สายลมร้อนพัดโชยแรงขึ้นจนไวท์ไม่อาจอยู่เฉยในเกวียนได้จึงออกมาดูสถานการณ์ข้างนอก สองข้างทางปรากฏเพียงต้นไม้ไร้ใบกับอากาศอบอ้าวซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เธอชอบ
"จะออกมาตายทำไมเข้าไปในเกวียนซะ" เดสสั่งขณะงอกเล็บและเขี้ยวเตรียมรับมือ สร้างความไม่พอใจให้แก่ไวท์นัก
"หึ เจ้าก็ดีแต่ดูถูก ข้าไม่กระจอกอย่างที่เจ้าคิดหรอก" ไวท์พูดเสียงเย็นตามแบบนิสัยของเธอ
ไม่ทันที่ทั้งคู่จะโต้ตอบอะไรมากลมร้อนก็โหมกระหน่ำเข้าจนเกิดเป็นพายุขนาดย่อมภายในปรากฏหญิงนิรนามผู้สร้างข่ายเวทย์นี้
"เจ้าคลายข่ายเวทย์ซะข้าไม่อยากทำร้ายผู้หญิง" เดสพูดขณะหดเล็บและเขี้ยวที่กางออกมาแล้วกลับไปนั่งที่บังเหียน หญิงนิรนามแสยะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า
"เจ้าคงคิดว่าเก่งนักใช่มั้ย หึไม่เป็นไรข้าจะสู้กับผู้หญิงก็ได้ หรือเจ้าจะอ่อนถึงต้องให้ผู้ชายปกป้องน่าขำนัก" หญิงนิรนามเยอะเย้ยไวท์จนใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ไวท์เรียกพลังออกมาเตรียมสู้ตามบทเรียนที่ได้จากดราเชลผู้เป็นบิดา
"สู้ก็ได้ ตายอย่าหาว่าไม่เตือน" ไวท์พูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่จากนั้นก็ร่ายมนต์ชั่วอึดใจเกิดเป็นฝนน้ำแข็งห่าใหญ่ตกลงมาหมายจะเรียกเลือดในกายศัตตรู แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมแพ้สร้างบาเรียกันน้ำแข็ง จังหวะที่ไวท์อยู่ในห้วงแห่งเวทย์เธอสามารถอ่านเกมส์ทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย เมื่ออีกฝ่ายกางบาเรียช่วงบนจะเหลือช่องว่างด้านล่าง ไวท์เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสร้างดาบน้ำแข็งหมายจะปลิดชีพหญิงผู้นั้น
แควก!!
หญิงนิรนามหลบคมดาบไวท์อย่างเฉียดฉิวแต่กระนั้นก็สามารถเรียกโลหิตแดงฉานจากแขนของฝ่ายนั้นได้ ทันทีที่นางได้รับบาดเจ็บไวท์ก็ใช้เวทเคลื่อนที่ชั่วพริบตาแล้วนำดาบน้ำแข็งพาดบ่าหญิงผู้นั้น
"ข้าชนะ จบเกมส์แล้วจะอยู่หรือตายดีนะ" ไวท์กระซิบแผ่วเบาที่แฝงด้วยน้ำเสียงน่ากลัวอย่างที่หญิงคนนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอยิ้มก่อนที่จะคลายข่ายเวทย์พร้อมพูดกับไวท์ว่า
"ฝีมือเจ้าไม่เลว ตั้งแต่ที่ข้าปะลองกับผู้หญิงมาไม่เคยแพ้ใคร น้ำเสียงของเจ้าช่างข่มขวัญคู่ต่อสู้ได้ดีจริงๆ ข้าชื่อเซนทราเวนิสเจ้าหล่ะ" เธอชมในฝีมือและแนะนำตัวอย่างเป็นมิตร ไวท์เห็นว่าหญิงคนนี้ไม่มีพิษมีภัยจึงคุยด้วยโดยดี
"ข้าชื่อไวท์โอทิน่าเรียกไวท์เฉยๆก็ได้" ไวท์แนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่เซนรับรู้ถึงความเป็นมิตรด้วยสัญชาตญาณ ทั้งคู่จึงคุยด้วยความสนิทสนมอย่างรวดเร็ว โดยอยู่ในสายตาแวมไพร์หนุ่มตลอดเวลา
"หึเจ้าก็ฝีมือไม่เลวสมแล้วที่เป็นปีศาจในตำนาน" เดสคิดพลันหลบสายตาลงอย่างชื่นชมลึกๆ
"เจ้าจะไปเมจิเคิลสินะ" เซนถามไวท์ขึ้นขณะที่ไวท์ใช้พลังเวทรักษาแผลบนแขนเซน
"ใช่ข้าจะไปเรียนที่โรงเรียนเมจิก เจ้าหละ" ไวท์ตอบโดยที่ยังคงรักษาบาดแผลที่เซนแค่เฉียดคมดาบเท่านั้นแต่ลึกลงไปเกือบถึงชั้นกระดูก
"ข้าก็จะไปสมัครที่โรงเรียนเมจิกเหมือนกัน หากข้าจะติดเกวียนเจ้าจะได้รึปล่าว" เซนถามอย่างมีความหวังทำให้ไวท์อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มเย็นๆกับท่าทางของเพื่อนใหม่
"แล้วเกวียนเจ้าหละ หายไปไหน" ไวท์ถามอย่างสงสัย
"ข้าถูกท้าดวลโดยผู้เก่งกว่า ข้าแพ้จึงต้องยกเกวียนให้และเร่ร่อนแบบนี้" เซนเสียงละห้อยปนเจ็บแค้นเมื่อนึกึงชายผู้เก่งกว่าผู้ชนะขับเกวียนออกไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้
"งั้นเจ้าก็ไปกับข้าสิ ดีซะอีกข้าจะได้มีสหายร่วมทาง" ไวท์ชวนเซนโดยติดน้ำเสียงเย็นชาตามนิสัย แต่เซนรู้ดีจึงไม่คิดอะไร
"ดีเหมือนกัน ข้าเหนื่อยจะเดิน" เซนตอบเสียงขี้เล่นแล้วจูงมือไวท์ขึ้นเกวียนดั่งเธอเป็นเจ้าของซะเอง
"ข้าตัดสินใจให้เซนไปกับข้า เพราะฉะนั้นออกเดินทางได้แล้ว" เมื่อถึงเกวียนไวท์ก็สั่งเดสทันที โดยแวมไพร์หนุ่มมีอาการกระฟัดกระเฟียดในคำสั่ง
"เจ้าเป็นใครมาสั่งข้าผู้ไม่มีใครสั่งได้" เดสถามไวท์ด้วยความไม่พอใจ แต่ไหนแต่ไรเขาได้ชื่อว่าเป็นผู้ขัดขืนคำสั่งตัวยงที่หัวหน้าสูงสุดแห่งแวมไพร์ระอานัก
"ข้าคือไวท์โอทิน่า เดวิเนสผู้ที่เจ้าต้องสยบต่อข้านะสิ" ไวท์ตอบเดสด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่าแล้วเข้าเกวียนไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของเซน
การเดินทางเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น พลังที่หลับใหลในตัวเธอยังคงไม่ตื่น เราต้องเรียกพลังอันหลับใหลเพื่อสู่ความเป็นนิรันด์แห่งข้า หึหึ!!