Heaven and Hell

บทที่ 16 เลือดโสโครก

      ร่างบางของคริสตัลถูกช้อนขึ้นมาด้วยมือใหญ่ของบุรุษชุดสีขาว ตาสีฟ้าฉายแววเป็นห่วง

      “รักษา” เวทย์รักษาถูกร่ายขึ้นโดยทูตสวรรค์ เลือดจากการถูกกลีบกุหลาบสีดำเฉือนเข้าตามร่างกายเริ่มหยุดไหล และในที่สุดแผลเหล่านั้นก็แห้งสนิท หลงเหลือทิ้งไว้เพียงรอยจาง ๆ ตามร่างกาย ความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลทุเลาลงกว่าเดิมมาก ตาสีน้ำตาลปรือขึ้นเล็กน้อย

      “ขอบใจ แค่นี้ไกลหัวใจนัก” รอยยิ้มบาง ๆ ระบายบนใบหน้าสวยของคริสตัล

      “ยังจะปากดีอีก” เบเซนเหน็บเข้าให้ ตาสีน้ำเงินจ้องเธอด้วยความเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย “ทำไมชอบรนหาเรื่องนักฟะ” เขายังคงบ่น

      คริสตัลหัวเราะ แหะ ๆ

      ไลล่าเข้ามาลูบแขนเรียวเล็กที่เต็มไปด้วยรอยแผลจาง ๆ ด้วยความเป็นห่วง ตาสีน้ำตาลเข้มมองคริสตัลอย่างนึกเอ็นดู เธอรู้สึกแปลก ๆ กับเด็กสาวคนนี้ มันเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอก็บอกไม่ถูก “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ข้าว่าพวกเจ้ารีบกลับไปจะดีกว่า”

      “ฉันยังเที่ยวไม่ทั่วเลย” คริสตัลตั้งท่าจะงอแงเมื่อถูกไล่กลับ มือหนักของเอริออส ลงแรงบีบที่แขนบางเป็นการปราม ทำเอาสาวน้อยจ๋อยไปทันที

     นาล์ฟแอบหัวเราะเบา ๆ

เบเซนส่ายหัว “ฉันว่ากลับกันเถอะ”

“ใช่! รีบ ๆ กลับไปซะ แล้วถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมาอีก” เสียงกังวาลเปี่ยมด้วยอำนาจตวาดก้อง

“พ่อ/นายท่าน/ลูซิเฟอร์/ท่านลูซิเฟอร์” ไลล่า เบเซน เอริออส และนาล์ฟ เอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“ใครอะ?” คริสตัลเกาหัวแกรก ๆ

ชายร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิท ผมยาวรวบไว้ด้านหลังหลวม ๆ ด้วยปะคำสีนิล

ตาสีดำฉายแววไม่พอใจมาทางนาล์ฟ

     “ไลล่ามาทางนี้” ลูซิเฟอร์จ้าวผู้ครองแดนนรกเอ่ยเรียกลูกสาวคนโปรดให้มาประทับเคียงข้าง ไลล่าทำตามแต่โดยดี นัยน์ตาสีดำตวัดกลับมาจ้องที่นาล์ฟ

     “กลับสวรรค์ไปซะ แล้วฝากบอกซีอัส พ่อของเจ้าด้วยว่าข้าไม่ยกลูกสาวข้าให้เป็นสะใภ้มันหรอก” 

     “พ่อ!” ไลล่ากระตุกแขนเสื้อผู้เป็นพ่ออย่างขัดใจ

     ลูซิเฟอร์พ่นลมหงุดหงิด เขาไม่ค่อยพอใจกับเจ้าทูตสวรรค์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มสุภาพอยู่ตลอดเวลาตรงหน้าเท่าไรนัก โดยเฉพาะเมื่อนาล์ฟกล้ามาเกาะแกะกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขา และถึงแม้ว่าทั้งเขาและซีอัสผู้ครองแดนสวรรค์จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความรักของหนุ่มสาวคู่นี้เท่าไร แต่ด้วยความเอาแต่ใจของไลล่า และความดื้อดึงของนาล์ฟ ที่ยังแอบคบกันอย่างลับ ๆ ทำให้เขาปวดหัวยิ่งนัก ครั้นจะขัดใจลูกสาวคนโปรดโดยสั่งให้เลิกติดต่อกับเจ้าทูตสวรรค์คนนี้เด็ดขาด ก็ดูจะเป็นการหักหาญน้ำใจกันเกินไปนัก ผู้เป็นพ่อที่หวงลูกสาวเอามากอย่างเขาจึงทำได้เพียงคอยทำตัวเป็นก้างขวางคอเท่านั้น

     “กลับไปสิ!” 

     “ข้าคงยังกลับไม่ได้ หากยังทำธุระไม่เสร็จ” นาล์ฟยังคงสีหน้ายิ้มแย้มสุภาพ

     “ธุระอะไร ก็รีบ ๆ ทำซะ” ลูซิเฟอร์พูดอย่างเซ็ง ๆ

     “ข้ามาเพื่อสู่ขอไลล่า”

     “สู่ขอ!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันอย่างตกใจ ไลล่าหน้าแดงบิดชายผ้าม้วนไปมา ตาสีน้ำตาลเข้มสบกับตาสีเงินเป็นในสื่อภาษาหัวใจ

     “ไม่! ข้าไม่ยกให้”

     “พ่อ!” ไลล่าประท้วง

     “ไม่ต้องมาพงมาพ่อ คราวนี้พ่อไม่ตามใจเจ้าแล้ว” 

     “แต่ว่า...ข้ากับเขา...เรา...” ไลล่าหยุดชะงัก ถึงตรงหน้าหวานแดงขึ้น เหมือนกับลูกตำลึงสุก

     “เรา...เราอะไร บอกมา” ลูซิเฟอร์คาดคั้นกับลูกสาว แต่ไลล่ากลับก้มหน้าไม่ตอบ ตาสีดำตวัดมาเพื่อหาคำตอบจากอีกคน

      นาล์ฟยืดอกรับ น้ำเสียงทุ้มกังวานสารภาพความจริงอย่างลูกผู้ชาย “เรากำลังจะมีบุตรด้วยกัน”

     “ห๊า...!” คริสตัลเผลออุทานเสียงดัง รีบตะครุบปากตัวเอง

     “ไม่...ไม่จริง!!” เสียงแหลมสูงตวาดลั่น เฟย่าที่แอบฟังอยู่นานก้าวออกมาจากหลังเสาหินอ่อน มือที่กำชายกระโปรงสั่นเทิ้มด้วยความเคืองขุ่น ตาสีดำแผ่รังสีอาฆาตแค้นมาทางไลล่า  “เลือดของเจ้ามันจะทำให้ลูกของเจ้าโสโครก ไลล่า!”

     ผัวะ!

     ฝ่ามือใหญ่ตบฉาดที่หน้าของเฟย่า เธอมองพ่อที่กล้าตบหน้าเธออย่างแค้นเคือง

    “หยุดว่าน้องเสียทีเฟย่า”

    น้ำตาลไหลนองอาบแก้ม ปากสีแดงชาดสั่นระริก “ข้าไม่นับมันเป็นน้อง เลือดของมันโสโครกเหมือนแม่ของมัน นังมนุษย์คนนั้นทำให้แม่ของข้าต้องตรอมใจตาย”

“หยุด!” ลูซิเฟอร์ออกคำสั่ง มือใหญ่ง้างขึ้นจะตบสั่งสอนลูกสาวปากร้ายซ้ำ เฟย่ายื่นหน้าท้าทายไม่เกรงกลัว

 “ข้าเกลียดท่านพ่อที่ทำให้แม่ข้าเสียใจ...ข้าเกียดพวกมันที่ทำให้แม่ข้าตาย ข้าเกลียดไลล่ามันแย่งทุกอย่างไปจากข้า ข้าเกลียดมัน!” เฟย่าวิ่ง ทัก ๆ ทั้งน้ำตาหายเข้าไปในปราสาท

เฟย่าแอบหลงรักนาล์ฟมานานจนเรียกได้ว่าอาจจะได้หมั่นหมายกันด้วยซ้ำ ถ้าหากไม่มีไลล่าก้าวเข้ามาในชีวิต เธอคงจะได้ลงเอยกับนาล์ฟไปเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ไลล่าขอไปเป็นยมทูตรับส่งวิญญาณ ทำให้ทั้งสองเจอกัน จากนั้นนาล์ฟกับไลล่าก็แอบคบกันอย่างลับ ๆ ทั้งที่เฟย่าพยายามกีดกันโดยใส่ไฟให้ลูซิเฟอร์ไม่สนับสนุนความรักลม ๆ แร้ง ๆ ของทั้งสองคนแล้วแท้ ๆ แต่กลับเป็นว่า ยิ่งกีดกัน สองคนนั้นก็กลับเห็นเป็นเรื่องสนุกท้าทาย จนในที่สุด...ก็เกิดเรื่องที่เฟย่าไม่อยากให้เกิดขึ้นจนได้

ลูซิเฟอร์มองตามร่างเฟย่าที่วิ่งหายไปในตัวปราสาท เขาปวดร้าวเป็นยิ่งนักเมื่อเห็นลูกสาวที่รักต้องมาผิดใจกันเองเพราะผู้ชายเพียงคนเดียว และผู้ชายคนนั้นก็รังแกลูกสาวคนโปรดของเขาจนตั้งท้อง

“เจ้าไปซะ!” ลูซิเฟอร์ตวาดใส่นาล์ฟ

“ข้ายังไปไม่ได้ หากไม่มีไลล่าไปด้วย” นาล์ฟฉุดร่างของไลล่าเข้ามาโอบไว้ ตาสีเงินมุ่งมั่นว่าจะทำตามนั้น

คริสตัลที่เงียบอยู่นานกระเถิบเข้ามาใกล้ ๆ เบเซน “ฉันว่าเรารีบเผ่นเถอะ ศึกระหว่างพ่อตากับลูกเขยฉันไม่ค่อยปลื้มเท่าไร”

“เพิ่งจะคิดได้หรือไง” เบเซนไม่วายเหน็บ ผงสีทองถูกยัดใส่มือคริสตัลและเอริออสคนละกำ แต่ยังไม่ทันจะได้ร่ายคาถากลับแดนมนุษย์ รายการทะเลาะกันของสองสีพ่อตาลูกเขยก็ทำท่าจะปะทุอีกรอบ

“ข้ามศพข้าไฟก่อนสิ” ผู้ครองแดนนรกตวัดคฑาสีทองที่มีรูปหัวกระโหลกสลักเป็นมุกยอดไปมา พร้อมที่จะร่ายเวทย์เข้าใส่

“ไม่ต้องจำเป็นต้องทำขนาดนั้น ข้าก็พาไลล่าไปได้” นาล์ฟยิ้มเจ้าเล่ห์ พรางลวงไปหยิบผงสีทองออกจากถุงหนังกำมะหยี่สีดำข้างลำตัว มือข้างหนึ่งโอบเอวบางของไลล่าไว้แน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งสาดผงสีทองเข้าใส่ตัว “ผงทองเชื่อมพิภพล่าง เปิดทางให้แก่ข้า” พลันร่างของนาล์ฟและไลล่าก็หายวับในบัดดล

“ซวยแล้วสิ” เบเซนอุทาน เขารีบสาดผงทองใส่ตัวเอง “ผงทองเชื่อมพิภพล่าง เปิดทางให้แก่ข้า” เอริออสและคริสตัลที่เห็นเจ้าเพื่อนตัวดีชิ่งหนีก่อนใคร ก็รีบสาดผงทองเข้าหาตัวแล้วร่ายคาถาหายตัวตาม ๆ กันไป ทิ้งให้ลูซิเฟอร์ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก กำคฑาสีทองแน่นด้วยความแค้น

“นาล์ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ” เสียงคำรามร้องเรียกทูตสวรรค์ตัวดีที่พรากลูกสาวอันเป็นที่รัก ดังกึกก้องสร้างความหวาดกลัวไปทั่วแดนนรก

-----

“โหย...รักตัวกลัวตายนี่อันดับหนึ่งจริง ๆ นะนายเนี่ย” คริสตัลเท้าเอวบ่นเบเซนที่ชิ่งหนีมาก่อนโดยไม่รีรอ

“ฉันมันก็เหมือนเธอนั่นแหละ รักสงบ ฮา ๆ ๆ” เบเซนหัวเราะสบายอารมณ์ แต่สาวน้อยไม่สบอารมณ์ไปด้วย หน้าสวยงอง้ำเป็นม้าหมากรุก เธอกระฟัดกระเฟียดทิ้งตัวบนตอไม้ในป่า ที่แอบมาหลบภัยหลังจากหนีมาได้ คริสตัลก้มมองบาดแผลที่โดนนังปิศาจร้ายบ้าเลือดทำร้ายเอาเมื่อตอนอยู่ในนรก แค่ไปชนเอาแอปเปิลตกแค่นี้ ถึงกับจะเอาให้ถึงตาย นี่ถ้าหากว่าเธอเกิดไปเดินแตะขาจนหล่อนล้มคว่ำหน้าคะมำหงายหลังเข้ามีหวังเธอคงต้องตกนรกลงกระทะทองแดงสามชั่วโคตรไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่ คริสตัลลูบแผลที่ยังคงทิ้งรอยไว้อย่างไม่ชอบใจนัก

“เอริออส ทำไมเวทย์รักษาของนายมันไม่ค่อยเวิร์คเลยล่ะ ดูสิ ทิ้งแผลเป็นไว้เต็มเลย” คริสตัลพ่นลมออกจมูก ไม่ค่อยประทับใจกับการรักษาของจอมเวทย์

เอริออสทำท่าไม่พอใจ ทั้ง ๆ เขาที่อุตส่าห์ช่วยชีวิตเธอเอาไว้แท้ ๆ ยังไม่สำนึกบุญคุณ แถมมาวิจารณ์การใช้เวทย์ของเขาว่าไม่มีประสิทธิภาพอีก “เวทย์รักษา มีผลให้แผลสมานตัวเร็วขึ้น เร่งการฟื้นฟูของร่างกาย ไม่ใช่มีไว้ดูแลผิวพรรณ และถ้าไม่พอใจ ก็เชิญรักษาด้วยตัวเองละกัน” เอริออสลุกหนี

“รู้อย่างนี้ ปล่อยให้เลือดไหลตายซะเลยดีไหมเอริออส” เบเซนที่ตะโกนไล่หลัง ลุกตามทูตสวรรค์ไป

คริสตัลมองทูตสวรรค์ขี้ใจน้อยที่เดินหายเข้าไปในป่าพร้อมกับยมทูตปากมอม เธอถอนหายใจ พรืด! 

“รักษาเองก็ได้ย่ะ...แบร้~” คริสตัลแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ไม่สนใจเพื่อนสองคน เธอหลับตาลงตั้งสมาธิอยู่ชั่วครู่  

“รักษา!”  แล้วทันใดก็เกิดแสงสีขาวสว่างทั่วร่างของสาวน้อย แผลเป็นที่เกิดขึ้นหายเป็นปลิดทิ้ง ไม่หลงเหลือร่องรอยว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มแสนหวานระบายบนหน้าสวย เธอยืดอกอย่างภาคภูมิ

“มันต้องอย่างนี้สิ!”

-----

เอริออสเลือกบริเวณแถวริมธารน้ำเป็นจุดพัก เขาหย่อนขาแช่น้ำใส่เพื่อผ่อนคลายความโมโห

“เอาน่า ผู้หญิงก็อย่างนี้แหละ เอาใจยาก” เบเซนทิ้งตัวลงข้าง ๆ กางเกงสีดำถูกถลกขึ้นเพื่อให้ขาแช่น้ำเย็น ๆ ของลำธารได้

เอริออสส่งสายตาดุ ๆ สีฟ้ามายังยมทูตปากดีที่ไม่มีหูรูด “นายเคยได้ยินคำพูดที่ว่านิ่งเสียจะไม่เป็นศพไหม” 

เบเซนเม้มปากอย่างขัดใจ ทั้งสองเงียบอยู่นานจนน่าอึดอัด และในที่สุดเจ้าคนช่างพูดที่คันปากยิบ ๆ ก็ทำลายความน่าอึดอัดนั้นเสีย

“นายว่าตอนนี้ท่านหญิงไลล่ากับท่านนาล์ฟอยู่ที่ไหน” เขาชวนคุย

“ไม่รู้สิ เรื่องของอดีตเราไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้” เอริออสกล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบ ตาสีฟ้าทอดมองยังลำธารที่ไหลเอื่อยเบื้องหน้า

“แต่...เขาจะต้องกลายเป็นหินแล้ว...”

“เราไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง!” ทูตสวรรค์ชิงเตือน ยมทูตผู้เป็นเพื่อนทำหน้าจ๋อยสนิท ตาสีน้ำเงินมีแววเศร้าสร้อย

“ฉันสงสารนายท่านลูซิเฟอร์ที่ต้องเฝ้ามองท่านหญิงไลล่าในสภาพที่โดนสาปเป็นหินมาตลอดสามพันปี”

“...”

เอริออสถอนหายใจเบา ๆ มือของทูตสวรรค์เอื้อมไปตบบ่าคนข้าง ๆ “ฉันว่า..สงสารตัวเองก่อนดีกว่า หาทางกลับให้ได้เสียก่อนเถอะ”