวรณ์คุณต่อจริง ๆ ก็คุณต่อเค้าออกจะเป็นพระเอกหนุ่มหน้าตาหล่อเอามาก ๆ แถมหุ่นก็ออกจะแมนซะขนาดนี้ ทำเอายัยน้ำค้างปิ๊งตั้งแต่แรก  ยัยน้ำค้างก็คงจะเสียดายที่ได้คุยกันเพียงเล็กน้อย

            “เอ๊ะ ข้างนอกมีแสงอะไรครับนั่น”  ชั้นก็เลยหันไปตามคำที่คุณต่อพูด และนั่นก็คือแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูป ตายแล้ว ๆ จะมาถ่ายรูปชั้นตอนโทรม ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ นักข่าวมายืนออกันเต็มหน้าห้องเลย

            “นักข่าวนี่คะ แย่แล้ว คงตามคุณต่อมาแน่ ๆ เลย” น้ำค้างหันไปพูดติคุณต่อนิดหน่อย

            “ทำไงดีละครับเนี่ย” สองคนนั้นหันไปมองหน้ากัน และเหมือนว่าจะไม่มีใครสามารถคิดหาทางออกได้เลย รวมถึงชั้นด้วย คิดไม่ตกเหมือนกัน จะทำยังไงดี ที่นักข่าวจะไม่ได้ภาพของคุณต่อและชั้นไปลงข่าว

ปล. 1  แหะ ๆ ขอโทษทีที่ให้รอนะคะ ดองไว้พองาม อิอิ (สำนึกผิด)

ปล. 2  อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ ตอนนี้มันอาจจะดูไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่มันก็ต้องมีความเป็นมา กลัวเพื่อน ๆ จะงง  

ปล. 3  หวังว่าจะถูกใจกันนะคะ แล้วจะรีบมาอัพให้อีกนะ (เม้นท์ ๆๆๆๆ กะ โหวตให้ด้วยดิ)