หรือรักนี้จะมีแค่เธอ

20

            “พี่ศินทร์  ลงตรงป้ายนี้ได้ปะ อิอิ” ฉันอันเชิญพี่ชายสุดหล่อให้ลงหน้าป้ายรถนี้ ก็เพราะว่าฉันสายแล้วนะสิ ปล่อยให้คุณต่อรอมันไม่ดี

            “ฮะ โห อะไรกันยัยสา เห็นผู้ชายดีกว่าพี่เชื้อเลยนะ พี่ก็รีบเหมือนกัน ป่านนี้คุณเอ๋ยเค้ารอที่เวดดิ้งนานแล้วมั้ง” พี่ชายบ่นไม่ยอมหยุด ที่สำคัญยังไม่ยอมลงจากรถไปด้วยซ้ำ

            “ก็แล้วไม พี่ไม่บอกให้คุณเอ๋ยมารับที่บ้านเล่า ทำเป็นแมนไม่เข้าท่า”

            “ก็...คุณเอ๋ยเค้าจะลำบากเปล่า ๆ ขับรถมาไกล เดี๋ยวว่าที่เจ้าสาวพี่ก็เหนื่อย เดี๋ยวไม่สวย ฮา ๆๆ”  พูดไป ก็ยิ้มไป พี่ชายเรา เอาใจสุดที่เลิฟซะขนาดนี้

            “เหอ เหอ ไม่ต้องมาพูดเลย ลงค่ะ คุณพี่” ฉันปลดล็อค เป็นสัญญาณบอกให้รู้ตัวว่า ยังไงพี่ก็ต้องลง

            “ใจร้าย” ปัง !! พี่ชายปิดประตูเดินงอนลงไปโบกแท็กซี่ อิอิ โทษทีนะคะ สาก็เห็นคุณต่อสำคัญกับสาเหมือนกันนะคะ

......................................................

            “คุณศินทร์คะ เอ๋ยว่าชุดนี้สวยดีนะ” ฉันดีใจจังเลย ที่ได้มานั่งอยู่ในร้านเวดดิ้ง  และที่ดีใจสุด ๆ ไปเลย ก็ตรงที่มีคุณศินทร์เป็นว่าที่เจ้าบ่าวนี่แหละ

            “ครับ คุณเอ๋ยใส่อะไรก็สวย ว่าแต่ว่าทำไมคุณเอ๋ยไม่ดีไซน์ชุดเองละครับ” 

            “อ๋อ มีค่ะ แต่ที่เอ๋ยชวนมาเลือกวันนี้ เอ๋ยแค่จะใส่ถ่ายสตูเท่านั้นเอง เพราะชุดนั้นยังไม่เสร็จ คุณศินทร์ว่าโอเคมั๊ยคะ เอาเป็น Set นี้นะคะ ชุดนี้ก็สวย”  ฉันเลือกชุดทั้งของคุณศินทร์และของฉัน

            “ครับ แล้วแต่คุณเอ๋ยเลยครับ เพราะเชื่อสายตาคุณเอ๋ยอยู่แล้ว”

            “ได้ค่ะ คุณศินทร์ใส่ชุดไหนก็หล่ออยู่แล้ว” คุณศินทร์ค่อย ๆ ขยับมานั่งใกล้ ๆ แล้วก็เอามือของเค้ามากุมมือฉันไว้แน่น พร้อมกับส่งสายตาวิ้ง ๆ มาให้

            “ผมดีใจนะครับ ที่เรามีวันนี้”

            “อย่าคะ เอ๋ยเขินเป็นนะคะเนี่ย อายพนักงานเขาบ้าง ปล่อยมือเอ๋ยเถอะค่ะ อ๊าย...คุณศินทร์ก็” ฉันถึงกับตาโต เมื่อคุณศินทร์ ก้มลงมาจูบมือฉันเบา ๆ เล่นเอาพนักงานที่นี่ต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ฉันแทบจะไม่กล้าสบตาใครเลย

ลานจอดรถ...

            “เราไปไหนกันต่อดีครับ” 

            “เอ...ไม่รู้สิคะ วันนี้คุณศินทร์ไม่ทำงานเหรอคะ แค่ไปทานข้าวกลางวันก็ได้นะ” ฉันมองเวลาก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว

            “ไม่เอา ผมไม่ไปไหน วันนี้ผมให้คุณเอ๋ยทั้งวันเลยครับ เที่ยงคืนก็ยังอยู่ได้” 

            “ทำเป็นพูดไป ไม่พักผ่อนบ้างรึไงคะ”

            “แค่มีคุณเอ๋ย ผมก็หายเหนื่อย  เอ..วันนี้เราไปแต่งงานกันเลยไหมครับ” 

            “จะบ้าเหรอคะ พูดเอาแต่ใจ อิอิ” 

            “ตอนนี้ผมหิวแล้ว ไปทานอะไรอร่อยดีกว่า ผมนึกออกแล้ว” คุณศินทร์ทำท่านึกอะไรบางอย่าง แล้วก็ขับรถออกจากลานจอดรถ

ครึ่งชั่วโมงผ่านมา...

            “นี่คุณศินทร์ คุณจะพาเอ๋ยไปไหนคะเนี่ย ไปพัทยาเหรอคะ รึว่า ระยอง ทำไมต้องพามากินไกลด้วยคะ ไหนบอกว่าหิว” ฉันเริ่มงุนงง เมื่อเห็นว่าคุณศินทร์ ขับรถมุ่งหน้าไปทางชลบุรี

            “ก็ร้านนี้อาหารอร่อย แล้วก็บรรยากาศโรแมนติก มาก ๆ นี่ครับ เสียเวลาขับรถนิดหน่อย แต่ผมว่าคุ้มนะครับ” คุณศินทร์พูดไป ยิ้มไป จนฉันอยากจะรู้ว่าร้านนี้เป็นร้านแบบไหนกันแน่

            “โอเคค่ะ เอ๋ยเชื่อใจ คุณศินทร์เป็นผู้ชำนาญการอยู่แล้ว”

            “เอ๊ะ ผมว่า ไปตอนเย็นดีกว่า เปลี่ยนใจและ ผมพาคุณเอ๋ยไปร้านอื่นก่อนดีกว่า”

            “อ้าว อะไรกันคะ เอ๋ยเริ่มสับสน คุณศินทร์เปลี่ยนใจบ่อยอย่างนี้ เอ๋ยระแวงนะคะ” 

            “อย่าเพิ่งเอาไปปนกับเรื่องอื่นสิครับ แหม ผมก็แค่เห็นว่าบรรยากาศร้านแรก มันควรไปตอนเย็นมากกว่า เอาเป็นว่ามื้อกลางวัน เราทานอะไรกันง่าย ๆ ก่อนละกันนะครับ” 

            “โอเคค่ะ” ฉันก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร ก็ยอมตามใจแต่โดยดี

6 โมงเย็น

            และแล้วเวลาเปิดตัวร้านอาหารที่คุณศินทร์ภูมิใจนำเสนอก็มาถึง  วันนี้คุณศินทร์พาไปเที่ยวบ้านผีสิงที่พัทยา น่ากลัวมาก ๆ เลย เล่นใช้คนจริง ๆ มาแต่งเป็นผี วิ่งตามมา ฉันก็เลยเอากระเป๋าสะพายฟาดไปด้วยความตกใจ ทั้ง ๆ ที่มีป้ายบอกว่า …ห้ามทำร้ายนักแสดง... อิอิ คุณศินทร์ยืนขำผีตัวนั้นแทบเป็นแทบตาย 

            “ถึงแล้วครับ” 

            “เอ..ที่นี่ใช่ บางพระรึเปล่าคะ เอ๋ยก็เคยผ่านบ่อย ๆ แต่ไม่ยักกะรู้ว่ามีร้านอาหารอยู่ตรงนี้” ฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นบรรยากาศ รอบ ๆ ร้านก็โอเค แต่ก็ยังงง ๆ ว่ามันจะมีอะไรที่สามารถทำให้คุณศินทร์ ดั้นดนเดินทางมาตั้งไกล

            “เชิญครับ” คุณศินทร์เดินมาเปิดประตูรถให้

            “ร้านนี้มีอะไรที่พิเศษเหรอคะ เอ๋ยเห็นมีแต่ต้นมะม่วง”

            “นั่นแหละครับ ที่พิเศษ นาน ๆ ร้านนี้ถึงจะเปิดนะครับ แล้วเจ้าของร้านนี้ก็พิถีพิถันมาก ๆ กับเรื่องของอาหาร”

            “ต้นมะม่วงนี่นะคะ ที่พิเศษ” ฉันเดินตามไปแบบงง

            “เดี๋ยวคุณเอ๋ยก็เข้าใจครับ มองจากตรงนี้อาจยังไม่เห็น” คุณศินทร์เดินนำหน้าฉันไปในร้าน

            “โอ้โห ...สวยมาก ๆ เลยค่ะ” ฉันค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปบนต้นมะม่วงต้นใหญ่กลางร้านอาหาร เข้าใจแล้วว่าที่บรรยากาศดีก็เพราะมานั่งอยู่บนต้นมะม่วงต้นใหญ่ต้นนี้นี่เอง เดินขึ้นมาซะสูงขนาดนี้ เห็นวิวชายทะเลของทะเลบางพระซะด้วย สวยมาก ๆ

            “เป็นไงครับ นี่เกือบถึงยอดมะม่วงเลยนะครับเนี่ย” คุณศินทร์ค่อย ๆ เดินช้า ๆ ระวังหลังไม่ให้ฉันหงายหลังลงไป

            “วิวสวยมากเลยค่ะ เอ๊ะ คุณศินทร์ นั่นน้องสานี่คะ” ฉันมองไปรอบ ๆ พร้อมกับหยุดสายตาตรงโต๊ะด้านหน้าทันที

            “เย้ย !! พี่เอ๋ย .....แหะ ๆ พี่ชาย” น้องสาทำหน้าตกใจ เมื่อเห็นฉันและคุณศินทร์

            “มาเจอกันได้ไงเนี่ย” ฉันพูดออกไป อย่างขำ ๆ

            “คือว่า คุณต่อเค้าพามาค่ะ สาก็เพิ่งมาครั้งแรกเหมือนกัน”

            “พี่ก็เหมือนกัน รู้สึกว่าคุณต่อจะรสนิยมเดียวกับคุณศินทร์เลยนะคะเนี่ย รู้สึกจะดวงสมพงษ์กันทุกร้าน” ฉันพูดไปยิ้มไป อย่างไม่กลัวสายตาของคุณศินทร์ที่ยืนทำเป็นเก๊กเหมือนเด็ก ๆ แย่งของเล่น

            “งั้นนั่งด้วยกันมั้ยครับ” คุณต่อพูดขึ้น

            “ไม่....นั่งก็ได้” คุณศินทร์พูดเหมือนจะปฏิเสธ

            “ตกลงว่า คุณศินทร์จะไม่นั่ง หรือว่านั่งกันแน่คะ เอ๋ยทำตัวไม่ถูก” ฉันขอเดาใจคุณศินทร์นะ ว่าคงจะนั่งกั๊กท่าไปอย่างนั้น พี่ชายหวงน้องสาวก็อย่างนี้แหละ ฮา ๆๆ

            “นั่งครับ” คุณศินทร์พูดเสียงเข้ม ฉันเห็นท่าแล้วก็ขำ ทุกคนตรงนั้นยังแอบขำเลย

            “พี่เอ๋ยเป็นไงบ้างคะ ชุดแต่งงานวันนี้”

            “เลือกได้แล้วจ๊ะ อาทิตย์หน้าพี่ก็จะไปถ่าย Out door กัน คงเลือกวิวแถว ๆ นี้ อืม คุณศินทร์คะ วิวร้านนี้ก็สวยนะคะ”

            “ครับ เดี๋ยวผมจะลองให้ทางร้านเวดดิ้งเขามาติดต่อดู บรรยากาศก็ดีมาก ๆ ด้วย  ว่าแต่เราน่ะ ไปไหนกันมา แล้วทำไมมาอยู่ร้านนี้”

            “อะไรกัน เมื่อกี๊ พี่ยังพูดหวาน ๆ อยู่เลย ลำเอียงนี่นา พูดกับน้องละก็ เสียงดุเชียวนะ” น้องสาแกล้งทำเป็นงอนพี่ชาย

            “ผมพาไปเที่ยวพัทยาครับ พาไปช้อปปิ้ง แล้วก็พามาทานอาหารร้านนี้ อยากจะทราบอะไรอีกไหมครับ”

            “คุณศินทร์” ฉันเห็นท่าทางคุณศินทร์ ที่จะกินเลือดกินเนื้อคุณต่อ เห็นท่าไม่ค่อยดี จึงแตะมือเขาเบา ๆ ให้ใจเย็นลงบ้าง

            “ผมอยากจะคบกับคุณสาจริง ๆ ครับ แล้วถ้าคุณพี่ชายอย่างคุณ อนุญาตให้ผมคบกันจริงจังละก็ ไม่นาน ผมจะมาขอคุณสาแต่งงาน” คำพูดของคุณต่อเล่นเอาฉันตกใจอยู่ไม่น้อย ท่าทีที่จริงจัง และคำพูดที่กล้าพูดออกมา ตรงนี้แหละที่ฉันเห็นว่าเป็นข้อดีของคุณต่อ ไม่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

            “ว่าไงนะคะ // ฮะ // ว่าไงนะ” นี่เป็นเสียงตกใจของพวกเราทั้งสามคน

            “ว่าตามนั้นครับ” คุณต่อพูดกลับมาประโยคสั้น ๆ ทำเอาสาวน้อยตาหวานข้าง ๆ ฉัน นั่งยิ้มไม่ยอมหุบ

            “ไม่ทราบว่า จะสั่งอะไรดีครับ !! “ อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงเด็กเสิร์ฟ ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำเอาเราทั้งหมดหน้าเสียไปเลย มัวแต่คุยกันไม่ทันเห็นน้องเขามายืน อิอิ

***************

ปล. 1  ขอโทษอย่างแรง ที่มาอัพช้านะคะ ต้องกู้ข้อมูลใหม่หมด (พิมพ์ใหม่อะคะ ข้อมูลหาย)

ปล. 2  หวังว่าเพื่อน ๆ ยังรออยู่นะ มิได้เล่นตัว หรือลีลาวดีแต่อย่างใด พลีสสสสส เม้นท์กะโหวตให้ด้วย

ปล. 3  คิดถึงทุก ๆ คนค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าที่ยังเม้นท์ และโหวตให้ จุ๊ฟฟฟฟฟ