หรือรักนี้จะมีแค่เธอ
ตอนที่ 17
ให้ตายเถอะ น้องของผมช่างเป็นเจ้าแม่เล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ เลย ตั้งแต่ดอกกุหลาบช่อโตนั่นแล้ว อยู่ดี ๆ ก็ยื่นมาให้ผมถือ ตอนแรกก็แค่บอกว่าฝากถือ พอไม่ถึงนาที ก็ดันตัวผมให้ลุกขึ้นไปยื่นให้กับคุณเอ๋ย ...ไอ้ความรู้สึกที่ผมเก็บมันเอาไว้ แทบจะพังลงไป เพราะสายตาที่คุณเอ๋ยเธอมองมาที่ผมนั่นแหละ ผมจึงแน่ใจในตัวเองมาก ๆ ว่า สิ่งที่ผมพยายามทำอยู่ มันไม่ได้ช่วยให้จิตใจของผมดีขึ้นเลย ผมไม่สามารถลืมคุณเอ๋ยได้เลยจริง ๆ
แล้วที่สำคัญ ที่ร้านอาหาร ผมก็เผลอตัว ทำเหมือนคราวก่อน พอรู้สึกตัวอีกที ก็สั่งอาหารไปแล้ว ผมก็เลยต้องเลยตามเลย ทุกคนคงกำลังงง ว่าผมทำอะไร โดยเฉพาะกับคุณ
พี่คะ พี่
ว่าไง ยัยสา
พี่คิดอะไรอยู่ เห็นไม่พูดไม่จาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว...ขับรถแบบนี้ไม่ดีเลยนะ ให้สาขับให้ไหม? อืม ผมก็มัวแต่คิดอะไรไปเรื่อย ลืมไปเลยว่ายังมีอีกหลายชีวิตที่ต้องไปส่ง
ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร โทษทีนะ พี่มัวแต่คิดเรื่องงาน พอยัยสา อาสาจะขับรถแทน ผมปฏิเสธทันที ก็จะให้ผมไปนั่งข้างหลัง กับคุณเปรี้ยวได้ไง ในเมื่อด้านหน้า คุณเอ๋ยสุดที่รักของผมนั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งคน
แหม ๆ อยากนั่งใกล้ ๆ พี่เอ๋ยก็บอกมาดิ อิอิ ยัยสาพูดเหมือนรู้ทัน
น้องสาอย่าพูดอย่างนั้นอีกนะคะ คุณเปรี้ยวนั่งอยู่ทั้งคน คุณเอ๋ยรีบพูดตัดบทยัยสา
ใช่ คุณน้องพูดอะไรก็ดูบ้างสิคะ พี่กับคุณศินทร์น่ะ คุณเปรี้ยวพูดยังไม่ทันจบ
เป็นเพื่อนกัน ทำไมเหรอคะ? ยัยสาพูดสวนกลับไปทันที ผมเริ่มรู้สึกหวั่น ๆ กับผู้หญิงแล้ว ดูน่ากลัวกันจังเลย
คุณเปรี้ยวครับ ถึงแล้วครับ
ทำไมคุณศินทร์ถึงมาส่งเปรี้ยวก่อนละคะ คุณเปรี้ยวพูดตัดพ้อต่อว่าผมเล็กน้อย ก่อนที่จะยอมเปิดประตูลงรถไป
ก็เรียงตามความสำคัญไงคะ ยัยสาพูดแทรกขึ้นมา
อ้อ...เหรอคะ งั้นพี่คงสำคัญมาก คุณศินทร์คงไม่อยากให้พี่นอนดึก จริงไหมคะคุณศินทร์ คุณเปรี้ยวหันมาถามความคิดเห็นผม ผมก็ทำได้เพียงแค่ พยักหน้ากลับไป จริง ๆ นะ ผมไม่ได้ให้ความหวังอะไรกับเธอเลย เพียงแค่ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกเสียหน้าตางหาก
แล้วแต่คิดนะคะคุณ อิอิ ผมเริ่มเห็นท่าจะไม่ดี เลยรีบเดินไปส่งถึงประตูหน้าบ้าน เพื่อตัดบท ยัยสาก็ร้ายเหลือเกิน
หน้าบ้านคุณเอ๋ย...
ขอบคุณนะคะ สำหรับอาหารมื้อนี้ คุณเอ๋ยพูดจบก็ก้าวลงจากรถไป
พี่ก็... มัวมานั่งอยู่ไมเนี่ย? ตามลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อะไรที่เก๊ก ๆ ไว้ ก็พอได้แล้ว ถามใจตัวเองดีกว่านะ เรื่องสัญยง สัญญาอะไรก็ไม่ต้องสนใจหรอกน่า ถามใจตัวเองเหรอ? ใช่สินะ
ถามใจ? งั้นพี่จะเดินไปถามใจพี่นะ อะงง ๆ ก็ใจพี่อยู่ที่คุณ
ลงไปได้แล้ว ไป ยัยสาเร่งให้ผมตามไป ผมก็รีบอยู่นี่ไง
คุณ
ว่ายังไงนะคะ นี่มันอะไรกันแน่ คุณศินทร์? เอ๋ยไม่เข้าใจคุณเลยนะ เดี๋ยวคุณก็ร้ายใส่ เมินเฉยใส่ เดี๋ยวคุณก็ดี ดีจนน่าใจหาย อย่าลำบากเลยดีกว่านะคะ เอ๋ยไม่อยากให้คุณมาเสแสร้ง ทั้ง ๆ ที่คุณก็มีคุณเปรี้ยวอยู่ทั้งคน ผมโดนคุณเอ๋ยตอกกลับมาชุดใหญ่ เล่นเอาผมอึ้งไปเหมือนกัน
.....
บายค่ะ คุณเอ๋ยรีบเดินเข้าบ้านไปทันที ผมยังอึ้ง ๆ อยู่เลย สายตาที่ผมเคยเห็นจากคุณ
เป็นไงล่ะ พี่ ....สาเตือนแล้วนะ ว่าให้ทำตามที่ใจต้องการ แต่พี่ก็ยังปฏิเสธหัวใจตัวเองมาตลอด มาถึงตอนนี้ จะโทษพี่เอ๋ยก็ไม่ได้นะคะ ......เฮ้อ.........เอาเป็นว่าพี่ชายสุดที่เลิฟของสา คงต้องปฏิวัติตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ คิดยังไงก็ทำตามนั้นนะคะ สาเข้าใจว่าพี่รักพี่เอ๋ยหมดใจ สู้สู้ค่ะ ยัยสาเดินมาปลอบใจผม
ไม่ยังไม่สายเกินไปใช่ไหม? ผมถามยัยสา ในฐานะที่ยัยสาก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
แน่นอนค่ะพี่ ยัยสาทำหน้าซึ้งเอามาก ๆ
โอเค พี่จะทำให้ทุก ๆ อย่าง กลับมาเหมือนเดิม ผมมีแรงฮึดอีกครั้ง
อีกอย่าง...พี่ต้องไม่ไปยุ่งกับยัยเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดนั่นอีกนะ เพราะสามั่นใจเลยว่า ยัยนั่นจะเป็นตัวปัญหา ผมเริ่มคิดถึงภาพที่คุณเปรี้ยวแปลงร่างเป็นนางมารร้าย
.........................................
ติ๊ด.....................ติ๊ด..............
ฮัลโหล เบอร์ส่วนตัว เบอร์ใครกันนะ
ยัยเอ๋ย ฮัลโหล ๆ ได้ยินไหม? เสียงคุ้น ๆ นะ ยัยน้ำค้าง !! ใช่สิ ฉันก็ลืมไปเลย
แกไปอยู่ไหนมา เอาเบอร์ใครโทรมาเนี่ย แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน ฉันถามกลับไปอย่างรวดเร็ว
แก มารับฉันหน่อย ฉันโดนวิ่งราว ทั้งมือถือทั้งกระเป๋าสะพาย
ฮะ แล้วไมแกไม่นั่งแท็กซี่กลับบ้าน
ชั้นไม่กล้า เพราะกลับบ้านไปชั้นก็ไม่มีกุญแจเข้าบ้าน แล้วจะเอาตังค์ที่ไหนจ่าย
เออ....แล้วนี่แกทำไมไม่โทรหาชั้นตั้งแต่แรก นี่มันก็หลายชั่วโมงแล้วนะที่แกหายไป
ก็ชั้นไม่มีตังค์โทร
แล้วนี่ไปเอาตังค์ไหนมาโทร ฉันเริ่มงงกับเพื่อนคนนี้
เดี๋ยวค่อยเล่า มาหาก่อน ตังค์จะหมดแล้วนะ รอป้ายรถเมลล์หน้าเนชั่น ตื๊ด ตื๊ด...เอ้า ?อะไรกัน ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย สายตัดไปซะงั้น
เนชั่น เนชั่น เนชั่น ป้ายรถเมลล์หน้าเนชั่น ฉันเดินท่องจุดหมายปลายทางที่ต้องไปรับยัยน้ำค้าง แต่....เอ้า........แล้วจะเอารถที่ไหนไปรับ โธ่......ต้องเดินไปเรียกแท็กซี่ล่ะสิ ฉันเดินกลับออกมาหน้าบ้าน เหมือนจะเป็นโชคเข้าข้างที่ไม่ต้องเดินไปเรียกแท็กซี่ รึว่าจะเรียกว่าอะไรดีนะ ....
พี่เอ๋ย มีอะไรรึเปล่าคะ น้องสาถามขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินกลับออกมาหน้าบ้าน
ยังไม่ไปอีกเหรอคะ ฉันเชิดหน้าพูดกระแทกใส่หน้าคุณศินทร์
..........
เอ่อ....พอดีว่ากำลังจะไปแล้วค่า ว่าแต่พี่เอ๋ยมีอะไรรึเปล่าคะ เห็นเดินท่องอะไรมา
เออ จริง ๆ ด้วย พี่ท่องว่าอะไรนะ เฮ้ย ไม่นะ ลืม!!! ลืมเลย คิด คิด คิด ตาย ๆ ยัยน้ำค้างฉันไม่ได้แกล้งแกนะ
ลืมอะไรคะ ลืมของไว้ในรถเหรอคะ
ปะ ปะ เปล่าจ้า พอดีพี่กำลังจะไปรับยัยน้ำค้าง แต่พี่ลืมว่าจะไปรับที่ไหน
อ้าว ทำไมพี่เอ๋ยไม่โทรกลับไปถามละคะ
โทรไม่ได้ค่ะ มือถือกับกระเป๋าโดนวิ่งราว ยัยน้ำค้างไม่มีตังค์กลับบ้าน
งั้นก็ไปรถพี่ศินทร์นะคะ นั่งรถไป ค่อย ๆ คิดไปก็ได้ น้องสาเสนอทางเลือก
ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง คุณศินทร์ได้ฤกษ์พูดขึ้นมา ฉันก็นึกว่าเขาจะไม่พูดอะไรกับฉันซะแล้ว
ก็ได้ ขอบคุณนะคะ ฉันก็ทำเนียน ๆ ขึ้นรถไป แต่ยังไงก็ยังนึกไม่ออกว่าจะไปรับที่ไหน
(น้ำค้าง ชั้นขอโทษนะ แต่จะพยายามนึกให้ออกเร็ว ๆ) ฉันได้แต่นึกขอโทษยัยน้ำค้าง
เอ่อ พี่เอ๋ยคะ เดี๋ยวสาต้องขอตัวนะคะ พอดีว่าจะไปหาเพื่อนแถว ๆ นี้ซะหน่อย
ว่ายังไงนะคะ ก็ติดรถไปด้วยกันสิคะ ให้พี่น้องสาไปส่งก็ได้ ฉันออกคำแนะนำ เพราะตอนนี้ฉันโดนน้องสาลากลงมาจากประตูรถด้านหลัง ให้มานั่งเบาะหน้า คู่กับคุณศินทร์
อ๋อ ไม่ต้องหรอกค่ะ พอดีเพื่อนสาอยู่ในหมู่บ้านพี่เอ๋ยนี่แหละ บายนะคะ พี่ศินทร์...ดูแลพี่เอ๋ยดี ๆ นะคะ น้องสารีบพูดแล้วก็รีบปิดประตูโดยไม่หันมามองหน้าฉันเลย ได้แต่มองหน้าพี่ชายตัวเอง ดู ๆ แล้ว แปลก ๆ เหมือนตัวเองกำลังโดนหลอกอะไรอยู่
งั้นเราก็ไปกันดีกว่านะครับคุณเอ๋ย
อืม
แล้วจะไปเริ่มจากที่ไหนดีครับ
เอ่อ ยังไม่รู้ค่ะ เอาเป็นว่า ไปที่โรงแรมเมื่อเช้าดีกว่า ยัยน้ำค้างไม่น่าจะไปไกลจากที่นั่น
ครับ คุณนาย
นี่คุณ พูดให้มันดี ๆ นะ ขับรถไปเลยไป ชิ ชิ มาพูดว่าเรา เป็นคุณนาย เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวเหอะ ยังเคืองอยู่นะ ฉันทำหน้าเชิดใส่ ให้คุณศินทร์รู้ไปเลยว่าไม่พอใจกับการกระทำของเขา
คร้าบ ว่าแต่ว่า คุณเอ๋ยไม่คิดจะพูดกับผมดี ๆ เหรอครับ คุณเอ๋ยยิ้มแล้ว สวยกว่าตอนนี้ตั้งเยอะนะคร้าบ ยังจะมามีอารมณ์ก่อกวนประสาทของฉันอีก
ทั้งหมดนั่นก็เป็นเพราะคุณคนเดียว คุณหายไปโดยไม่ติดต่อมา 2 เดือน พอเจอกันคุณก็ทำเฉยชา เหมือนกับเอ๋ยไม่มีตัวตน ใครกันคะที่บอกว่ารักเอ๋ย อยากให้เอ๋ยกลับมา ที่โรงพยาบาล...เอ๋ยจำได้ว่ามีผู้ชายคนนึงบอกกับเอ๋ย ฉันเริ่มเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ มันค่อย ๆ รินไหลออกมาอาบสองแก้ม ฉันปาดน้ำตาไปมา โดนที่ไม่กลัวว่าเครื่องสำอางค์จะเลอะแค่ไหน
คุณเอ๋ย.......คุณเอ๋ยทราบ คุณศินทร์หันหน้ามาถามอย่างตกใจ แล้วก็จอดรถข้าง ๆ ทาง
อืม.. เอ๋ยได้ยิน เสียงที่คุณบอกว่ารัก แต่ที่เอ๋ยกลับมา เอ๋ยไม่ได้อยากให้คุณไปจากชีวิตของเอ๋ย แต่เอ๋ยกลับมา เพื่ออยากจะอยู่กับคุณ ตอนนี้ฉันไม่กล้าแม้กระทั่งมองหน้าของคุณศินทร์ ได้แต่มองออกไปนอกกระจก
ผม........ ผมขอโทษ ผมผิดเอง ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรให้คุณเอ๋ยต้องเสียใจอีก คุณศินทร์ เอื้อมมือมาจับมือทั้งสองข้างของฉัน และเอ่ยคำสัญญา ทั้ง ๆ ที่ฉันเริ่มถอดใจกับเขาไปแล้ว แต่ฉันก็ยังให้โอกาสตัวเอง ในการที่จะกลับไปรักเขาเหมือนเดิม
แค่คุณศินทร์จะไม่ทิ้งเอ๋ยไป ไม่ปล่อยให้เอ๋ยต้องคิดอะไรไปเอง เอ๋ยก็พอใจแล้ว ฉันรู้สึกโล่งอกมาก ๆ ที่ได้พูดในสิ่งที่คิด และนี่คงเป็นการเริ่มต้นที่ดี ระหว่างเราสองคน
คุณเอ๋ยไม่รังเกียจผมแล้วเหรอครับ ไม่โกรธไม่เกลียดผมจริง ๆ นะครับ ฉันพยักหน้ารับคำ ตอนนี้หัวใจของฉันมันดูพองโต ยิ่งได้สบตากับคนที่เรารัก มันเป็นอะไรที่รู้สึกดีมาก ๆ เลย ต้องขอบคุณยัยน้ำค้าง ที่ทำให้ฉันได้มานั่งอยู่ตรงนี้ เออ.......ใช่ น้ำค้าง น้ำค้าง เนชั่น นึกออกแล้ว!
คุณศินทร์คะ เอ๋ยนึกออกแล้วค่ะ น้ำค้างรอหน้าป้ายรถเมลล์หน้าเนชั่น ฉันรีบปาดน้ำตาอีกครั้ง และหันไปบอกคุณศินทร์
ครับ ๆ ว่าแต่....ทำไมคุณน้ำค้าง ถึงไปไกลจังครับ ห่างจากโรงแรมตั้งไกล คุณศินทร์ก็มีคำถามเดียวกับที่ฉันคิดจะถามยัยเพื่อนตัวแสบนั่นเหมือนกัน
ปล. 1 มาอัพให้อย่างยาว อ่านกันไหวไหมคะ? สู้สู้นะคะ ถ้าตาลายก็ขออภัย อิอิ
ปล. 2 นี่ถ้าไม่ได้ ยัยน้ำค้างมาช่วย ความรักของคู่นี้คงจะเข้าใจกันยาก
คนแต่งอินค่า \^o^/
ปล. 3 ติดตามกันด้วยนะ ใกล้จะจบแล้ว หวังว่าเพื่อน ๆ คงจะชอบกันนะคะ