Heaven and Hell
บทที่ 18 ฝ่าดงแม่มด
กลิ่นเหม็นอับชวนคลื่นไส้คละคลุ้งอยู่ในอากาศ จมูกโด่งรั้นของคริสตัลสูดดมกลิ่นอันไม่ พิสมัยเข้าไปเต็มปอด
ยี้~ เหม็นชะมัด!
ตาคู่สวยสีน้ำตาลลืมขึ้นช้า ๆ สำรวจสิ่งต่าง ๆ รอบตัวที่แปลกไป กำแพงหินเต็มไปด้วยตะไคร้น้ำอยู่เหนือศีรษะ ร่างบางลุกพรวดขึ้นอย่างตกใจ
ที่นี่ที่ไหน?
สมองอันปราดเปรื่องติดเครื่องทำงาน ประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จำได้ว่าเธอกินแอปเปิลเข้าไปลูกหนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงร่ายเวทย์บทสั้น ๆ ไม่ทันไรเธอก็หลับเป็นตาย ตื่นมาอีกทีก็มาโผล่ในคุกอับ ๆ แห่งนี้
คริสตัลลุกขึ้นสำรวจโดยรอบ แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น มันมุ่งตรงมาทางนี้ สาวน้อยรีบทิ้งตัวลงนอนหลับตาพริ้มตามเดิม
คราวนี้ฉันจะได้กลับไปเป็นสาวน้อยแสนสวยเหมือนเดิมสักที เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ย
ใช่ ๆ ... นับว่าเป็นโชคดีของพวกเรา ที่มีนังเด็กโง่หลงเข้ามาในป่า แถมหนำซ้ำยังมีดวงจิตทารกแรกเกิดในท้องนังยมทูตคนนั้นด้วย คราวนี้พวกเราคงจะอยู่ยงคงกระพันเป็นสาวสวยไปอีกหลายร้อยปีเลย...โห๊ะ ๆ ๆ เสียงหัวเราะน่าเกียดดังมาจากหญิงสูงวัยอีกคน
อย่ามัวแต่หัวเราะอยู่เลย เจ้าต้องเฝ้านังเด็กนี่ไว้ไม่ให้หนีไปไหนจนกว่านังยมทูตคนนั้นมันจะให้กำเนิดดวงจิตของลูกมันรู้ไหม
แต่ถ้านังยมทูตมันคิดหนีละก็...ข้าจะจับมันเชือดทั้งแม่ทั้งลูกซะ
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พวกมันกินแอปเปิลลงอาคมแล้ว ถึงอาคมจะหมดฤทธิ์แต่ถูกขังอยู่ในคุกอย่างนี้ ต่อให้มีปีกก็หนีไม่รอดหรอก...โห๊ะ ๆ ๆ
สองแม่มดหัวเราะรั่วชอบใจในแผนการช่วยร้ายที่หวังจะกลับไปเป็นสาวสวย แล้วเดินจากไป ทิ้งให้สาวน้อยผู้ตกเป็นเครื่องบูชายันต์ความงามนอนกำหมัดแน่น
อยากจะสวยหรอ...ฝันไปเถอะ
คริสตัลลุกขึ้นปัดฝุ่นที่เกาะตามชุดเก่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหวาน ๆ
ไม่ต้องมีปีก ฉันก็หนีได้ย่ะ
เธอหลับตาลง ตั้งสมาธิ ใช้คาถาล่องหน ไม่นานนักร่างของสาวน้อยก็หายไปเหลือเพียงแค่ห้องขังเปล่า ๆ
คริสตัลในร่างล่องหนตั้งสมาธิให้มากขึ้นกว่าเดิมอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินทะลุลูกกรงเหล็กออกมา มีเสียงหายใจหอบดัง ๆ ตามมา
การใช้สมาธิในการล่องหนนับเป็นอะไรที่เหนื่อยเอาการอยู่แล้ว แต่นี่คริสตัลต้องมาใช้สมาธิมากกว่าเดิมในการหนีจากพันธนาการเถาวัลย์ของเซรอสและหนีจากคุกเน่า ๆ ของแม่มด จึงทำให้เธอรู้สึกเพลียมากขึ้นกว่าเดิม
คริสตัลแข็งใจตั้งสมาธิให้ร่างของเธอยังคงล่องหนอยู่ ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่มีแรงเหลือพอที่จะเดินทะลุกำแพงออกไปได้อีก คริสตัลเปิดประตูห้องขังช้าๆ เมื่อไม่มีคนอยู่แถวนั้น สาวน้อยจึงรีบวิ่งออกให้ห่างจากห้องขังโดยเร็วที่สุด
คริสตัลเสียเวลาอยู่หลายชั่วโมงในปราสาทแม่มด แต่เธอก็ยังหาทางออกไม่ได้ และดูท่าว่าทางแม่มดคงจะรู้ตัวกันแล้วว่ามีนักโทษคนสำคัญแหกคุกออกมา มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากอีกฝั่งหนึ่งของคฤหาสน์ คริสตัลเพลียเกินกว่าที่จะหนีต่อ เธอตัดสินใจหาที่หลบภัยโดยเลือกห้อง ๆ หนึ่งที่ไม่ได้ถูกลงกรประตูเอาไว้
แอ๊ด~ด
คริสตัลเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ
แต่แล้ว...มีดาบเล่มโตวางพาดมาดักที่คอขาว ๆ ร่างที่เคยล่องหนคืนกลับสู่ปกติ ตาสีน้ำตาลหันไปมองเจ้าของดาบ
อ้าว!
เสียงของทั้งสามคนในห้องดังขึ้นแทบจะพร้อมกันด้วยความแปลกใจ
เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง ไลล่าชิงพูดก่อน
ดาบในมือนาล์ฟลดลงเมื่อผู้มาใหม่ไม่ได้เป็นภัยอย่างที่คิด จริง ๆ แล้ว เขาตกใจที่อยู่ ๆ ประตูก็เปิดเองเสียมากกว่า เลยนึกว่าจะเป็นพวกยมทูตที่ออกมาตามล่าพวกเขา
ฉันต้องถามพวกเธอมากกว่า มาอยู่ที่นี่ได้ไง รู้ไหมว่าเซรอสกับกาเบลียนตามหาพวกเธอให้ทั่ว แถมยังมาคาดคั้นถามจากฉันอีกว่าพวกเธออยู่ที่ไหน คริสตัลหน้ามุ่ยไม่พอใจ
ไลล่าลุกจากเตียงเดินเข้ามาหาอย่างร้อนรน แล้วเจ้าตอบไปว่าอย่างไร
จะให้ตอบว่าไงล่ะ...ก็ตอบว่าไม่รู้สิ
ไลล่ากับนาล์ฟถอนหายใจ โล่งอกไปตาม ๆ กัน
ว่าแต่...เธอหนีมาหลบอยู่ที่นี่จะปลอดภัยหรอ คริสตัลถามด้วยความสงสัย
ปลอดภัยสิ...อย่างไรก็หาไม่เจอ...ยมทูตกับเทวทูตไม่นิยมยุ่งกับพวกแม่มดนักหรอก ไลล่ากอดอกยิ้มอย่างมั่นใจ
จะปลอดภัยจริงหรอ...ฉันได้ยินว่าพวกแม่มดมันจะเอาดวงจิตทารกในท้องเธอไปทำเป็นเครื่องบูชายันต์ความสาวสวยของพวกมันแหละ
หือ?...เจ้าว่าอย่างไรนะ มันจะนำบุตรข้าไปบูชายันต์หรือ นาล์ฟเสียงแข็ง
คริสตัลพยักหน้า อืม ๆ ฉันได้ยินมันพูดเต็มสองหูเลย...จริง ๆ นะ
ไอ้พวกแม่มดสัปปรับ! นาล์ฟสบถอย่างหัวเสีย ข้าจะไปเล่นงานพวกมัน
อย่าเลยนาล์ฟ... ไลล่าขวางทางประตูไว้ ข้าว่าเรารีบไปจากที่นี่เถอะ ถ้ามีเรื่องมีราวไปเดี๋ยวท่านพ่อก็ได้ส่งคนแห่กันมาหรอก
แล้ว...เราจะไปซ่อนอยู่ไหนล่ะไลล่า ตาสีเงินของทูตสวรรค์ฉายแววกังวล
... ไลล่าก้มหน้านิ่ง โดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา ความเงียบโรยตัวอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดไลล่าก็เอ่ยออกมาช้า ๆ ไปหาเซนเทอร์
เจ้าก็รู้ว่าหนทางมันยากลำบาก ยิ่งตอนนี้ดวงจิตก็ใกล้จุติแล้วด้วย ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่ปลอดภัย นาล์ฟเข้ามากอดร่างบางของไลล่า ทำเอาคนนอกอย่างคริสตัลถึงกับเขินแทน
คริสตัลกระแอมเบา ๆ เป็นการขัดจังหวะ เธอมองไปที่ท้องของไลล่า แต่ดูยังไงก็ไม่เห็นจะเหมือนคนตั้งท้องสักนิด เอวของเธอยังกิ่วคอดอ้อนแอ้นอรชรเหมือนสาว ๆ ทั่วไปไม่ผิดเพี้ยน
ขอขัดสักประเดี๋ยวเถอะนะ... คริสตัลเกาแก้มชมพูระเรื่อแก้เขิน ทำไมเธอไม่แบบว่า...ท้องอ่ะ เธอวาดมือโค้งท่าคนท้องโย้ใกล้คลอด ไลล่าเลิกคิ้วอย่างสงสัยในท่าทาง แต่เมื่อเข้าใจ ยมทูตสาวถึงกับหัวเราะคิกคัก
อ๋อ...เจ้าจะถามว่าทำไมข้าไม่ท้องโตเหมือนพวกมนุษย์อย่างเจ้าใช่ไหม
คริสตัลพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยท่าทีใสซื่อ
ยมทูตกับเทวทูตจะให้กำเนิดบุตรเป็นดวงจิต เมื่อถึงเวลาจุติ ดวงจิตจะสร้างกายหยาบขึ้นมาเอง จากนั้นก็จะมีพัฒนาการเจริญเติบโตเหมือนพวกมนุษย์นั่นแหละจ๊ะ...คิคิ ไลล่าหัวเราะท่าทางตั้งใจจนใสซื่อของคริสตัลอย่างนึกเอ็นดู ถ้าบุตรของข้ามีกายหยาบน่ารักเหมือนเจ้าก็คงดี...จริงไหมนาล์ฟ
อืม...แต่ถ้าแต่งตัวแบบนี้ ข้าไม่สนับสนุนเท่าไรนะ...ฮ่า ๆ ๆ
คริสตัลทำหน้ามุ่ย ที่โดนทูตสวรรค์วิภาควิจารณ์การแต่งตัวอินเทนของตน เธอก้มมองเสื้อผ้าของตนสลับกับชุดของสองคนตรงหน้า ในที่สุดก็เข้าใจว่าไอ้ที่เธอแต่งอยู่น่ะ มันแสนจะประหลาดจริง ๆ ด้วย ถ้าเทียบกับเมื่อสามพันปีก่อน
เฮ้อ~อ....ตอนนั้นน่าจะเชื่อเบเซน แต่งตัวธรรมดา ๆ เสียก็ดี
คิด ๆ ไป ก็คิดถึงเบเซนกับเอริออส ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง
คริสตัล...! เสียงไลล่าปลุกสาวน้อยออกจากภวังค์ เธอหันมาเลิกคิ้ว รีบไปกันเถอะ
คริสตัลพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รอให้พูดคำนี้มานานแล้วล่ะ
แต่ไม่ทันที่จะได้เผ่น...
ปั่ง!
ประตูห้องเปิดออก เผยให้เห็นเหล่าแม่มดแก่น่าตาน่าเกียดน่ากลัวนับสิบตัว ที่ย่างสามขุมเข้ามา ปากเหี่ยวย่นยิ้มแสยะ
คิดจะหนีไปไหน
----
คฤหาสน์โทรม ๆ เนี่ยหรอ
สายตาสีน้ำเงินฉายรอยไม่แน่ใจ มือกอดอกยืนท่ายียวนมองคฤหาสน์เก่าหลังใหญ่เบื้องหน้า ทูตสวรรค์แสนเย็นชาเป็นผู้นำทางพาเขาบุกป่าฝ่าดงหนามและต้นกินแมลงขนาดใหญ่มายังที่นี่ สถานที่ตรงหน้าก็แสนจะเก่าคร่ำครึ จนยากจะเชื่อว่าจะมีผู้มาอาศัยอยู่ได้
คิดว่าใช่ หน้าคมคายไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมาให้เกิดความมั่นใจแก่เบเซนเลยแม้แต่น้อย
ถ้างั้นจะรอช้าอยู่ใย บุกเลยสิ
เดี๋ยว! เอริออสร้องปราม
เบเซนหันมาตีหน้ายักษ์ไม่พอใจ อะไรอีกเล่า...ก็ลุยเลยสิ จะมัวทำไมอยู่
บุกไปโต้ง ๆ มีหวังเป็นศพแน่ มันต้องใช้นี่ ทูตสวรรค์จิ้มนิ้วไปที่สมองอันปราดเปรื่อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพลายบนใบหน้าคมคายแสนเย็นชา
-----
ค่ำคืนไร้ซึ่งแสงจันทร์สาดส่อง กองไฟกองใหญ่สีเขียวถูกจุดสว่างโชดช่วง ร่างสองร่างที่กำลังหลับไหลไม่ได้สติถูกมัดตรึงไว้กับเสา ข้างกันนั้นทูตสวรรค์ในชุดสีขาวก็ถูกล่ามไว้กับโซ่ใหญ่ลงอาคม นาล์ฟพยายามดิ้นขัดขืนให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็ไม่เป็นผล เวทย์ศักดิ์สิทธิ์ไร้ผลเมื่ออยู่เขาถูกตรวนลงอาคมสะกดเวทย์ของเหล่าแม่มดร้าย เขาตะโกนเรียกไลล่าและคริสตัลให้ได้สติ แต่สองสาวกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ กลับมา
กฤชโค้งสีเงินเงาวาวสองอันถูกอันเชิญมาโดยแม่มดคนหนึ่ง คาถาบูชาต่อเทพนอกรีดเพื่อให้ได้ซึ่งความงามและความเยาว์วัยถูกร่ายขึ้นระงมโดยเหล่าแม่มดเป็นเสียงเดียวกัน ไฟสีเขียวลุกฮือเป็นสัญญาณให้สังเวยดวงวิญญาณสองดวง
แม่มดผู้ทำพิธีสองตนหยิบกฤชชูขึ้นสูงกระทบกับแสงสีเขียวของกองไฟ กฤชเล่มแรกเล็งไปที่หัวใจของคริสตัล อีกเล่มหนึ่งเล็งไปทีท้องของไลล่า
หยุดเดี๋ยวนี้! นาล์ฟต้องโกนก้องอย่างแค้นเคือง เมื่อยามนี้เขาทำอะไรเพื่อปกป้องคนที่เขารักไม่ได้
ดูเหมือนเหล่าแม่มดผู้คลั่งไคล้ในความงามอันเป็นอมตะจะไม่สนใจเสียงคัดค้านของทูตสวรรค์ในตรวนสะกดเวทย์เลยแม้แต่น้อย
แม่มดผู้ทำพิธียิ้มอย่างมีชัย ริมฝีปากเหี่ยวร่ายบริกรรมคาถา
ข้าแก่เทพนอกรีดผู้ดื่มกินดวงวิญญาณ ขอโปรดประทานความเยาว์วัยแก่ข้ารับใช้แสนซื่อสัตย์ สังเวยด้วยดวง...
ตูม!
เสียงระเบิดดังมาจากอีกฝากหนึ่งของคฤหาสน์
เปลวเพลิงลุกท่วมตัวอาคารที่เป็นไม้แทบจะทั้งสิ้น แรงลมที่ดูเหมือนจะเป็นใจเกินเหตุโหมพัดอย่างหนัก จากไฟที่ไหม้อยู่เพียงน้อยนิดก็ลามติดจนทั่วทั้งหลัง
ไฟไหม้!!!
เกิดความชุลมุนขนาดย่อมในลานพิธี เหล่าแม่มดเฒ่าแตกตื่นวิ่งดับไฟกันอุดตะหลุด เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแซงแซ่ไปทั่วด้วยความตกใจ
แพรขนตาหนาปรือขึ้นช้า ๆ เมื่อถูกปลุกด้วยเสียงดังสนั่น มือหนึ่งเอื้อมมาสะกิดจากด้านหลัง ตาสีน้ำตาลคู่สวยของคริสตัลหันไปมอง
กว่าจะมาช่วย เธอบ่นอุบตามนิสัย แต่ใจจริงก็ดีใจอยู่ไม่น้อย
เอริออสส่งสายตาดุ ๆ มาให้ บ่นดีนักเดี๋ยวก็ทิ้งไว้ซะเลย
คริสตัลแยกเขี้ยวงุดใส่
ค่า...ขอบคุณ ๆ หน้าหวานยิ้มกว้างให้
ช่วงนี้ชีวิตวุ่นวาย เหมือนกับว่าเวลาไม่เคยพอ เฮ้อ~ เศร้า T-T
ปล. ขอบคุณ Webต่าง ๆ ที่ให้เราสูบรูปภาพ T-T ซึ้ง ๆ
สมัครสมาชิก