Heaven and Hell

บทนำ : ลำนำแห่งโชคชะตา

            หากสรรพสิ่งที่เกิดดับยังคงสดับรับรู้ถึงการปรองดองเมื่อครั้งก่อนเก่า ยุคที่ไม่มีการแบ่งแยก พื้นพิภพเชื่อมถึงขอบฟ้า ขุนเขาถูกโอบล้อมด้วยพื้นน้ำกว้าง สายลม แสงแดด ก้อนหิน พฤกษา ต่างเป็นเช่นคนรู้จัก ทุกอย่างอยู่ร่วมกันอย่างแสนสงบสุข ไม่เว้นแม้แต่ สวรรค์ นรก หรือแดนมนุษย์ ทุกคนเปรียบเสมือนญาติพี่น้องที่ไปมาหาสู่กัน กาลเวลาที่อบอวลไปด้วยความสุขเข้ามาทักทายอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเวลาเหล่านั้นได้อำลาจาก...

            นันย์ตาสีดำของเซนเทอร์ชราคู่หนึ่งจ้องมองท้องฟ้า ใบหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยยิ่งนัก เสียงถอนหายใจดังเบา ๆ แต่ก็ไม่รอดพ้นจากสายตาใสซื่อของเซนเทอร์เด็กที่เฝ้ามองเขาอย่างเป็นห่วง

            “ท่านปู่...เป็นอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากเจ้าเด็กน้อยที่ยืนอยู่เคียงข้าง

ซาร์ ผู้เป็นปู่ กลับเงียบและยังคงจ้องมองท้องฟ้ายามราตรีโดยไม่ได้ละลายตา

“ท่านปู่...”เจ้าเด็กน้อยยังคงรบเร้าไม่เลิก ซาร์ไม่ได้ตอบอะไรเขายังคงสงบนิ่ง แต่สีหน้ากลับฉายรอยกังวลอย่างชัดเจน

เมื่อการรบเร้าไม่ได้ผล สิ่งเดียวที่เซนเทอร์วัยเยาว์ทำได้ก็เพียงแหงนหน้ามองท้องฟ้าดังเช่นที่ปู่เขาทำ เขาจ้องบนฟ้าอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหาว่ามันมีอะไรหนักหนาถึงทำให้ผู้เฒ่าข้าง ๆ เลิกสนใจเขาไปได้

แล้วทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นแสง ๆ หนึ่ง ปรากฏบนฟากฟ้า

ดาวตก?

แต่หากสิ่งนั้นหาใช่ดาวตกไม่ มันไม่ได้ตกลงสู่พื้นดินดังเช่นเคยเป็น แต่แสงนั้นกลับพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วหายลับไป

มันคืออะไรกันแน่ !

สีหน้างุนงงฉายชัดบนหน้าอ่อนเยาว์ ไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามออกไป เสียงทุ้มต่ำข้างตัวก็ดังขึ้น

“ยุคแห่งความปรองดองได้ผ่านไปแล้ว” ซาร์กล่าวขึ้น ขณะที่เจ้าเด็กน้อยยังไม่เข้าใจ ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างก็ดูสงบสุขดี

ผู้เฒ่าพาสี่ขาของตนควบเหยาะ ๆ ตรงเข้าไปที่แท่นหินอันหนึ่ง เขาหยิบมีดเล็กออกมาจากข้างลำตัว แล้วบรรจงกรีดลงไปที่นิ้วชี้ เจ้าเซนเทอร์น้อยมองดูเลือดที่ไหลออกมาราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดา

เสียงแผ่วเบาของมนต์โบราณภาษาเซนเทอร์เล็ดลอดออกมาจากปากที่เหี่ยวย่นตามวัยของเซนเทอร์ชรา เลือดสีแดงจากปลายนิ้วไหลลงมากระทบแผ่นหินสองสามหยด ก่อนที่จะซึมหายไปราวกับถูกดูดซับด้วยฟองน้ำแห้งๆ แสงสีทองสว่างวาบบนแผ่นหินอันนั้น ตัวหนังสือจางๆปรากฏบนแผ่นหิน ก่อนที่แปรเปลี่ยนเป็นรอยสลักที่ฝังลึก

“ถึงเวลาที่เราต้องไปกันแล้ว” ซาร์กล่าว

เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย สองร่างควบหายเข้าไปในเงามืดที่ถูกกลืนกินโดยป่าทึบ เหลือไว้เพียงแผ่นหินที่มีรอยจารึกอักษรปริศนาทิ้งไว้

สามผู้กุมชะตาฟ้าลิขิต

หากเป็นมิตรสามพิภพจะไม่สลาย

หากศัตรูพสุธาจะมลาย

เวลากลายคืนสภาพอัญมณี

จากเหตุการณ์แสงดาราที่พุ่งผ่านฟ้าในครานั้น บังเกิดรอยร้าวที่ยากจะสมานให้ติด พื้นพิภพที่เคยเชื่อมต่อถูกกั้นขวางโดยเขตอาคมอันแก่กล้า นรก และสวรรค์ ถูกแยกออกจากกัน โดยมีแดนมนุษย์เป็นตัวคั่นกลาง การไปมาหาสู่กันดังเช่นญาติมิตรค่อยๆหายไป เพื่อนสนิทกลายเป็นเพียงแค่คนเคยรู้จัก คนคุ้นหน้ากลายเป็นแค่อดีตที่เรือนลาง ความผูกพันกลายเป็นเพียงสายใยบางๆที่ไม่อาจมองเห็น เวลาผ่านไปแสนเนิ่นนานจนต่างลืมไปว่าเคยมีกันและกันอยู่

สิ่งที่หลงเหลือในกาลเวลามีเพียงตำนานบอกเล่าถึงสวรรค์แสนโสภาและนรกอเวจีที่มืดมิด ความเชื่อถือศรัทธาแต่ก่อนเก่าจางหาย แทนที่ด้วยความลุ่มหลงงมงาย ในดินแดนที่ถูกกั้นกลาง  สถานที่ที่รู้จักกันดีในนาม โลกมนุษย์

^_^