หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

ตอนที่ 18

หน้าป้ายรถเมลล์ หน้าเนชั่น

            “นี่ยัยตัวแสบ ขึ้นรถเลย ขึ้นรถ” ฉันตะโกนเรียกน้ำค้างที่ยืนกดมือถืออยู่ข้างถนน เอ๊ะ ..กดมือถืองั้นเหรอ ไหนมันบอกว่าโดนวิ่งราวไง ยังไงกันแน่นะ

            “ไม มารับน้ำค้าง ช้าจังเลยคะ คุณศินทร์” น้ำค้างพูดด้วยน้ำเสียงงอน ๆ

            “นี่แก  ช่วย ๆ บอกชั้นหน่อยสิ ว่า แกโดนวิ่งราวยังไง” ฉันหันไปถามยัยน้ำค้างที่นั่งกดมือถืออยู่ที่เบาะด้านหลัง

            “ก็ยืนรอเพื่อนอยู่หน้าโรงแรม มันวิ่งมาชนแล้วก็กระชากกระเป๋าไปเลย แล้วมือถือตก มันก็กลับมาเก็บไปด้วย ก็เลยไม่มีโทรหาแกเลย” ยัยตัวแสบพูดจาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ยัยน้ำค้างคงยังไม่ทันรู้ตัว ว่าสิ่งที่พูดออกมา มันขัดแย้งกับมือถือ ที่พิมพ์ข้อความเล่นอยู่ตอนนี้

            “เหรอ น่าสงสารนะ” ฉันแกล้งถาม

            “เออ เฮ้ย!!!! ไม่ใช่ ๆ “ ยัยน้ำค้าง รีบเก็บมือถือ แต่มันไม่ทันซะแล้ว ฉันรีบดึงมือถือจากมือของยัยน้ำค้าง มาดู ว่ากำลังพิมพ์ข้อความอะไรอยู่

            ...โอเค ทุกอย่างเรียบร้อยจ้า...

            “นี่มันอะไร ยัยน้ำค้าง”ฉันหันไปมองหน้าน้ำค้าง แล้วหันกลับไปมองหน้าคุณศินทร์อีกครั้ง

            “ผมก็มากับคุณนะ ผมไม่รู้เรื่องครับ อย่านะ เราเพิ่งจะดีกันนะครับ” คุณศินทร์พูดพร้อมส่งสายตาวิ้ง ๆ มาที่ฉัน

            “อ๊ะ ก็ได้ คุณศินทร์ไม่เกี่ยว ....แต่แก ยัยน้ำค้าง แกเกี่ยวแน่ ๆ “ ฉันหันหน้าไปพูดเอาเรื่องกับยัยน้ำค้าง แต่ดูเหมือนว่ายัยน้ำค้างจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

            “ดีกันแล้วเหรอคะ” ยัยน้ำค้างยื่นหน้ายิ้มแฉ่ง มาแทรกกลาง

            “ไม่ต้องมายุ่งเลย ชิ ชิ นี่แน่ะ” ฉันเขกกะโหลกยัยน้ำค้างไปหนึ่งที

            “โอ๊ย!! เจ็บนะเฟ้ย” ยัยน้ำค้างร้องเสียงหลง

            “ไหน ๆ แกจะส่งข้อความไปหาใคร บอกมา ....เอ่อ คุณศินทร์คะ ไปส่งยัยน้ำค้างที่บ้านก่อนนะคะ” 

            “อิอิ” ฟรึ่บ!!!!!!

            “เอามานี่นะ น้ำค้าง เอามาให้ดูก่อนเลย” ฉันมันก็โง่จริง ๆ ถืออยู่ตั้งนาน พอคิดจะดูมือถืออีกครั้งก็โดนยัยน้ำค้างแย่งกลับไปจนได้ เซ็งเลย

บ้านน้ำค้าง....

            “นี่สรุปว่าแก กับ น้องสา สมรู้ร่วมคิดกันเหรอ?” 

            “แหม ๆ พูดซะชั้นเป็นผู้ก่อการร้ายเลยนะแก แค่คิดเหมือนกันตางหาก”

            “เชอะ ๆ ...แต่ก็ดีเหมือนกันนะ” น้ำเสียงของฉันเริ่มอ่อนลง และรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อคิดถึงหน้าของคุณศินทร์ตอนนั้น

            “แกกับคุณศินทร์ เป็นไงบ้าง ปรับความเข้าใจกันได้แล้วใช่ปะ” 

            “อืม” (- -) (_ _) (- -) (_ _)

            “หน้างี้แดงเชียวนะแก” ฉันโดนยัยน้ำค้าง ล้อเลียนอาการเขินของฉัน

            “อิอิ” อาการแบบนี้ไม่เกิดกับฉันมานานมาก ๆ จนตัวฉันเองยังเคยคิดเลยว่าคงจะไม่มีอีกแล้ว ความรัก

            “ต้องโทรไปคุยกะน้องสา ซะหน่อยแล้ว” ยัยน้ำค้างหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์น้องสา

................................................

            “ฮัลโหล พี่น้ำค้างเหรอคะ” ผมได้ยินยัยสารับสายของคุณน้ำค้าง ผมก็เลยรีบเอาตัวเองออกมาจากห้องรับแขก ก็ผู้หญิงเค้าจะเม้าท์กันนี่ครับ ผมเองก็คงจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ผมเป็นผู้ชาย แต่ผมก็เขินเป็นนะครับ อิอิ

            ดีจริง ๆ เลย ที่วันนี้เราปรับความเข้าใจกันได้ และผมเองก็สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้คุณเอ๋ยผิดหวังในตัวผมอีก

            “พี่ศินทร์ พี่ศินทร์อยู่ไหน” ยัยสาตะโกนเรียกผมซะดังเลย

            “มีไรเรา”

            “มีคนหน้าตาดีจะคุยด้วย อะ...รับไปสิคะ ชักช้าจริง ๆ”

            “ฮ ฮัลโหลครับ”

            “คุณศินทร์เหรอคะ เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ ยัยน้ำค้างมันบังคับให้คุย”

            “เอ่อ งั้นผมว่า เดี๋ยวผมเอาเบอร์ผมโทรหาคุณเอ๋ยดีกว่านะครับ”

            “ค่ะ จะรอนะคะ”

            “ครับ แล้วผมจะรีบโทรกลับนะครับ ขอผมขึ้นไปบนห้องก่อน รักนะครับ” ไอ้คำสุดท้ายเนี่ย กว่าผมจะพูดออกไปได้ ก็เขินปากตัวเอง แต่พอหันไปแล้ว เห็นยัยสาไม่ได้มองมา ก็เลยกลั้นใจพูดออกไป เฮ้อ.... โล่งอก

            “ค่ะ”

            วี้ดวิ้ว..........เสียงยัยสาผิวปากแซว แหม ดันได้ยินที่ผมพูดจนได้

            “เป็นเด็กเป็นเล็ก ผิวปากได้ไง เป็นผู้หญิงนะเรา ทำตัวให้มันน่ารักหน่อย” ผมหันไปทำเสียงเข้ม ดุน้องสาว จริง ๆ แล้วกลบเกลื่อนความเขินตางหากละครับ

            “แหม ๆ ถ้าตัวเองไม่ได้เค้าช่วย ก็ไม่ได้ รักนะครับ หร๊อก...”

“แน่ะ ว่าไปหยก ๆ ยังจะมาทำเสียง ทำหน้าทะเล้นใส่อีก ไปเลย ๆ ไปดูโทรทัศน์เลย” ผมรีบเดินขึ้นบันได

            “ก็ได้ ว๊าย ๆ นั่นคุณต่อนี่นา” ต่อ ไหน ผมก็ไม่สนใจแล้วครับ ตอนนี้ผมมุ่งหน้าไปหยิบมือถือในห้องนอนอย่างเดียว

............................................

            “เอ๋ย โทรศัพท์ดัง แกอยู่ไหน ที่รักแกโทรมาแล้ว” เสียงน้ำค้างตะโกนเรียกให้รับโทรศัพท์

            “เออ ๆ ไปแล้ว ๆ” ฉันรีบวิ่งออกจากห้องน้ำมากดรับสาย โดยไม่ทันได้ดูหน้าจอ

            “สวัสดีครับ คุณเอ๋ย ทานข้าวรึยังครับ” เสียงผู้ชาย แต่ไม่ใช่คุณศินทร์นี่นา ฉันรีบดูที่หน้าจอ (คุณต่อ นี่นา ไม่น่ารับเลยเรา) ฉันรีบเอามือป้องมือถือไว้ แล้วหันกลับไปพูดกับยัยน้ำค้าง

            “นี่แก ไหนบอกว่าที่รัก มัวแต่ดูทีวีนะแก นี่มันคุณต่อ” ฉันพูดอย่างอารมณ์เสีย

            “อ้าวเหรอ โทษที ไม่ทันดูชื่อให้ แหะ ๆ” ยัยน้ำค้างทำหน้าตาสำนึกผิด ยังไงก็รับไปแล้ว ฉันก็ต้องคุยอยู่ดี ก็ดีจะได้จบ ๆ ไป

            “ฮัลโหลค่ะ คุณต่อ เอ๋ยทานเรียบร้อยแล้วค่ะ”

            “ครับ อากาศเริ่มหนาวแล้ว คุณเอ๋ยอย่าลืมห่มผ้าด้วยนะครับ”

            “อะ เอ่อ ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”

            “เอ๋ย ช่วยด้วย ))))))))) โอ๊ย )))))))) ฉันเจ็บจังเลย” ฉันรีบหันไปตามเสียงของยัยน้ำค้าง เห็นนั่งเฉย ๆ แล้วก็กระพริบตายิบ ๆ มาให้ฉัน เอ.... อ้อ !!!

            “เสียงอะไรเหรอครับคุณเอ๋ย เสียงใครครับ” คุณต่อรีบถามเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของยัยน้ำค้าง

            “เอ่อ ยัยน้ำค้างสิคะ โดนประตูหนีบมือ เดี๋ยวเอ๋ยขอตัวไปดูเพื่อนก่อนนะคะ”

            “โอ๊ย เลือดไหลด้วย โอ๊ยเจ็บจังเลย” ยัยน้ำค้างตะโกนมาอีกครั้ง

            “คะ ครับ” ตื๊ด........ ฉันไม่ฟังเสียงล่ำลา รีบวางสายทันที

            “ชั้นไถ่โทษให้แล้วนะยะ แล้วจะมาว่าไม่ได้แล้วนะ” ยัยน้ำค้างรีบพูดขึ้นมาทันที หลังจากที่หาวิธีให้ฉันวางสายจากคุณต่อได้เร็ว ๆ

            “แหม คิดได้เหมือนกันเหรอ” 

            ติ๊ด........................ติ๊ด............................. เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง คราวนี้ ยัยน้ำค้างรีบดึงไปดูหน้าจอทันที

            “อันนี้ของจริง ชัวร์!!” พอเช็คว่าเป็นเบอร์คุณศินทร์แน่ ๆ ก็ส่งกลับมาให้รับสาย

            “ขอบใจย่ะ ทีหลังไม่ต้อง ชิ แบร่” ฉันรีบเดินออกไปรับสายคุณศินทร์ที่ระเบียงด้านนอกห้องนอน

            “โห ๆๆๆๆๆๆ ต้องแอบไปคุยกันเลยเหรอ เห็นชั้นเป็นตัวอะไรยะ นี่มันบ้านชั้นนะ” ช่วงเวลาแห่งความสุขนี่นา แกก็ต้องเข้าใจอารมณ์เพื่อนบ้า อิอิ โลกเป็นสีชมพูตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

            “สวัสดีค่ะ คุณศินทร์” ^o^

ปล. 1 ขอบคุณทุกโหวต และทุกเม้นท์นะคะ ที่ทำให้สตอรี่นี้ ขึ้นเป็นอันดับที่

ปล. 2  มาอัพให้ช้า เพราะเพิ่งไปงานศพอามา ขอโทษด้วยจริง ๆ

ปล. 3  เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้รับข้อความ บีขอแจ้งหน่อยนะ ว่าส่งให้ทุกครั้งที่อัพ แต่เมลล์ของเพื่อน ๆ เต็ม

++++++++ หวังว่าเพื่อน ๆ จะมีความสุข ในการอ่านนะคะ ++++++++