Heaven and Hell

บทที่ 15 ทัวร์นรก

     ในวันหยุดเทศกาลสำคัญของหมู่บ้าน นอกจากการเข้าวิหารศักดิ์สิทธิ์เพื่อไปกราบไหว้ฟ้าดินในช่วงเช้าแล้ว ช่วงหัวค่ำ ก็มีงานเลี้ยงฉลองอย่างคึกครืน ลานกว้างกลางหมู่บ้านถูกใช้เป็นที่ก่อกองไฟกองใหญ่ เพื่อใช้สังค์สันต์เฮฮาเริงร้องเต้นรำ นักดนตรีฝีมือเยี่ยมถูกเชิญมาเพื่อสร้างบรรยากาศในงาน นางรำประจำหมู่บ้านแต่งกายด้วยผ้าแพรสีเหลืองทองออกมาร่ายรำ หนุ่มสาวหลายคู่จูงไม้จูงมือมาเที่ยวงานนี้อย่างมีความสุข บ้างออกไปเต้นรำรอบกองไฟ บ้างก็นั่งพูดคุยอย่างสนุกสนาน

     ร้านเหล้าดูจะเป็นสถานที่อีกแห่งที่ตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมายที่พูดคุยกันครื้นเครง โดยเฉพาะชายโสดและไม่โสดนับยี่สิบสามสิบคนที่จับจองที่นั่งกันตั้งแต่ยังไม่หัวค่ำ สุรานับสิบขวดถูกยกมาเสิร์ฟตามแต่ละโต๊ะ พวกเขารอคอยอะไรบางอย่างอย่างใจจดใจจอ ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน

     และไม่นานนัก..การรอคอยก็สิ้นสุดลง เสียงที่เคยดังแซงแซ่เงียบลงทันที เมื่อนางระบำโฉมงามสะคราญฟ้าห้าคนออกมาร่ายรำบนเวที สายตานับสิบคู่จับจ้องเรือนร่างสะโอดสะองที่ส่ายไปมาอย่างไม่กระพริบ โดยเฉพาะสายตาเพื่อนตัวดีสองคนข้าง ๆ แม่สาวน้อยคริสตัล ที่ถึงแม้ว่าจะอยู่ด้านหลังสุด เรียกได้ว่าเป็นมุมอับของร้าน แต่เจ้าสองคนข้าง ๆ ก็เพียรพยายามเหลือเกินที่จะชะเง้อชะแง้มองไปบนเวที

     “ฮัลโหล~!...พวกนาย กระพริบตาเสียบ้างเถอะ” คริสตัลโบกมือหยอย ๆ ทำลายสมาธิ

     เบเซนละสายตาจากบนเวที มาค้อน ควับ! เข้าให้ “ขอเปิดหูเปิดตาหน่อยไม่ได้หรือไง กวนอยู่ได้”

     “มีสาวสวยมานั่งร่วมโต๊ะด้วยทั้งคน ยังไปสนใจปลาไหลไฟฟ้าบนเวทีอีกหรอ” แก้มชมพูป่องไม่พอใจ แถมวางท่ากอดอกแน่น

     เบเซนทำเสียง เหอะ! ในลำคอ

สาวสวย!

ตาสีน้ำเงินของยมทูตหันกลับไปสนใจปลาไหลไฟฟ้าบนเวทีต่อ

คริสตัลที่ถูกละเลยความสำคัญ หันมาทางทูตสวรรค์ที่กำลังนั่งจิบน้ำพันซ์สีฟ้าใสอย่างสบายอารมณ์ “นี่! เอริออส นายจะไม่ไปนรกกับเบเซนมันจริง ๆ หรอ” ร่างบางกระแซะเข้ามาใกล้ “ไหน ๆ เรามันก็ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันแล้ว ทำไมไม่ไปด้วยกันให้ตลอดล่ะ”

เอริออสมองเจ้าคนข้าง ๆ สายตาสีฟ้าดุส่งมายังเธอว่าให้ออกห่างเขาเดี๋ยวนี้ แต่แม่ตัวดีก็ยิ่งชิดเข้ามาใหญ่เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากเขา

“ไปเหอะนะ ฉันอยากไปเที่ยวในนรกอ่ะ อยากรู้ว่าในนั้นเป็นไง นะนะนะนะ” ตาหวาน ๆ สีน้ำตาลฉายแววออดอ้อน ทูตสวรรค์จอมวาดมาดถึงกับขยับถอยห่าง น้ำพันซ์ในแก้วถูกซดอย่างรวดเร็วแก้เขิน

“เธอก็ตายสิ จะได้ไปนรกสมใจ” เจ้ายมทูตหันมาส่งยิ้มกวนโทสะเพียงชั่วครู่ จากนั้น ก็กลับไปสนใจนางรำบนเวทีต่อ

โป๊ก!

มะเหงกลงกลางกะบาลของไอ้คนปากดี เบเซนคลำหัวปอย ๆ หันกลับมาจะเอาเรื่อง แต่แม่ตัวดีกลับรู้ทัน รีบหลบหลังเอริออสราวนกรู้

“ไม่! ฉันจะไปนรกทั้งที่ยังเป็น ๆ นี่แหละ” คริสตัลแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ “นะ นะ เอริออส ทูตสวรรค์ใจดี ๆ อย่างนาย พาฉันไปหน่อยนะ” แก้มขาวนุ่ม ๆ ถูไถไปมากับแขนของทูตสวรรค์ผู้ใจดี ที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อเป็นตอไม้เพราะทำอะไรไม่ถูก

“ถ..ถ้าเบเซนอนุญาต ฉันก็จะพาไป” 

“เฮ้ย!” ยมทูตตัวดีสะดุ้งโหยง

เอาแล้วไง ทูตสวรรค์ผู้แสนใจดีโยนเรื่องมาให้ปวดหัวอีกแล้ว

สายตาคมกริบแกมบังคับถูกส่งมายังยมทูตตัวดี “เบเซน...อนุญาตซะดีๆ” เสียงเครียด ๆ ปนหวานจากคริสตัลหันมาสั่ง

“ตามใจวุ้ย!” เบเซนส่ายหัววืด ถึงปฏิเสธไป แม่คุณก็ตามไปจนได้อยู่ดีนะแหละน๊า...

หลังจากรายการโชว์นางระบำบนเวทีจบลง พวกเขาทั้งสามจึงมารวมตัวกันหลังร้านเหล้าที่ปลอดจากผู้คน เอริออสตกลงใจจะไปนรกด้วยตามคำขอร้องแกมบังคับของคริสตัส แม้ว่าแรกทูตสวรรค์อย่างเขาก็ไม่อภิรมย์จะไปนรกสักเท่าไรนัก

 “ขอบอกไว้ก่อนว่า กรุณาทำตัวดี ๆ เชื่อง ๆ ด้วย” เบเซนย้ำนักย้ำหนากับตัวก่อปัญหา

“ค่า....” แม้น้ำเสียงจะฟังดูเหนื่อยหน่าย แต่ตัวก่อปัญหาก็รับปากอย่างว่าง่าย

ถุงหนังสีดำกำมะหยี่ถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ เบเซนเปิดเอาของในถุงนั้นออกมา มันเป็นผงสีทองสว่างขนาดหนึ่งกำมือ เขายื่นผงสีทองยัดใส่มือของคริสตัล และเอริออส

“อย่าลืมร่ายมนต์ก่อน แล้วค่อยสาดผงเข้าตัวเองล่ะ” เขาย้ำคำพูดนี้มาหลายรอบแล้ว ดูเหมือนเบเซนจะชอบกับการที่ได้รู้สึกว่ารู้มากกว่าคริสตัลนัก

“เออน่า...รู้แล้ว สวยเก่งอย่างฉัน แค่นี้สบาย” คริสตัลยิ้มอวดเขี้ยวขาว

หลงตัวเอง!

เบเซนแอบถอนหายใจเบา ๆ มือกำผงสีทองไว้แน่น มนต์บทสั้น ๆ ถูกร่ายขึ้น “ผงทองเชื่อมพิภพล่าง เปิดทางให้แก่ข้า” ผงสีทองถูกสาดเข้าใส่ตัว และแล้ว...เบเซนก็สลายไปพร้อมกับผงสีทองที่ร่วงหล่นสู่พื้นดิน

“ตาเธอแล้ว” เสียงเย็นชาของทูตสวรรค์เอ่ยขึ้น

คริสตัลท่องมนต์ตามอย่างเบเซน “ผงทองเชื่อมพิภพล่าง เปิดทางให้แก่ข้า” เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวมันกำลังหมุนติ้ว ๆ ๆ หลายตลบ ตาสีน้ำตาลเห็นแต่เพียงผงสีทองที่ปลิวฟุ้งรายรอบตัวราวพายุขนาดย่อม ไม่นานนักก็เหมือนมีแรงหนึ่งมากระฉากเธอให้ตกหลุมอากาศ

วืด!~ด

และแล้วในที่สุด

ตุบ!

ปลายเท้าสัมผัสกับพื้นผิวแรง ๆ สาวน้อยใช้ขาอีกข้างยันตัวไว้ไม่ให้ล้ม ผงสีทองที่เคยฟุ้งราวพายุคลั่งหายไปแล้ว ตาสีน้ำตาลมองไปรอบ ๆ ตัว ที่นี่เต็มไปด้วยต้นแอปเปิลและผลแอปเปิลสีแดงสด  ไม่ห่างจากจุดที่ยืนนักมีบ่อน้ำพุตรงกลางสวน ไม่นานร่างสูงสีขาวผมสีเงินก็ปรากฏกายขึ้นข้าง ๆ ด้วยมาดอันสง่าผ่าเผย คริสตัลพยายามมองหาเจ้าคนผมดำที่ล่วงหน้ามาก่อนแต่ก็หาไม่พบ ไม่รู้ว่าไปมุดหัวอยู่ที่ไหน

“หรือว่าเราจะมาผิดที่” สาวน้อยกระซิบกับทูตสวรรค์ที่กำลังงงเป็นไงตาแตกพอ ๆ กัน

“ทำไมมนุษย์อย่างเธอมาโผล่ที่นี่ได้” คริสตัลมองตามที่มาของเจ้าของเสียงหวาน หญิงสาวร่างบางในชุดสีดำสนิท เช่นเดียวกับสีผม ยกเว้นเพียงแต่ตาคู่สวยนั้น ที่เป็นสีน้ำตาลเข้ม ยืนเท้าเอวอยู่ด้านหลังพวกเธอ ดูท่าสาวคนนี้จะไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“ฉันพามาเปิดหูเปิดตาเอง” เบเซนที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาจากไหนมิทราบ เข้ามาอธิบายเรื่องราวให้ท่านหญิงไลล่าฟัง ไลล่าหน้างอเล็กน้อยไม่ค่อยสบอารมณ์กับการมีมนุษย์ที่ยังไม่ถึงฆาตมาป่วนเปี้ยนในนี้ แต่แล้วเธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เมื่อมีสิ่งที่สำคัญมากกว่า

“ไหนล่ะ วิญญาณสี่ดวง” เธอเร่งรัดสัญญาที่เบเซนเคยให้ไว้

เบเซนกางหนังสือส่งวิญญาณเล่มสีดำออก เขาบ่นพึมพำสองสามคำ วิญญาณสี่ดวงที่เคยถูกดูดไว้ในหนังสือส่งวิญญาณก็ลอยละล่องออกมา และไลล่าเองก็ร่ายมนต์ขึ้นมาอีกเช่นกัน วิญญาณที่ลอยอยู่ถูกดูดเข้าไปในหนังสือส่งวิญญาณของเจ้าหล่อนทันที

“ช่วยส่งวิญญาณของเซนเทอร์ให้เจอคนรักด้วย” เบเซนตะโกนบอก เมื่อเห็นทีท่าว่าไลล่ากำลังจะเดินจากไปโดยไม่ได้สนใจพวกเขาเลยสักนิด

“อืม..” เธอตอบกลับมาสั้น ๆ ร่างของหญิงสาวโน้มเข้าไปไกลเจ้าเพื่อนสนิทอย่างเซรอสที่ยืนสังเกตการณ์ไม่ห่างนัก “ฝากด้วยนะ อย่าให้ไปก่อเรื่องกับพี่หญิงเฟย่าล่ะ” เธอส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มายังเพื่อนผู้แสนซื่อสัตย์อย่างเซรอส แล้วก็เดินจากไป เซรอสมองเจ้าเด็กสามคนตรงหน้า เขาพ่นลมออกมาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“เป็นไงเป็นกัน” มือหนา ๆ ยกขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองหนึ่งทีเป็นการเรียกกำลังขวัญกำลังใจให้ตื่น

หน้าหวาน ๆ ของคริสตัลชะเง้อมาดักหน้าเซรอสที่กุมขมับอยู่ ทำเอายมทูตตกใจถึงกับผงะถอย

“ขอทัวร์นรกสักนิดได้ปะ” 

เซรอสขมวดคิ้วเป็นปม ไม่ค่อยเข้าใจภาษาสำนวนของคริสตัล ตาสีดำฉายแววงุนงงส่งกลับมาทางเบเซนเป็นเชิงถามว่า ยัยคนแต่งตัวประหลาดนี้พูดหมายความว่าไง

“แม่นี้อยากชมนรกสักเดี๋ยว” เบเซนเฉลย เอริออสได้ยินดังนั้นถึงกับส่งสายตาดุเป็นการปรามมาให้ แต่ดูเหมือนว่าแม่ตัวดีจะไม่รับรู้เลยสักนิด แถมทำหน้าระรื่นตื่นตาตื่นใจกับนรกเสียด้วยซ้ำ

“งั้น...ฝากให้เจ้ารับผิดชอบด้วย อย่าให้มีปัญหาล่ะ” เซรอสว่าง่าย ๆ เขาโยนภาระให้กับเจ้ายมทูตผู้เยาว์วัยกว่าอย่างเบเซนรับผิดชอบแทน “ข้าต้องรีบไปสะสางงานที่คั่งค้างไว้” พูดจบไกด์ทัวร์ร่างสูงในชุดสีดำก็เดินจากไป ทิ้งไว้แต่เพียงนักท่องเที่ยวแปลกถิ่นสามคนให้เดินเที่ยวกันเองตามอัธยาศัย คริสตัลมีสีหน้าดีใจกว่าใครเพื่อน ขณะที่เอริออสและเบเซนกำลังเซ็งสุด ๆ

ทัวร์นรกมันมีดีตรงไหนว้า...

“หูย...ย  กะทะทองแดงจริง ๆ ใช่ไหมน่ะ” คริสตัลดูตื่นเต้นเป็นพิเศษกับทัวร์นรกโดยไม่ต้องตีตั๋วจ่ายเป็นชีวิตตัวเอง ร่างบางของสาวน้อยเดี๋ยววิ่งไปทางโน้นที ราวกับว่าที่นี่เป็นสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ แล้วกะทะทองแดงเป็นถ้วยชาหมุนได้ ทำเอาทูตสวรรค์และยมทูตปวดหัวไปตาม ๆ กัน

ภูมิอากาศในนรกโดยรวมนั้นแสนจะอบอุ่นติดจะร้อนบ้างเพียงเล็กน้อย บรรยากาศโดยรอบไม่มีท้องฟ้าสีฟ้าใสเหมือนบนโลกมนุษย์ ที่นี่ท้องฟ้าเป็นสีครามน้ำเงิน มีสายรุ้งระบายถักทอเป็นเส้นใยราวกับแสงออร่าแถบน่านฟ้าขั่วโลกเหนือ บรรยากาศบนพื้นดินโดยรอบส่วนมากเป็นโขดหิน มีป่าไม้บ้างบางส่วน แต่โดยมากจะเหี่ยวแห้งไม่ค่อยมีใบมากนัก อาคารบ้านเรือนโดยหลักแล้วทำมาจากหินกล้า ใจกลางเมืองนรกเป็นบ่อลาวากว้าง มีน้ำพุลาวาปะทุ ปุ๊ด ๆ พร้อมเดือดตลอดเวลา ถัดไปไม่ไกลนัก ก็คือปราสาทเฮลล์ เป็นที่ปกครองของเหล่าสภานรกทั้งหลายและผู้ครองนครแห่งนี้ นามว่าลูซิเฟอร์ ซึ่งภายในตัวปราสาทจะมีองค์ลักษณ์คอยคุ้มครองรักษาความปลอดภัยดูแลความเรียบร้อยตลอดเวลา เบเซนไม่ค่อยเห็นความแตกต่างระหว่างนรกเมื่อสามพันปีที่แล้วกับสามพันปีข้างหน้าตรงไหน ทุกอย่างก็เหมือน ๆ เดิม จะมีเปลี่ยนแปลงไปบ้างก็แค่คนที่อาศัย

ความงามของปราสาทเฮลล์ชวนให้ตื่นตาตื่นใจกับผู้ที่พบเห็นอยู่ไม่น้อย ไม่เว้นแม้แต่ทูตสวรรค์อย่างเอริออสที่ได้มาชมความแปลกตาในนรกเป็นครั้งแรก และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กกำพร้าที่ไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตาอย่างคริสตัลด้วยแล้ว สิ่งแปลกใหม่ที่หาได้นอกเหนือจากตำราจึงเป็นอะไรที่น่าสนใจไม่แพ้ความรู้ในหนังสือที่เธอเพียรอ่านทุกวันเช่นกัน ตาสีน้ำตาลคู่สวยกวาดมองตัวอาคารที่ตกแต่งอย่างวิจิตบรรจงจนหลงลืมไปว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว

“อย่าก่อปัญหาล่ะ” เบเซนอดย้ำไม่ได้ ตอนนี้เขาเป็นห่วงสวัสดิ์ภาพของตัวเองนักเชียวหากแม่ตัวยุ่งก่อปัญหาขึ้นมา งานนี้คงรอดยาก และ...ไม่ทันที่จะขาดคำ

โครม!~ เคร้ง ๆ  ๆ

“ว๊าย~” เสียงหนึ่งดังขึ้น

“อึ๋ย! เจ็บอะ” คริสตัลที่ลงไปนั่งจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น บ่นอุบ

ถาดสีทองเหลืองอร่ามที่เต็มไปด้วยผลแอปเปิลสีแดงสด ตอนนี้กลิ้งคะล่ออยู่บนพื้น แถมแอปเปิลสดก็ช้ำเกลื่อนพื้นไปหมด สาวใช้ที่ถือถาดแอปเปิลมาถึงกับหน้าถอดสี ซีดเผือดไปทันที เธอรับหันไปก้มตัวลงต่ำแทบจะหมอบลงกับพื้นอย่างร้อนรน สายตาอำหิตสีดำของสตรีผู้สูงศักดิ์ฉายรอยไม่พอใจมายังคริสตัล ปากสีแดงเม้มแน่นเตรียมที่จะปะทุคำพูดร้ายกาจออกมา

“นังโสโครก เจ้าบังอาจทำให้ผลไม้ข้าต้องแปดเปื้อน” หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ขึ้นเสียงสูง จี๊ดสมอง ด้วยท่าทีไม่พอใจ

“อะ โทดที ไม่ได้ตั้งใจค่ะ” คริสตัลก้มตัวเป็นเชิงขอโทษดี ๆ เธอพยายามสะกดกั้นอารมณ์กับคำว่า ‘นังโสโครก’ เอาไว้ เพราะรู้ตัวดีว่าตัวเองผิดเต็มประตูที่ไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย

“โสโครกที่สุด เลว! ชั่วช้า! ไร้มารยาท ต่ำ!....” เธอยังคงด่าว่าไม่เลิก ทุกคำที่เปล่งออกมาล้วนทำให้ความรู้สึกผิดกับสิ่งที่คริสตัลได้กระทำลงไปยิ่งเหลือน้อยลงไปทุกที ๆ จนในที่สุด...

“เฮ้ย! ปากหรอนะที่พูด ท่าทางก็เป็นลูกผู้รากมากดี ทำไมทำตัวสถุนจังเนี่ย” คริสตัลสวนกลับอย่างอดรนทนไม่ได้ที่ถูกด่าฝ่ายเดียว

เอริออสกับเบเซนถึงกับตบหัวตัวเองอย่างสุดเซ็ง

ว่าแล้วเชียว ต้องมีเรื่องจนได้

สาวใช้ที่หมอบอยู่สะดุ้งเฮือก ตัวสั่นงันงกเมื่อได้ยินเสียงหวานปนโหดของเธอด่ากลับไป ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

“นังโสโครก!” สาวผู้สูงศักดิ์กำมือแน่น ปากสีแดงสั่นระริกเมื่อถูกดูหมิ่นเข้าให้ ตาสีดำฉายแววอาฆาตแค้นมายังสาวน้อยปากดี เธอร่ายมนต์บทหนึ่งขึ้นมาแผ่วเบา ไม่ทันไร ก็มีกระแสลมร้อนโหมพัดแรงกระหน่ำมาทางที่ที่คริสตัลยืนอยู่ กลีบดอกกุหลาบสีดำปรากฏขึ้นท่ามกลางสายลม จนในที่สุดมันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉึก!

เพี้ยว!~

ฉึก ๆ ๆ!

“โอ๊ย!”

มีเลือดไหลซึม ๆ ที่ตามแขนขาของคริสตัล ตาสีน้ำตาลมองดูสตรีตรงหน้าด้วยความพิศวง

แต่ดูเหมือนว่ายิ่งนานเท่าไรเลือดก็ยิ่งซึมออกจากร่างเธอมากขึ้นเท่านั้น บาดแผลเล็ก ๆ ราวถูกของมีคมบาดปรากฏขึ้นทั่วตัวของสาวน้อย จากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นตามรอยบาดแผล จนตอนนี้แค่ไม่กี่วินาทีร่างของเธอก็รู้สึกชาไปหมด ตัวของเธอเต็มไปด้วยเลือดสด ๆ ที่ไหลโชก ร่างบางทรุดลงกับพื้น

“พอได้แล้ว พอสักที” เบเซนตะโกนลั่น แต่ดูเหมือนสตรีผู้อัมหิตไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย็นเยียบกระตุกบนมุมปากดีแดงอย่างสะใจ

ดาบเล่มโตในมือเบเซนถูกวาดขึ้นเป็นวงกว้างพร้อมเข้าจู่โจมหญิงผู้นี้ แต่...

“ไฟ !”

เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ทันที่เขาจะได้จู่โจม ลูกบอลเพลิงขนาดเท่าลูกบาสเก็ตบอลถูกขว้างออกไปเต็มแรง มันพุ่งตรงไปยังสตรีผู้บ้าเลือด เธอคลายเวทย์ที่ร่ายใส่คริสตัลแล้วหันมารับมือกับลูกบอลเพลิงแทน

ตูม!!!!

เสาหินต้นใหญ่ระเบิดกระจุยด้วยอำนาจลูกบอลเพลิงที่ถูกกระแทกกลับด้วยเวทย์ฝ่ายมืดจากสตรีอัมหิต ตาสีดำอาบด้วยความแค้นเคืองจับจ้องมาที่เอริออส

“ทูตสวรรค์หรอ” น้ำเสียงเย็นเยียบส่งมาทางคนร่ายเวทย์

ตาสีฟ้าที่เคยเฉยชาราวรูปสลัก กลับเต็มไปด้วยความดุดันน่าเกรงขาม “พอสักที” น้ำเสียงเย็นเยียบออกคำสั่ง

เหอะ! สตรีผู้บ้าเลือดพ่นลม “คิดว่าข้าจะกลัวทูตสวรรค์อย่างพวกเจ้าหรอ” ปากสีแดงชาด เริ่มร่ายมนต์อีกครั้ง

“หยุดสักทีเถอะท่านหญิงเฟย่า ข้าขอร้อง” เสียงทุ่มต่ำคุ้นหูเอ่ย

ตาสีดำมองตามเสียงนั้น “นาล์ฟ?” ดูเธอแปลกใจอยู่ไม่น้อยกับคนที่โผล่เข้ามา แต่เมื่อหันไปสบเข้ากับตาสีน้ำตาลเข้มของผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ “ไลล่า” อารมณ์ที่เสียอยู่แล้วยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

“ข้าต้องขออภัยแทนคนของข้าด้วยที่แสดงกิริยาไม่ดีต่อท่าน หวังว่าความกรุณาอันยิ่งใหญ่ดุจมหาสมุทรจะทำให้ท่านเมตตา” นาล์ฟค้อมตัวลงอย่างอ่อนน้อม

ตาสีดำของเธอหันไปมองเจ้าเด็กสามคนที่ว่า เธอชั่งใจอยู่ชั่วครู่ แล้วก็เดินจ้ำมาหยุดตรงหน้าทูตสวรรค์ผู้ร้องขอ “เห็นแก่เจ้า ข้าละเว้นให้ครั้งหนึ่ง” หน้าสวยคมเชิดใส่

“ขอบคุณ ๆ” นาล์ฟยิ้มละมัย ร่างสูงก้มตัวอีกครั้งเพื่อให้เกียรติ์

เฟย่าขยับมาอยู่ตรงหน้าไลล่าผู้เป็นน้องสาว เธอก้มลงกระซิบข้างหู “เลือดของเจ้ายังทำให้นรกสกปรกไม่พออีกหรือไลล่า ถึงต้องพาพวกโสโครกเข้ามาป่วนเปี้ยนให้ที่นี่มันตกต่ำยิ่งกว่าเดิม” สายตาแสดงถึงความรังเกียดฉายชัดบนดวงตาสีดำ รอยยิ้มเย็นเยียบกระตุกที่มุมปากอย่างผู้มีชัย ก่อนที่สตรีร้ายกาจจะเดินจากไป

‘เลือดสกปรก’

ไลล่ากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

Note : เขียนมาจนถึงตอนนี้ยังไม่รู้จะให้ใครเป็นพระเอกเลยค่ะ

       ลำบากใจจัง T-T...