Heaven and Hell

บทที่ 31 สวรรค์และนรก-อวสาน-

            ไลล่าและนาล์ฟวิ่งเข้ามาขวางระหว่างลูซิเฟอร์และเทพซีอัสเอาไว้ก่อนที่แดนสวรรค์จะถูกถล่มราบเป็นนาบกองมากกว่านี้

            “ล...ไลล่า นาล์ฟ นี่พวกเจ้า...” ลูซิเฟอร์ตกใจจนแทบพูดออกมาไม่เป็นคำ เขาตรงเข้าไปสวมกอดลูกสาวสุดที่รักด้วยความคิดถึงอย่างที่สุด

            “ท่านพ่อ ลูกพ้นจากคำสาปแล้ว...ลูกขอโทษ...ลูกรู้มาตลอดสามพันปีว่าท่านพ่อต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน ลูกรู้ ๆ” ไลล่าร้องโฮออกมาซบกับหน้าอกของผู้เป็นพ่อ เธอพูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนบ้า

            ลูซิเฟอร์ผละร่างบาง ๆ ออก เช็ดคราบน้ำตาที่ไหลนองตามแก้มด้วยความอ่อนโยน “ไม่เป็นไร...เจ้าพ้นคำสาปก็ดีแล้วเรื่องอื่นช่างมันเถอะ”

            ไลล่าได้ฟังดังนั้น ถึงกับปล่อยโฮออกมาอีกชุดใหญ่ ลูซิเฟอร์ได้เพียงแต่ลูบศีรษะของลูกสาวไปมาเพื่อเป็นการปลอบ

            “ไม่เป็นไร ๆ” เขากล่าวอย่างนุ่มนวล

            ลูซิเฟอร์หันมาทางคริสตัลที่ยืนไม่ห่าง “หมดธุระแล้ว กลับกันเถอะคริสตัล”

            “ยัง...ท่านยังพาคริสตัลไปไหนไม่ได้” เทพซีอัสเข้ามาขวางเอาไว้

            “ทำไมเจ้าถึงบ้ากฎเกณฑ์นักนะ ข้าไม่เข้าใจเลย เจ้าจะเอาอย่างไรอีกซีอัส เด็กคนนั้นก็ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานของเจ้า ใจคอจะให้หลานตัวเองมอดไหมเหมือนไอ้เศษกระดาษแผ่นนั้นหรือ!” ลูซิเฟอร์ตะหวาดใส่อย่างหัวเสีย เขาชักหมดความอดทนกับเทพซีอัสลงทุกที

            เบเซนสังเกตเห็นสัญญาณบอกให้ลงมือปฏิบัติการ ที่เทพซีอัสพยักหน้าให้เอริออส เขาจึงรีบคว้าข้อมือไว้ ตาสีน้ำเงินจ้องเขม่งมาที่ดวงตาสีฟ้า

            “อย่าทำอะไรบ้า ๆ เชียวนะ” 

            เอริออสสบัดมือออกอย่างหงุดหงิด “ปล่อย...แล้วอยู่เฉย ๆ ฉันขอสั่งในฐานะที่เป็นพี่” เขาจ้องกลับมาด้วยสายตาอันแน่วแน่ และบอกว่าเขาจะทำจริง

            เบเซนยอมปล่อยมือและหลีกทางให้

            เอริออสตรงเข้าไปที่คริสตัล เขาใช้คาถาเรียกเอาเชือกพันธนาการสะกดเวทย์ขึ้นมาในมือ พรางก้มลงไปจับมือข้างซ้ายของคริสตัลขึ้นมา

            “สะกดพันธนาการ!”

            คาถาสะกดเวทย์ถูกร่ายโดยจอมเวทย์อันดับหนึ่ง เชือกสีเงินที่เคยใช้ล่ามสาวน้อยไว้ที่ขาราวกับนักโทษ กลับขดเป็นวงกลม มันวิ่งตรงเข้าไปบริเวณข้อนิ้วนางข้างซ้าย ก่อนที่จะรวมตัวกลายเป็นแหวนสีเงินขนาดพอดีกับนิ้วเรียวเล็กของเธอ

            ใบหน้าทุกคนฉายแววงุงงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เว้นแม้แต่เทพซีอัสที่เป็นคนสั่งให้เขาลงมือ

            คริสตัลก้มมองแหวนที่สวมอยู่ คิ้วเรียวโก้งขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไป ลูซิเฟอร์ก็โผลงขึ้นมาก่อน

            “เจ้าจะเล่นตลกอะไรอีกซีอัส บอกให้ไอ้เด็กนั่นคลายสะกดซะ” ลูซิเฟอร์สั่ง

            “คงไม่ได้...สภาสวรรค์มีมติให้คริสตัลต้องถูกสะกดเวทย์เอาไว้เพื่อไม่ให้เวทย์ถูกใช้ไปในทางที่ผิด และถ้าคลายสะกดเมื่อไรคริสตัลจะต้องถูกถ่ายโอนเวทย์กลับสู่คัมภีร์” เทพซีอัสกล่าว

            ลูซิเฟอร์พ่นลมฟืดฟาดอย่างหงุดหงิด ทำท่าขึงขังจะไม่ยอม ไลล่าเห็นว่าเรื่องชักจะบานปลายไปใหญ่จึงรีบเข้ามาขวาง

            “ท่านพ่อคะ... ถูกสะกดเวทย์ก็ดีกว่าจะต้องโดนถ่ายโอนเวทย์นะคะ ลูกขอร้องล่ะอย่าให้เรื่องต้องลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้เลย” ไลล่าวิงวอน

            “ก็ได้...สะกดก็สะกด...แต่ทำไมต้องให้ไอ้เด็กคนนั้นเป็นคนสะกดด้วย แถมมันยังสะกดเวทย์เป็นแหวนเงินใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายอีก” เขาหันไปถามเทพซีอัส

            “เอริออสเป็นจอมเวทย์อัจฉริยะในประวัติศาสตร์ เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่สิบคนบนสวรรค์ที่สามารถใช้คาถาสะกดเวทย์ได้ ที่สำคัญเขาขออาสาเป็นผู้ทำงานนี้ด้วยตนเอง” เทพซีอัสอธิบาย

            “แล้วแหวนล่ะ ทำไมต้องเป็นแหวนข้อนี้ข้าไม่เข้าใจ” ลูซิเฟอร์หันควับมาทางจอมเวทย์อัจฉริยะ

             “ข้าคิดว่าอย่างน้อยมันก็ดีกว่าเชือกล่ามไว้ที่ขาเหมือนกับเป็นนักโทษ” เอริออสไหวไหล่เล็ก ๆ เป็นเชิง แต่ยังคงรักษามาดนิ่ง ๆ เอาไว้ “แล้วการที่นิ้วนางข้างซ้ายของคริสตัลถูกสวมแหวนโดยข้าก็เหมาะสมดี” เขากล่าวอย่างหน้าตาเฉย

            เบเซนได้ฟังถึงกับตบหน้าผากตัวเอง

            เอาเข้าแล้วไง...ไอ้พี่ตัวดีมันคิดจะลองของโดยไม่ดูตาม้าตาเรือซะแล้ว

            ตาสีฟ้าของเอริออสสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับของลูซิเฟอร์โดยไม่ลดละ เกมส์จ้องตาของคนทั้งคู่ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่าย ๆ จนเบเซนต้องรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยให้

            “ขอขัดสักประเดี๋ยวเถอะนะ...” เบเซนผ่าเข้ามากลางวง คว้าหมับเข้าที่บ่าของเอริออส แถมทำเสียงจิ๊กจั๊กไปมา

            “ข้าขอแนะนำให้นายท่านรู้จักกับ เอริออส พี่ชายฝาแฝดของข้า...ถึงแม้ว่าพี่ข้าจะขี้เก๊ก มาดมาก ปากดีไปเสียหน่อย แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นจอมเวทย์อัจฉริยะ โดยรวมก็ถือว่าใช้ได้อยู่น๊านายท่าน...หลานเขยดี ๆ แบบนี้หาได้ง่าย ๆ ที่ไหน” เบเซนวาดมือไปมาอวดอ้างสรรพคุณพี่ชายเสียโอเวอร์

            “ไม่...ข้าไม่รับมันเป็นหลานเขย” 

            “ข้าก็ไม่ได้ร้องขออะไร...หน้าที่ของข้าคือการสะกดเวทย์ ซึ่งบังเอิญข้าก็แค่ขอจองนิ้วนางข้างซ้ายนั้นเอาไว้ก่อน” เขาตอบกลับมาเรียบ ๆ ตามนิสัย

            ไอ้เด็กคนนี้นี่มันฉลาดเป็นกรด รับมือยากกว่าเจ้านาล์ฟสมัยมาจีบไลล่าลูกสาวสุดหวงเสียอีก เห็นทีงานนี้ลูซิเฟอร์คงต้องเหนื่อยกว่าเดิมอีกเป็นหลายเท่า

            เทพซีอัสที่แอบเห็น ลูซิเฟอร์พ่นลืม พรืด! จนด้วยคำพูด เขาถึงกับยืนหัวเราะเงียบ ๆ อยู่คนเดียวอย่างนึกสะใจเล็ก ๆ ในที่สุดไอ้คนหวงลูกหวงหลานไม่เข้าเรื่องอย่างท่านลูซิเฟอร์ ก็ต้องมาตกม้าตายด้วยอุบายง่าย ๆ ของเด็กเมื่อวันซืนซะนี่

            ในเมื่อจนหนทางที่จะต่อกรด้วย ทางเดียวที่ลูซิเฟอร์จะทำได้คือต้องถอยกลับไปตั้งหลักในนรก เขาสั่งให้ยมทูตทั้งหมดถอนกำลัง พร้อมกับพาไลล่าและคริสตัลไปด้วย เบเซนโบกมือลาหยอย ๆ ให้เอริออส ก่อนที่จะสาดผงสีทองเข้าตัว และหายไปด้วยอีกคน

            “ไลล่าโดนพาตัวไปซะแล้ว จะเอาอย่างไรต่อล่ะนาล์ฟ” เทพซีอัสเดินเข้ามาตบบ่าลูกชาย แม้ว่าเขาจะคิดถึงนาล์ฟซึ่งเป็นลูกชายคนโปรดแค่ไหน แต่ด้วยนิสัยชอบเก็บงำความรู้สึกและด้วยตำแหน่งผู้ปกครองแห่งแดนสวรรค์ที่เขาแบกไว้ ทำให้เขาสกัดกั้นความรู้สึกลึก ๆ เอาไว้

            นาล์ฟหันมายิ้มให้กับเทพซีอัสราวกับรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีให้เขาอย่างเต็มเปี่ยม แต่ติดตรงที่ว่าไม่กล้าที่จะแสดงออกมา

            “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกท่านพ่อ ท่านลูซิเฟอร์คงอยากจะอยู่กับลูกกับหลานให้หายคิดถึง ที่น่าเป็นห่วงก็คือคนนู้นมากกว่า” นาล์ฟพยักพเยิดหน้าไปทางเอริออส “อีกไม่นานข้าคงไปรับไลล่ามาอยู่ด้วยได้ไม่ยากนัก...เพราะถึงตอนนั้นท่านลูซิเฟอร์คงมัวแต่สาระวนอยู่กับการวางแผนรับมือว่าที่หลานเขยคนใหม่อยู่ก็ได้” 

            เทพซีอัสและนาล์ฟหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่อย่างมีความสุข โดยหารู้ไม่ว่า ว่าที่หลานเขยคนใหม่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ปวดหัวสุด ๆ

---------------

            ยามราตรีกาล ท้องฟ้าสีดำสนิทถูกแต่งแต้มไปด้วยดวงดาวพราวระยับ โปรยปรายอยู่ทั่วท้องฟ้า คืนนี้ไม่ใช่คืนที่จันทร์เต็มดวง จึงทำให้ดวงดาวนับล้านถือโอกาสพากันเปล่งแสงสุกสกาวอยู่เต็มไปหมด

            ร่างบาง ๆ ของสาวน้อยในชุดสีดำสนิทยืนรับลมอยู่บนหลังคาอาคารใหญ่ ผมสีน้ำตาลดุจเส้นไหมชั้นเลิศปลิวสยายตามแรงลม ใบหน้าหวาน ๆ เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ตาสีน้ำตาลคู่สวยสำรวจไปโดยรอบบริเวณอาคาร ป้ายเอียงกระเท่เร่หน้าตัวอาคารเขียนไว้ว่า สถานที่แห่งนี้คือ ‘สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเดอร์ลุกซ์’ สถานที่ที่เธอใช้ชีวิตมาตลอด 17 ปี โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอคือใครกันแน่ เธอมีญาติหรือไม่ แต่ตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว เธอมีทั้งพ่อแม่ มีทั้งปู่และตา แถมยังมีเพื่อนแสนดีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ต่อแต่นี้ชีวิตของเธอจะไม่โดดเดี่ยวอีก

            คริสตัลนึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งที่เธอเจอกับเพื่อนตัวดีทั้ง 2 คนเป็นครั้งแรก ตอนนั้นเขาทั้งคู่แทบจะฆ่ากันตายไปข้างหนึ่งด้วยสาเหตุเรื่องต่างคนต่างขวางทางกัน นึกไปก็ขำไป ไม่คิดเลยว่า คนสองคนนี้จะมีอิทธิพลเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของเธอได้ขนาดนี้

            คริสตัลนั่งนึกถึงชีวิตสมัยก่อนด้วยจิตใจที่ล่องลอย จนทำให้ไม่ทันสังเกตถึงผู้มาใหม่ที่แอบย่องเข้ามาจากทางด้านหลัง

            “แบร่~!!!”

            “กรี๊ด!!”

            โครม!

            “โอ๊ย!!”

            เบเซนที่กระโจนเข้ามาแกล้งผลักเธอจากด้านหลังกำลังนอนกลิ่งอยู่ไม่เป็นท่า เมื่อเจอลูกถีบพิฆาตมารของคริสตัลเข้าให้เต็มรัก เขาลูบก้นที่ถูกกระแทกจนบวมไปมา

            “เจ็บนะเฟ้ย...เธอเนี่ยเป็นถึงท่านหญิงแห่งนรกแล้ว หัดทำตัวให้มันสมเป็นกุลสตรีผู้สูงศักดิ์หน่อยไม่ได้หรือไง ไม่ใช่เอะอะก็ใช้กำลัง ๆ”

            “ช่วยไม่ได้ ก็นายมันอยากวอนหาเรื่องก่อนทำไมล่ะ” คริสตัลแยกเขี้ยวใส่

            “เออ ๆ ... ทำตัวแบบนี้ ระวังจะเป็นม่ายขันหมาก” เบเซนแกล้งแหย่ให้

            “ไม่ต้องมานอกเรื่องเลย...บอกมา ว่านายมาหาฉันทำไม” คริสตัลกอดอกวางท่าใส่

            “ท่านนาล์ฟกับท่านหญิงไลล่าให้มาตาม”

            คิ้วสวยหมุนขึ้นด้วยความสงสัย “ท่านพ่อกับท่านแม่เรียกฉันไปพบหรอ...มีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่า”

            เบเซนยกไหล่ เบ้หน้าเล็ก ๆ “ไม่รู้สิ สงสัยคงกลัวว่ายมทูตมือใหม่อย่างเธอจะแอบอู้งาน หนีเที่ยวอยู่ละมั้ง”

            “ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะนาย ให้มานรู้บ้างว่าตอนนี้ครายมันหย่ายกว่าคราย” เธอลางเสียงแกล้งกอดอก ข่ม เจ้าคนปากดี

            “แหม ๆ ๆ จะได้เป็นพี่สะใภ้ของฉันหน่อยทำเป็นเบ่ง”

            “ใครบอกว่าฉันจะเป็น!! ไม่มีทาง!!” 

            “หรอ? ไม่มีทางเลยหรอ” เสียงนุ่ม ๆ จากผู้มาใหม่ ที่เรียกให้ทั้งสองคนหันไปหา

            เอริออสที่ปรากฏตัวออกมาอย่างไม่คาดคิด สร้างความประหลาดใจให้แก่เบเซนและคริสตัลไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสาวสวย ถึงกับหัวใจเต้นรัว

            ถ้าเมื่อสักครู่เธอฟังไม่ผิด และไม่ได้คิดไปเอง...ที่เอริออสพูด จะหมายความว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า ยิ่งคิดหัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งสั่น เธอจึงพลิกสถานการณ์จากฝ่ายที่ตกเป็นรองเพราะข้างในมันร่ำร้อง กลับมาเป็นผู้วางอำนาจเหนือกว่า

            “เอริออส ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าอย่าใช้อำนาจพันธสัญญากับแหวนสะกดเวทย์พร่ำเพื่อ โผล่ไปโผล่มาฉันหัวใจจะวายเอา” เธอเท้าเอว ทำท่าไม่พอใจ

            “ก็มันสะดวกดี” เขาตอบกลับหน้าตาย อย่างไม่เกรงกลัว

            “มีไรหรือเปล่าเอริออส” เบเซนสวนออกมา

            “ท่านหญิงไลล่ากับท่านนาล์ฟ ให้มาเร่งทั้งสองคน มัวแต่ชักช้าอยู่ได้” 

            “อืม ๆ กำลังจะรีบไปอยู่ พี่สะใภ้น่ะสิ มัวโอ้เอ้” 

            เอริออสส่งสายตาดุ ๆ มาทางเจ้าคนปากมาก “นายน่าจะหัดพูดให้น้อยลงหน่อยนะเบเซน”

            เบเซนเมื่อได้ยินดังนั้น ก็รีบตระครุบปากตัวเอง ทำเสียงอู้อี้ บอก โอเอ อาไอ่อูดอีก (โอเค..จะไม่พูดอีก)

            “สมน้ำหน้า” คริสตัลแยกเขี้ยวใส่ด้วยความสะใจ

            “เธอเองก็เหมือนกัน...ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กกะโปโลเหมือนเดิมอีกแล้ว อย่าทำให้ฉันต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้ได้ไหม...” นัยน์ตาสีฟ้าที่หันมาทางคริสตัล ร่ายให้สาวน้อยตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดที่จับจ้องมาที่เธอ จนแทบจะลืมหายใจ

            “ฉันเคยบอกว่าจะปกป้องเธอเอง แต่...อะไร ๆ ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นได้เสมอจริงไหม...ถ้าถึงตอนนั้น แล้วเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันคงต้องเสียคำพูดที่เคยให้ไว้”

            คริสตัลได้ฟังถึงกับรู้สึกปวดในหัวใจแปลบ ๆ นี่เขาปกป้องเธอเพราะคำพูดในตอนนั้นเองหรอกหรือ “นายไม่จำเป็นต้องมารักษาคำพูดก็ได้ ฉันไม่ถือสา” น้ำเสียงหวาน ๆ แกมประชดบอกว่าเธอรู้สึกไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

            เบเซนกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เขาเดินเข้าไปหาเอริออสใกล้ ๆ

            “นายต้องหัดพูดจาให้มันหวาน ๆ หน่อยนะเอริออส” เจ้าคนมากวิชา ทำตัวเป็นอาจารย์เข้ามากระซิบกระซาบสั่งสอนลูกศิษย์มือใหม่

            เอริออสส่งสายตาดุ ๆ มาให้อีกครั้ง เป็นสัญญาณว่าอย่ามายุ่ง จนเบเซนต้องยกมือยอมแพ้ แล้วถอดกรูดไปห่าง ๆ

            เอริออสก้าวเข้ามาหาคริสตัลช้า ๆ เข้าก้มลงคว้ามือซ้ายเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมาชูให้เห็นแหวนสะกดเวทย์สีเงินที่สะท้องแสงจันทร์ มันเปล่งประกายอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างงดงาม

            ดวงตาสีฟ้าที่ร่ายมนต์สะกดให้คริสตัลขยับไปไหนไม่ได้ราวต้องคำสาป มองมาหวังจะให้เธอได้รู้ความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน

            “แหวนวงนี้เป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่ฉันทำ ไม่ใช่เพียงแค่การรักษาคำพูดในตอนนั้น แต่ฉัน...ฉันรัก รักในทุก ๆ อย่างที่เป็นเธอ เธอมีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน และฉันก็อยากที่จะปกป้องสิ่งที่มีค่าตรงหน้านี้ ด้วยมือของฉันเอง”

            คริสตัลเงยหน้าหวาน ๆ มองสิ่งที่หัวใจเพรียกหาที่ยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มระบายกว้างเป็นคำตอบ

            “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะเป็นสิ่งมีค่าให้นายคอยปกป้องคนเดียว”

            ร่างบางสวมกอดเข้ากับอกกว้างตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ ใบหน้าหวาน ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อ มันร้อนผ่าวราวกับกำลังจับไข้ มือของคนตัวใหญ่จับใบหน้าสาวน้อยให้เชิดขึ้น แล้วบรรจงประทับรอย บนริมฝีปากบางที่หวานเลิศรส

            “อะแฮ้ม!!” 

            เบเซนแกล้งกระแอมเสียงดังทำลายบรรยากาศหวานเลี่ยนชวนชนลุก

            “ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” เขาค่อนแคะ

            คริสตัลก้มหน้างุด ด้วยความอาย ส่วนเอริออสทำหน้าเซ็งจิต มองไปยังน้องชายฝาแฝดอย่างหาเรื่อง เบเซนที่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ส่งมาจากตาสีฟ้าคู่สวย จึงรีบหาทางหนีทีไล่ราวนกรู้

            “ฉันหมายความว่า...ท่านหญิงไลล่ากับท่านนาล์ฟคงรออยู่ ให้ผู้ใหญ่รอนาน ๆ มันจะไม่ดีน๊า...แหะๆ” เบเซนหัวเราะกลบเกลื่อนความผิด

            เอริออสยอมแพ้ในความกะล่อนของเบเซน เขากรอกตาขึ้นฟ้า ก่อนที่จะคว้าเอาผงสีเงินออกมาจากถุงสีเงินข้างลำตัว

            คริสตัลเข้าไปจับมือของเอริออสและเบเซนเอาไว้แน่น เธอหันไปยิ้มให้กับทั้งคู่

            “ทางเดียวกัน ไปด้วยกัน อุ่นใจกว่า”

            เอริออสและเบเซนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทั้งคู่ยิ้มตอบให้เธอเช่นกัน

            “ผงเงินเชื่อมพิภพบน เปิดทางให้แก่ข้า”

            เศษธุลีของผงสีเงินที่ปลิวว่อนอยู่ในอณูอากาศ ก่อนที่จะหอบเอาร่างของทั้งสามคนหายลับไปจากแดนมนุษย์...

---------

            หากสรรพสิ่งที่เกิดดับยังคงสดับรับรู้ถึงการปรองดองเมื่อครั้งก่อนเก่า ยุคที่มีการแบ่งแยกพื้นพิภพระหว่างสวรรค์ นรก และแดนมนุษย์กำลังจะถึงคราวอำลาจาก กาลเวลาค่อย ๆ เยียวยารักษารอยแผลในอดีต ความเชื่อถือศรัทธากำลังจะกลับคืนมา พี่น้องที่เคยจาก คนรักที่เคยพลัดพราก กำลังหวนคืน สายสัมพันบาง ๆ ที่เคยขาดสะบั่นได้ถูกถักทอขึ้นมาใหม่ทีละน้อย

            ยุคสมัยกำลังเปลี่ยนไป

            เข้าสู่ยุคแห่งความปรองดอง ดังที่คำทำนายเคยว่าไว้

สามผู้กุมชะตาฟ้าลิขิต

หากเป็นมิตรสามพิภพจะไม่สลาย

หากศัตรูพสุธาจะมลาย

เวลากลายคืนสภาพอัญมณี

---------

(อวสาน)

--------

ปกติแล้ว เราไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองสำเร็จเสียที ทำนู้นทำนี่ก็ทิ้งคว้างครึ่ง ๆ กลาง ๆ นี่เป็นผลงานชิ้นแรกในชีวิตที่เราตั้งใจทำให้สำเร็จ และในที่สุด ความตั้งใจจริงก็บรรลุถึงจุดประสงค์ ^_^

ขอบคุณ...คุณพ่อคุณแม่ที่เลี้ยงดูลูก

ขอบคุณ ’จิ๊กซอว์’ ที่เป็นทั้งกำลังใจและแรงบันดานใจให้โดยตลอด

ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นท์ที่ติชมกัน

ขอบคุณทุก ๆ สิ่งที่อยู่เคียงข้าง

ขอบคุณความรักที่เป็นมากกว่าความผูกพัน

~Mulie~

*กะว่ามีโครงการจะแต่งอีกเรื่อง ... แต่คงต้องหาแรงบันดานใจใหม่ก่อน T-T