แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไรแต่ความอ้างว้างไม่จางหาย ทุกค่ำคืนต้องอยู่อย่างเดียวดาย ไร้ที่พักพิงกายให้คลายเหนื่อย
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าคิดถึงเหลือเกิน" ไวท์นึกในใจกับตัวเองขณะยืนขึ้นมองดวงจันทร์กลมโตเบื้องบน
แสงจันทร์สีนวลทอแสงลงบนดวงตาสีม่วงจนเกิดประกายสว่างจ้า เพราะไวท์คือปีศาจในตำนานแสงจันทร์จึงส่งผลให้เธอรู้สึกมีพลังเพิ่มขึ้น ไวท์ออกจากห้องเดินไปตามบันไดวนที่ลงสู่ห้องใต้ดินเหมือนมีบางสิ่งดึงดูดเธอให้ลงไป ไร้แสงอื่นใดเล็ดลอดนอกจากไอเวทสีม่วงที่เปล่งออกมาจากรอบตัวของเธอเท่านั้นที่ส่องแสงให้เห็นทางเดิน เมื่อไวท์ลงมาข้างล่างสุดก็พบพื้นที่ว่างเปล่า ไวท์เอามาไล้ผนังหินรอบๆแล้วสะดุดกับผนังหินแผ่นหนึ่ง
"ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีใครเรียก ตรงนี้น่าจะทะลุได้นี่" ไวท์พึมพำขณะไล้มือไปทั่วแล้วหยุดมือที่ช่องสลักรูปดวงตาเมดูซ่า มืออีกข้างก็จับสร้อยที่ดราเชลให้มา
ฉับพลันแสงที่ผนังหินและสร้อยคอก็สว่างขึ้นแล้วผนังหินก็ขยับเปิด ไวท์เดินเข้าไปข้างในแผ่นหินค่อยๆปิดลงพร้อมกับแสงภายในห้องสว่างขึ้น ภายในห้องเต็มไปด้วยหนังสือต่างๆมากมาย พรมกำมะหยี่บนพื้นสีแดงสดทำให้ภายห้องดูมีพลัง เกาะอี้สำหรับอ่านหนังสือที่สลักรูปมังกรทำให้ดูทรงอำนาจ ไวท์เดินไปรอบห้องด้วยความตื่นตะลึงมือจับสันหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าบนชั้นวางแล้วมาสะดุดกับหนังสือบุกำมะหยี่สีม่วงรูปดวงตาเมดูซ่า
"ไวท์โอทิน่า" ไวท์อ่านหน้าปกแล้วขมวดคิ้วพลางเดินไปนั่งเก้าอี้มังกรและเริ่มเปิดหนังสือหน้าแรก
วูม!!! ฉับพลันก็มีแวมไพร์หนุ่มปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าไวท์
" ให้ตายสิเจ้านี่ความรู้สึกช้าจริงๆ ปล่อยให้ข้ารออยู่ได้ตั้งนาน" แวมไพร์หนุ่มพูดขึ้นอย่างอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีทับทิมหรี่เล็กอย่างกวนโทสะ ดวงหน้าซีดขาวบ่งบอกว่าชายผู้นี้เป็นเผ่าพันธุ์ใด
"เจ้าเป็นใคร แล้วทำไมถึงอยู่ที่นี่" ไวท์ตะลึงกับคนตรงหน้า ร่างสูงเพรียวยืนกอดอกแล้วส่ายหน้าเล็กน้อยส่งผลให้เส้นผมสีชาพลิ้วไปตามแรงส่าย
"ข้าชื่อเดส ไม่รู้เวรกำอะไรข้าถึงถูกส่งตัวมาดูแลเจ้าตามคำสั่งใบคัดเลือกแล้วยิ่งต้องดูแลผู้หญิงอย่างเจ้า น่าเบื่อ" เดสแนะนำตัวอย่างขอไปทีแต่ส่งผลให้ไวท์โกรธจัด หน้าตาก็ดี แต่นิสัยแบบนี้จะมีใครพิสวาทลง
 "ไม่เคยมีใครเสียมารยาทเท่าหมอนี่" ไวท์คิด
"เจ้านี่มันเสียมารยาทที่สุด ข้าไม่จำเป็นต้องการคนดูแลอย่างเจ้า จำไว้" น้ำเสียงและดวงหน้าที่เย็นชาเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง
"อวดเก่ง ระวังจะตายก่อนถึงเมจิเคิล ข้าไม่ดูแลเจ้าก็ได้ แต่ระหว่างเดินทางก็อย่าเผลอเรียกข้าก็แล้วกัน อ้อถ้าสงสัยอะไรก็อ่านหนังสือที่เจ้าถือแล้วจะเข้าใจทุกอย่าง" แล้วแวมไพร์หนุ่มก็หายวับไปพร้อมกับแสงสีดำ
ไวท์โกรธจนมือสั่น "หนอยเสียมารยาทกับข้าไม่พอยังดูถูกข้าอีก ท่านแม่ก็เคยสอนเวทให้ข้าเฮอะนึกว่าข้าเป็นใครผู้หญิงอ่อนแอหรอ แล้วเจ้าจะเห็นว่าข้าแข็งแกร่งเดส ว่าแต่ข้าต้องไปเมจิเคิลแดนแม่มดทำไม ในหนังสือต้องบอก"
ไวท์เก็บความโกรธเอาไว้แล้วเดินหยิบหนังสือที่เดสบอกแล้วเดินกลับห้องของอดีตมาจาเวียผู้เป็นมารดา
"ตามธรรมเนียมของเราเหล่าทายาทต้องไปเมจิเคิลเพื่อเรียนรู้เวทมนต์เพราะตระกูลเดวิเนสเป็นปีศาจใช้เวทจึงต้องไปเรียน..."ไวท์อ่านในใจเมื่อมาถึงห้องแล้วอ่านใจความสำคัญ เธออ่านไปเรื่อยๆจนพบ "หน้าที่แวมไพร์" ไวท์เริ่มอ่านจนเผลอพูดออกมา
"แวมไพร์เป็นพันธมิตรที่จงรักภักดีต่อตระกูลเรามาโดยตลอด เมื่อทายาทอายุครบ18จะมีการคัดเลือกแวมไพร์หนุ่มที่อายุเท่ากันให้มาดูแลทายาทตามใบคัดเลือกจากหัวหน้าสูงสุดแห่งแวมไพร์..." ไวท์อ่านเพียงแค่นั้นก็ไม่สงสัยอะไรอีก ที่แท้ก็โดนคัด พระเจ้าแกล้งข้านี่ถึงส่งเจ้าบ้านั่นมาดูแลข้า ทันเท่าใจคิดเพียงครั้งเดียวที่ไวท์คิดไปถึงเดสแวมไพร์หนุ่มก็ปรากฏขึ้น
"ทีนี้ก็เข้าใจแล้วนะ ยัยอวดเก่ง" เดสปรากฏตัวขึ้นแล้วยืนพิงตู้เสื้อผ้า
"เจ้าเข้ามาได้ยังไงบุกรุกข้าชัดๆ" ไวท์ตะลึงกับเดสที่อยู่ตรงหน้า
"ข้าคิดว่าเจ้าจะฉลาดมากกว่านี้นะ ข้าเป็นผู้ดูแลเจ้าถูกเจ้ารับข้าเพราะเจ้าเปิดห้องมอบตัวแล้วแล้วยังคิดถึงข้า ข้าจึงต้องมา" เดสสาธยายยาวเหยียดแล้วเดินไปที่โซฟาแล้วเรียกเลือดหนึ่งแก้วขึ้นมาจิบอย่างไม่ใส่ใจในความโมโหของสาวเจ้า
"แต่ยังไงเจ้าก็ไม่ควรเข้ามาในห้องข้า ถ้ามิเกลเห็นบ้านแตกแน่" ไวท์พูดอย่างเซ็งอารมณ์เมื่อรู้ว่าโกรธเพียงใดก็ไม่สะทกสะท้านชายตรงหน้าที่น่าจะเสกให้กลายเป็นผงถ่านตั้งแต่แรกพบ
"ไม่ต้องห่วงมิเกลรู้อยู่แล้วว่าข้าอยู่กับเจ้าเพราะข้าได้รับการต้อนรับก่อนเข้าไปอยู่ในห้องมอบตัวจากมิเกลแล้ว" เดสตอบพลางลุกขึ้นแล้วพูดอีกครั้งว่า
"หมดธุระข้าไป แล้วเจ้าก็เตรียมตัวซะพรุ่งนี้เราต้องไปเมจิเคิลกัน" เดสเดินออกจากประตูไปปล่อยให้ไวท์นั่งคิดอะไรคนเดียว
"ข้าจะได้ไปเมจิเคิลแล้ว ข้าจะเรียนให้มากที่สุดเพื่อแก้แค้นให้ท่าน ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ซักวันข้าต้องรู้ความจริง ข้าจะสังเวยมันเพื่อเซ่นดวงวิญญาณท่าน" ไวท์คิดอย่างมุ่งมั่นและแน่วแน่ก่อนจะเข้าสู่นิทราบนเตียงมาจาเวียผู้เป็นมารดา
ขอมนตราแห่งแดนศักสิทธิ์จงปกป้องครอบครัวแห่งข้า โดยเฉพาะทายาทคนสำคัญ

ปล.หนุกมั้ยค่ะเม้นหน่อยน๊าโวทด้วยจะขอบพระคุณค่า

tags : แฟนตาซี