หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

ตอนที่ 12

            “คุณศินทร์ คุณไม่ไปไม่ได้เหรอคะ” ฉันได้แต่นั่งภาวนา กับกระดาษแผ่นนั้น และหวังอยู่ลึก ๆ ว่ากระดาษแผ่นนี้จะได้มาจากคุณศินทร์

            ติ๊ด................ติ๊ด..........................  มีเบอร์แปลก ๆ โทรเข้ามาอีกแล้ว 

            “สวัสดีค่ะ” 

            “.........”

            “ฮัลโหล ๆ ได้ยินไหมคะ ใครคะ” เสียงปลายสาย ดังมาก แต่ฉันกลับไม่ได้ยินเสียงของคนที่โทรหา

            “สวัสดีครับ คุณเอ๋ย”  เสียงผู้ชาย เสียงผู้ชายจริง ๆ ด้วย ลุ้นอีกรอบนึง  เหมือนเป็นคนบ้าผู้ชายเลยนะเราเนี่ย  ฮา ๆๆ

            “ใครคะ” 

            “ผม ศินทร์ครับ คุณเอ๋ยสบายดีนะครับ” เย้ ๆๆๆๆๆ  คุณศินทร์จริง ๆ ด้วย แล้วชั้นจะพูดยังไงดี พูดอะไรดี  ตื่นเต้นจังเลย

            “เอ่อ....”

            “อะไรเหรอคะ” ฉันตั้งใจฟัง และลุ้นทุก ๆ คำพูดของคุณศินทร์

            “ผมกำลังจะไปอเมริกา คุณเอ๋ยอยากได้อะไรไหมครับ”

            “ไม่หรอกคะ แค่อยากเจอคุณศินทร์” ตายแล้ว!! ฉันเผลอพูดออกไป

            “ว่ายังไงนะครับ? “ 

            “เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกคะ แล้วตอนนี้คุณศินทร์ อยู่ไหนแล้วคะ” ฉันรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง

            “อยู่หน้าบ้านครับ .....หน้าบ้านคุณเอ๋ย”

            “อืม...เหรอคะ ฮะ!!! ว่ายังไงนะคะ” อาการดีใจ และ ตกใจ เวลาเดียวกัน มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

            “แต่เดี๋ยวผมก็จะไปขึ้นเครื่องแล้วครับ แค่แวะมาดูว่าคุณเอ๋ยอยู่บ้านหรือเปล่า”  ฉันได้ยินแค่นั้น ฉันก็รู้เพียงแต่ว่า ถ้าฉันไม่ลงไปหาเขา ฉันคงจะไม่ได้เจอเขาอีก อีกตั้งนาน กว่าเขาจะกลับมา

            “คุณศินทร์คะ คุณศินทร์.........เอ่อ เดี๋ยวเอ๋ยลงไปหานะคะ” ฉันรีบพูดแล้วก็รีบเอื้อมมือไปหยิบไม้ยัน มาพยุงตัวเอง ขึ้นจากเตียง

            “ไม่ต้องลงมาหรอกครับ มีน้องเค้ามาเปิดประตูให้แล้ว”  อ๋อ...แม่บ้านนั่นเอง

            “ค่ะ”  ฉันรับคำ แล้ววางสาย นั่งรอคุณศินทร์อยู่ในห้องนอน ...วันนี้ฉันมีความสุขมาก ๆ เลย แล้วนี่ฉันโทรมมากรึเปล่า ฉันพยายามเดินไปที่หน้าตู้กระจก  หันซ้ายหันขวา เช็คดูให้แน่ใจ ว่ายังมีสภาพดี ๆ หลงเหลืออยู่   

            “จะดีเหรอเนี่ย ให้เค้าเข้ามาถึงห้องนอน แย่ ๆๆ ไม่ได้ ๆ” พอฉันนึกได้อย่างนั้นแล้ว  ก็รีบไปเปิดประตูห้อง เดินกระย่องกระแย่ง ออกไปหน้าห้อง

            “อุ๊ย!! ว๊าย!!”  แบบว่าไม่ทันตั้งตัวว่าจะได้มาเจอหน้าของเขาใกล้ ๆ ขนาดนี้  ไม้ยันของฉันก็เลยหลุดมือไปเฉยเลย หน้าของฉันก็เลยไถลไปซบกับอกของเขาซะงั้นแหละ อายจังเลย

            “คุณเอ๋ย!!” เสียงของคุณศินทร์ ดังซะจนฉันเองก็ตกใจ ดูเขาเป็นห่วงฉันมาก ๆ เลย อุ่นจังเลย อิอิ แอบทำเนียน กอดเขาไป อิอิ ทำไปได้นะเรา

            “เอ่อ...ไม่เป็นไรแล้วละค่ะ ขอบคุณที่ช่วยพยุงนะคะ” 

            “แล้วคุณเอ๋ยจะเดินไปไหนครับ ยังเดินไม่ค่อยถนัดไม่ใช่เหรอครับ”  คุณศินทร์ จับมือฉันไว้แน่น แล้วพาไปนั่งที่โซฟา  ฉันไม่อยากให้ถึงโซฟาตัวนั้นเลยแม้ว่ามันจะเป็นโซฟาตัวโปรดก็เถอะ  ไม่อยากปล่อยให้เวลาแบบนี้มันหลุดลอยไป

            “เอ๋ยหิวข้าว” ฉันแกล้งพูดไปอย่างนั้น

            “งั้นเดี๋ยวผมพาไปทานข้าวข้างนอก ดีไหมครับ?” นั่นละค่ะ ที่อยากได้ยิน เย้ ๆๆ เฮ้ย !  ไม่ใช่ดิ

            “คุณศินทร์ต้องไปอเมริกาไม่ใช่เหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะ เอ๋ยทานคนเดียวได้ค่ะ” ฉันพูดด้วยความเศร้าจริง ๆ 

            “ไม่เป็นไรครับ ผมค่อยเดินทางวันพรุ่งนี้ก็ได้” 

            “ฮะ....ว่ายังไงนะคะ” วันนี้ฉันจะต้องดีใจ และตกใจพร้อม ๆ กัน ไปอีกซะกี่รอบกันนะ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาทำให้ชีวิตของฉันหวั่นไหว ได้ถึงขนาดนี้นะ

.........................................

            ที่จริงแล้ววันนี้ผมเพียงแค่อยากมาเห็นแค่หน้าบ้านเท่านั้น แต่ผมก็อดใจไม่ไหวที่จะโทรเข้าไปหาคุณเอ๋ย แล้วผมก็ตัดสินใจยกเลิกเที่ยวบินไป และไม่มีกำหนดว่าจะไปอเมริกาเมื่อไหร่  เพราะผมก็ยังตัดใจทำตามที่สัญญาเอาไว้ไม่ได้

            “ขอโทษทีนะคะ ที่ให้รอ” คุณเอ๋ยเดินลงมาจากห้องนอน พร้อมกับเด็กในบ้าน

            “ไม่เป็นไรครับ” ผมเดินไปรับคุณเอ๋ยต่อจากเด็กคนนั้น และพาคุณเอ๋ยขึ้นรถออกไปทานข้าวเย็นกัน

            “คุณศินทร์คะ แล้วเรื่องงานละคะ” 

            “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมโทรสั่งงานกับลูกน้องไว้แล้ว”  ที่จริงแล้ว การเดินทางไปอเมริกา เป็นเพียงการไปทำใจเท่านั้นเอง ผมอยากจะออกห่างจากคุณเอ๋ย แม้ว่าตอนนี้คุณเอ๋ยจะดีกับผมมาก ๆ ก็ตาม ผมไม่อยากที่จะกลับไปเสียใจอีกครั้ง หากว่าคุณเอ๋ยจำเรื่องที่เธอลืมไป ได้อีกครั้ง

            “วันนี้จะพาเอ๋ยไปทานข้าวที่ไหนดีคะ” แววตาที่คุณเอ๋ยมองมา ผมดีใจอยู่ลึก ๆ ในความรู้สึกดี ๆ ที่เธอมีให้

            “ไปร้านอาหารอิตาเลี่ยนไหมครับ มีเปิดใหม่อยู่แถว ๆ รัชดา” ผมแนะนำร้านอาหารร้านนี้ เพราะผมชอบบรรยากาศที่ร้านนี้ และอยากให้คุณเอ๋ยได้ไปอยู่ในบรรยากาศดี ๆ แบบนั้นบ้าง

            “ได้เลยค่ะ” คุณเอ๋ยหันมายิ้ม เหมือนเมื่อครั้งที่เรายังจำกันไม่ได้ ว่าเคยเป็นใคร ผมละกลัวบรรยากาศแบบนี้จังเลย กลัวว่าเวลาที่คุณเอ๋ยจำได้มาถึง เธอจะเกลียดผมอีก....

            ร้านอาหาร......

            “มาสองท่านใช่ไหมครับ” พนักงานต้อนรับ เดินเข้ามาถาม ผมเพียงพยักหน้ารับ พนักงานต้อนรับ ก็เดินนำไปทางมุมน้ำตก ซึ่งเป็นมุมที่ผมชอบ

“ค่อย ๆ เดินนะครับ”  ผมจับมือคุณเอ๋ย และประคองคุณเอ๋ยไปที่โต๊ะอาหาร  

            “ร้านเค้าจัดสวยดีนะคะ เอ๋ยชอบจังเลย มีสวนสวย ๆ ด้วย” แค่ผมเห็นคุณเอ๋ยชอบ ผมก็ดีใจมาก ๆ แล้ว

            “ครับ อาหารก็อร่อยด้วยนะครับ”  ผมยื่นเมนูให้คุณเอ๋ยก่อน

            “คุณศินทร์ แนะนำเอ๋ยแล้วกันนะคะ เอ๋ยไม่ถนัดอาหารอิตาเลี่ยนเลย” คุณเอ๋ยยื่นเมนูกลับมาให้ผม

            “เอ่อ...น้องครับ pasta 1  chief salad 1  ของหวานเป็น apple pie 2 ครับ”

            “ครับ รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ” 

            “คุณเอ๋ย รับน้ำผลไม้ไหมครับ” ผมหันกลับไปถามคุณเอ๋ย ที่กำลังมองน้ำตกอยู่

            “อะ เออ....ค่ะ ค่ะ ขอเป็นน้ำกีวีปั่นแล้วกันนะคะ มีไหมคะ?”

            “ครับ มีครับ แล้วคุณผู้ชายรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”

            “ผมขอเป็นคาบูชิโน แล้วกันนะ” 

            “ครับ กรุณารอสักครู่นะครับ” 

            พอพนักงานต้อนรับเดินไป ก็มีผู้ชายคนนึงเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของเราสองคน ผมไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า ผมจะต้องมาเจอเขาที่นี่

            “สวัสดีครับ คุณเอ๋ย” ผู้ชายคนนั้น เอ่ยคำทักทายกับคุณเอ๋ย โดนที่ไม่มองมาที่ผมเลยสักนิดเดียว

            “อะ อะ อ้าวมาได้ยังไงกันคะ คุณต่อ”  ผมเห็นแววตาของผู้ชายคนนั้นแล้ว ผมแทบจะเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่

            “สวัสดีครับ คุณต่อ” ผมลุกขึ้นแนะนำตัว แม้ว่าความเป็นจริง ผมไม่อยากที่จะสนทนาด้วยก็ตาม

            “สวัสดีครับ คุณศินทร์” เขาเอ่ยชื่อของผมออกมา ทำเอาผมตั้งตัวไม่ติด เราสองคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำไมเขาถึงรู้ชื่อของผมได้

            “มาทานร้านนี้เหมือนกันเหรอครับ นั่งด้วยกันไหมครับ” ผมก็ชวนไปตามมารยาท

            “ได้เหรอครับ งั้นผมขอนั่งรวมโต๊ะด้วยคนแล้วกันนะครับ” 

            (ไอ้บ้าเอ๊ย!!) ปกติแล้วคนที่มีมารยาท เค้าก็จะตอบปฏิเสธ แต่ผู้ชายคนนี้กลับยอมรับคำเชิญของผม ผมไม่น่าเลย

            “เชิญคุณต่อนั่งครับ” ผมผายมือไปทางที่นั่งเดิมที่ผมเคยนั่งฝั่งตรงข้ามคุณเอ๋ย เพราะผมคิดว่า ณ เวลานี้ ผมจะต้องทำอะไรบางอย่าง และสิ่งที่ผมทำ ก็สะใจผมเอามาก ๆ  

            “ขะ ขอบคุณครับ” นายต่อพูดกลับมา แต่ดูเหมือนว่านายนั่นจะคิดไม่ถึงที่ผมจะเปลี่ยนที่นั่ง มานั่งข้าง ๆ คุณเอ๋ยอย่างนี้ ฮะ ฮา ฮา

            “คุณต่อ!”  มีเสียงเล็ก ๆ ดังมาจากทางเดิน ด้านหลังของผม ทำให้เราสามคน ต้องหันไปมองที่ต้นเสียง

            “เอ่อ...เจ” น้ำเสียงของนายต่อ ดูจะค่อยลง

            “คุณจะปักหลักอยู่ตรงนี้ใช่ไหม คุณมากับเจนะคะ จะปล่อยให้เจนั่งทานคนเดียวรึไงกัน” ผู้หญิงคนนั้น ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นางแบบขาสวย ที่กำลังมีผลงานละครอยู่ในตอนนี้ นี่เอง

            “ผมก็แค่มาทักทายเพื่อน ก็เท่านั้น” 

            “เพื่อนเหรอคะ งั้นก็ทักทายกันให้พอ เจจะไปรอที่โต๊ะ” ผู้หญิงอะไร ไม่มีมารยาทเลย มาพูด ๆ ๆ แล้วก็สะบัดก้นไป จะหันมาทักทายผมกับคุณเอ๋ยสักคำก็ไม่มี ผมกับคุณเอ๋ยได้แต่มองหน้ากันอย่างงง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เค้าเป็นอะไรของเขา

            “เชิญเถอะคะ คุณต่อ” คุณเอ๋ยพูดขึ้นมา แต่ดูสีหน้าของนายต่อ ยังไม่อยากจะไป แค่ผมมองตา ผมก็ดูออกแล้วว่านายต่อ คิดยังไงกับคุณเอ๋ย ก็เล่นคิดเหมือนกับผมนี่นา.....

            “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” และแล้วคู่แข่งของผมก็เดินคอตกไป ฮา ฮา ฮา

            “ครับ / ค่ะ”  ผมกับคุณเอ๋ยพูดขึ้นมาพร้อมกัน

            แม้ว่านายต่อจะเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนที่นั่งไปไหน ผมก็แกล้งนั่งทำนิ่ง ๆ ไป จนอาหารมาเสริฟ์  ก็ในเมื่อคุณเอ๋ยไม่ได้รังเกียจที่จะไล่ให้ผมกลับไปนั่งที่เดิม ผมก็นั่งข้าง ๆ คุณเอ๋ยไปเรื่อย ๆ มีความสุขจังเลยครับ  และผมก็ไม่อยากจะคิดเรื่องอื่น ๆ อีกแล้ว

ปล. 1 ตอนนี้หวานแหววซะจริง ๆ อิอิ คนแต่งก็เริ่มจะอิน ว่าเป็นเอ๋ยไปแล้ว

ปล. 2 แฟนคลับจ๋า.....คนแต่งรออ่านเม้นท์อยู่นะ เม้นท์ตอนละครั้ง จิตแจ่มใส (เกี่ยวกันไหมเนี่ย?? อิอิ)

ปล. 3 ชอบใครรักใคร ก็โหวตให้เรื่องนี้ด้วยนะคร๊าบบบบบ

ปล. 4 ไม่มีอะไรแล้ว จะอ่านทำไม หุหุ อะ ล้อเล่น ๆ เดี๋ยวโดนแบนแน่เลยเรา จุ๊บ ๆ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ