Heaven and Hell

บทที่ 28 พี่น้องและผองเพื่อน

ใบหน้างาม ๆ ของเจ้าของนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลกำลังพินิจพิเคราะห์ชายหนุ่มสองคนตรงหน้าที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นยมทูตและเทวทูตอย่างวางท่าที

นิ้วมือขาวเรียวสวยกำลังม้วนปลายผมสีน้ำตาลอย่างเผลอไผล ริมฝีปากสีชมพูเม้มเน้น เหมือนใช้ความคิดอะไรบางอย่าง จนทำให้ผู้ที่ถูกจ้องรู้สึกอึดอัดขึ้นมาตงิด ๆ

"จะจ้องอีกนานไหม" เบเซนทำหน้าเซ็ง ๆ เพราะเขาตกเป็นเป้าสายตาให้แก่สาวน้อยตรงหน้ามานานเกือบครึ่งชั่วโมง โดยที่เธอไม่ได้ละสายตาไปไหนเลยสักนิด

"...."

ปุ!!

หมอนอิงสีชมพูอ่อนข้างโซฟาถูกปาเข้าใส่หน้าหวาน ๆ ด้วยความหงุดหงิด

"เลิกจ้องฉันสักทีได้ไหม...เห็นแล้วมันหงุดหงิด"

คริสตัลเลิกคิ้วขึ้น ละสายตาจากสมาธิตรงหน้า

"ก็ได้!" สาวน้อยขว้างหมอนอิงกลับมาคืนเบเซนดังเดิม

แต่ไม่ทันไร เธอก็กลับมาจ้องพวกเขาทั้งสองคนอีกแล้ว

เฮ้อ~อ!

เอริออสถอนหายใจด้วยความเซ็งจิต

"พวกนายเป็นพี่น้องกันจริง ๆ หรอเนี่ย...ต่างกันราวฟ้ากับเหว"

เบเซนหันควับ! มาทันที "เน่! พูดให้มันดี ๆ หน่อย ใครฟ้าใครเหว" เขากอดอกคาดคั้น

"ก็คนที่เป็นแฝดกันมันก็ต้องมีอะไรที่คล้าย ๆ กันหน่อยสิ ฉันน่ะไม่เถียงหรอกนะที่หน้าตาพวกนายน่ะ คล้ายกันนิด ๆ แต่ไอ้สีผมกะสีตานี่สิ มันคนละเรื่องเลย"

"นับวันเธอนี่จะยิ่งขี้สงสัยหนักข้อแล้วนะเนี่ย" เบเซนไม่วายแขวะ แต่คริสตัลไม่สนใจ ตอนนี้เธอมีคำถามต่าง ๆ มากมายที่วิ่งวนอยู่ในหัวจนไม่มีเวลาไปต่อปากต่อคำกับเบเซนอีก

"เท่าที่ฉันเห็น ยมทูตทุกคนมีสีผม กับสีของดวงตาเป็นสีดำ แล้วพวกทูตสวรรค์ก็มีผมกับตาเป็นสีเงิน...แต่ว่าพวกนายกลับมีสีตาไม่ใช่สีเงินกับสีดำ" คริสตัลมองสำรวจชายหนุ่มทั้งสองสลับไปมา

"เอริออสมีตาสีฟ้า ส่วนเบเซนมีตาสีน้ำเงิน...แล้วก็...ไลล่า...เอ้ย! แม่ มีตาสีน้ำตาลเข้ม...แสดงว่าต้องมีอะไรบางอย่างในนรกกับสวรรค์ที่เปลี่ยนลักษณะทางกายภาพภายนอกทางสีผม แต่ไม่สามารถแปรสภาพภายในของสีลูกตาได้"

"ปิ๊งป่อง! เธอเนี่ยเก่งสมเป็นลูกสาวท่านหญิงไลล่าเลยนะเนี่ย" เบเซนชมจนออกนอกหน้า

"แล้วรู้หรือเปล่าว่าอะไรที่ทำให้ทูตสวรรค์มีผมสีเงิน และยมทูตมีผมสีดำ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อถูกท้าทายสติปัญญาระบายขึ้นบนใบหน้าหวาน ๆ ตามนิสัย

"เท่าที่สังเกตน่าจะเป็นผงสีเงินกับผงสีทองที่เป็นประตูเชื่อมภพ"

"ว้าว ๆ ๆ ถ...ถูกต้องนะคร้าบบบบบบบ" เบเซนทำท่าชี้นิ้วเลียนแบบพิธีกรรายการเกมส์โชว์ที่เคยดูในทีวี

เอริออส ตีหน้าเรียบราวรูปสลัก แต่เขากลับแอบนึกชมสาวน้อยอยู่ลึก ๆ ในใจว่าเธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์ทางด้านหัวสมองเป็นเลิศ สมเป็นมหาปราชญ์ของกลุ่ม จริง ๆ

เสียดาย...

ถ้าจะต้องมอดไหม้ไปเหมือนดังเช่นกระดาษที่เคยถูกผนึกเวทย์ย้อนเวลาไว้

เอริออสรู้ดีว่าอีกไม่นาน เวลาดังกล่าวต้องมาถึง เขารับบัญชาจากซีอัส เทพผู้เป็นใหญ่แห่งสรวงสวรรค์ ให้มาตามหาภาชนะที่บรรจุเวทย์ย้อน ตอนนี้ภาชนะที่บรรจุเวทย์ย้อนเวลานั่งอยู่ตรงหน้าเขาแท้ ๆ แต่เขากลับไม่กล้า...ไม่กล้าแม้แต่จะคิดที่จะถ่ายโอนเวทย์กลับคืน เพราะเธอคนนี้ ...

แววตาสีฟ้าที่จ้องกลับมายังคริสตัลแฝงไปด้วยความปวดร้าว เขาไม่เคยลืมถึงหน้าที่ ที่เขาจะต้องทำ แต่ทำไมกัน...

ทั้ง ๆ ที่เขาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเทวทูตอัจฉริยะที่สุดในประวัติศาสตร์ แถมยังถูกฝึกมาเป็นอย่างดี ให้ละทิ้งจากความรู้สึกทุกอย่าง … สุดท้ายแล้วเขากลับทำอะไรไม่ได้เลย หน้าที่ที่พันธนาการเขาไว้ เขาก็ทำไม่ได้ คำว่าเพื่อนพ้อง ที่แสนผูกพัน เขาก็กลับตัดไม่ขาด และแม้แต่...

เธอตรงหน้า...บางทีเขาก็ไม่อาจจะปกป้องเธอได้ด้วยซ้ำ

มือใหญ่ ๆ ยืนมาตบบ่าเอริออสเบา ๆ สองสามที ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นโอบคอเอาไว้แน่น

"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าระหว่างเราใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง...แต่ไหน ๆ เราก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องกันแล้ว มันก็ช่วยไม่ได้ ถ้าหากว่าเรื่องปวดสมองของนายมันก็ต้องกลายมาเป็นเรื่องปวดสมองของไปฉันด้วย...ใช่มะ"

เบเซนขยิบตาให้ พร้อมรอยยิ้มกว้าง ๆ อย่างจริงใจ

แปลก! เอริออสกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะว่า เขาไว้ใจคนตรงหน้ามาก ด้วยความเป็นเพื่อน หรือเชื่อใจมาก ด้วยความเป็นพี่น้องกันแน่

"ฮะ ๆ ๆ" เอริออสหัวเราะเบา ๆ แถมกระทุ้งศอกกลับ "ฉันบอกก่อนเลยน่ะว่า ฉันต้องเป็นพี่เท่านั้น"

เบเซนทำหน้าเหวอด้วยความไม่ทันเกมส์

"เฮ้ย!! อย่าสรุปเองสิ ฉันก็อยากเป็นพี่เหมือนกันนะเฟ้ย นายน่ะแหละเป็นน้อง"

"ไม่มีทาง" เอริออสยื่นคำขาด ตีหน้าเก็ก เป็นคุณชายมาดมาก

ไอ้ท่าทีดื้อเงียบแบบนี้แหละน๊า...ที่เบเซน ละ เกลียดนัก เขาถอนหายใจ พรืด! อย่างรับรู้ในชะตากรรม

"โอเค! ฉันเป็นน้องก็ได้ฟะ...แต่ว่า...ฉันมีข้อแม้"

เอริออสเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

"คนเป็นพี่ ต้องดูแลน้องด้วย เข้าใจ๋?"

เด็กเอ๋ยเด็ก!!

คริสตัลกับเอริออสนึกประณามไอ้ยมทูตปากดีตรงหน้าในใจ อย่างนึกขำขัน โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้ว ยังจะมาอ้อนให้พี่ต้องมาคอยดูแลอีก

"ได้สิ" เอริออสรับปากอย่างว่าง่าย จะว่าไป ตอนนี้เขาอาจจะต้องมาทบทวนตัวเองซะใหม่ว่า ภาระเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแล้วสินะ เฮ้อ~อ

คริสตัลมองชายสองคนตรงหน้าอย่างนึกอิจฉาขึ้นมานิด ๆ "แหม ๆ ๆ...ครอบครัวสุขสันต์...แต่ขอขัดจังหวะ ช่วงเวลาชื่นมื่นของคุณพี่ชายกับคุณน้องชายสักประเดี๋ยวนะคะ" น้ำเสียงบอกถึงความประชดประชัดอย่างชัดเจน ทำเอาเบเซนกับเอริออสต้องหันกลับมาให้ความสนใจกับสาวน้อยตรงหน้าทันที

"แล้วทีนี้เราจะเอาไงต่อ...ฉันต้องถูกส่งตัวให้ใครไหม...ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่ยอมโดยเผาเหมือนกระดาษแผ่นนั้นแน่"

"งั้น...ถ้าไม่อยากเป็นขี้เถ้า ก็กลับนรกไปกับฉันสิ นายท่านลูซิเฟอร์น่ะไม่ทำอะไรเธอแน่นอน แถมเธอยังได้ช่วยท่านหญิงไลล่าให้กลับสู่สภาพปกติด้วย" เบเซนเสนอความเห็น

"แล้ว...ยัยป้ามหาภัย ล่ะ ขืนไปนรกมีหวังหล่อนจับฉันฉีกเป็นพัน ๆ ชิ้นแน่" คริสตัลทำท่าขนลุกสยดสยองเมื่อจินตนาการถึงตัวเอง

"ป้ามหาภัย?" เบเซนกับเอริออสหันมาสบตากันด้วยความงุนงง

"เอ้า! ก็ เฟย่าไง"

"อ๋อ...เธอคงไม่รู้สินะว่า ท่านหญิงเฟย่าน่ะ หลังจากใช้คำสาปแล้วก็สูญเสียพลังชีวิตไปถึงครึ่งแน่ะ ว่ากันว่าท่านหญิงไปจุติก่อนกำหนดตั้ง 2000 ปี ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปจุติที่ไหนแล้วเหมือนกัน"

คริสตัลได้ฟังถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

"งั้นก็ได้เวลากลับบ้านกันจริง ๆ สักทีสินะ" เธอยิ้มหวานมาทางพวกเขาทั้งสองคน

เอริออสกับเบเซนพยักหน้ารับ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปที่สนามหญ้านอกตัวอาคารเขาเข้ามาจับแขนเธอไว้แน่นเพื่อเตรียมเดินทาง

คริสตัลมองไปประตูที่ซิสเตอร์เมทพาทารกน้อยซึ่งก็คือตัวเธอเอง เดินออกไป

"นี่ฉันเป็นคนทิ้งตัวเองไว้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอเนี่ย" เธอบ่นอุบ นึกด่าตัวเองในใจ แล้วหันกลับมาตั้งสมาธิ

คริสตัลนึกถึงภาพ เวลา และ สถานที่ที่เธอเคยจากมา

ป่าหอพักสายพิเศษ หลังโรงเรียนมัธยมปลายดิออร์

"ด้วยอำนาจแห่งเวทย์ย้อนเวลา ประตูมิติจงเปิด!"

---------------

พวกเขาทั้งสามคนต้องเดินทางข้ามเวลาอีกครั้ง แต่ที่ต่างออกไปคือ หนนี้พวกเขาเป็นคนกำหนดสถานที่ขึ้นมาเอง และพื้นป่าด้านล่างก็เป็นสิ่งที่ยืนยันได้อย่างดีว่าพวกเขามาถึงป่าของหอพักสายพิเศษแล้ว

ดาวตกพุ่งลงมาจากฟ้า กระแทกเข้ากับพื้นดินกินอาณาเขตกว้างพอ ๆ กับสนามบาสเก็ตบอล

คริสตัลเตรียมการอย่างดิบดี จากประสบการณ์ที่สั่งสม เธอจึงร่ายคาถาสร้างเกาะขึ้นมารับแรงกระแทก แต่ด้วยความที่เธอใช้พลังเวทย์ไปมาก ทำให้ตอนนี้ความเหนื่อยล้าเริ่มรุมกัดแทะเธอไปทุกรูขุมขน ขาเรียวเล็กสั่นเทาด้วยความอ่อนแรง สติก็พร่าเรือน

ร่างบางเดินโงนเงน ก่อนที่จะทรุดลงกับพื้น

"เถาวัลย์!"

เสียงทุ้มกังวานร่ายเวทย์สายดิน สร้างเถาวัลย์ขึ้นมาโอบรัดร่างบางไว้แน่น มันชูเธอโยนไปมาในอากาศก่อนที่จะถอยกลับไปหาเจ้าของเวทย์

คริสตัลยืนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ในอ้อมกอดของทูตสวรรค์ร่างสูงโปร่งที่ยิ้มหยันอย่างมีชัยอยู่บนต้นไม้ใหญ่

"กาเบลียน!"

เอริออสและเบเซนอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกันด้วยความตกใจ

"ส่งยัยนั่นคืนมา" เบเซนตะโกนสั่ง พร้อมกระชับดาบใหญ่ในมือแน่น หากต้องใช้กำลังเข้าแย้งเขาก็เตรียมพร้อมเสมอ

"ไฟ!"

เปลวเพลิงขนาดใหญ่พุ่งมายังกาเบลียน เขากระโดดหลบอย่างคล่องแคล้ว โดยไม่รู้สึกระยี้ระย้ากับเวทย์ที่โจมตีเข้ามา

เซรอส เจ้าของคาถาไฟที่โจมตีเมื่อสักครูก้าวออกมาจากพุ่มไม้ เขาจ้องเขม้งไปยังร่างบาง ๆ ของสาวน้อย

"ส่งตัวเด็กคนนั้นมา กาเบลียน" เซรอสต่อรองด้วยการเจรจา

"คงไม่ได้..." เขาเหลือบมองสาวน้อยในอ้อมกอด แล้วรอยยิ้มบาง ๆ จึงปรากฏบนมุมปากของทูตสวรรค์ "ข้าก็ว่าแล้วเชียว ทำไมเด็กคนนี้ดูคุ้น ๆ นัก ทีแท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...โชคชะตามักจะเล่นตลกเสมอเลยว่าไหม"

"ไม่ต้องพล่ามให้มาก...ส่งยัยนั่นมา" เบเซนบีบดาบใหญ่แน่น กระโดดเข้าจู่โจมกาเบลียน

รอยยิ้มกระตุกบนมุมปากของทูตสวรรค์อีกครั้ง

"เหอะ!...ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!"

"พา...ย" ไม่ทันที่เขาจะร่ายเวทย์จบ เอริออสก็เข้ามาขวางไว้ก่อน

เคร้ง!

ดาบในมือเบเซนกระเด็นออกจากมือ หล่นสู่พื้นดิน

เอริออสยืนสงบนิ่งราวรูปสลักขวางไว้ระหว่างกาเบลียนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ใด ๆ สายตาว่างเปล่าสีฟ้าจ้องมองมายังเบเซน

"ถอยไป!" เบเซนตะโกนไล่ด้วยความเจ็บแค้น เขาเรียกดาบใหญ่กลับเข้าสู่มืออีกครั้ง คราวนี้เขาเล็งมาที่เอริออสอย่างเอาเรื่อง

"บอกให้ถอยไปไงเล่า ไม่ได้ยินหรือไง"

เอริออสยังคงยืนเฉย

"โถ่เว้ย! นายเป็นพี่ฉันนะ" เบเซนสบถอย่างหัวเสีย เขาวาดดาบในมือ กระโจนเข้าหาเอริออส

ดาบเล่มบางถูกเรียกขึ้นมาอยู่ในมือของทูตสวรรค์ เขาใช้มันรับแรงของดาบใหญ่จากเบเซน แรงของดาบปะทะกันเกิดประกายไฟเสียดสี

"พายุ" เอริออสร่ายเวทย์ใส่เบเซนจนกระเด็นไปติดกับต้นไม้ใหญ่

อั่ก!

เบเซนปาดเลือดที่ซึมตรงมุมปาก ตาสีน้ำเงินจ้องเขม่งมาทีเอริออสด้วยความแค้นเคือง

"หน้าที่มันสำคัญกว่าเพื่อน สำคัญกว่าพี่น้องหรือไง!" เขาตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

ตาสีฟ้ามองมาที่เบเซน ตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับมันบาดลึกลงในจิตใจที่ถูกฝึกมาให้เข้มแข็งดังหินผา

"คริสตัลจะกลายเป็นเหมือนกระดาษแผ่นนั้น! นายจะให้ยัยนั่นโดนเผางั้นหรอ"

กาเบลียนที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ ยิ้มอย่างภูมิใจในตัวลูกศิษย์

"ไปกันได้แล้วเอริออส"

เขาคว้าผงสีเงินสาดเข้าตัว

"ผงเงินเชื่อมพิภพบน เปิดทางให้แก่ข้า"

ร่างของคริสตัลหายไปพร้อมกับกาเบลียน

ความเงียบเป็นคำตอบแทนคำพูดทุกอย่าง การกระทำตรงหน้าแสดงจุดยืนของแต่ละคนได้อย่างชัดเจน

เอริออสหันกลับมามองเบเซนอีกครั้ง ก่อนที่จะคว้าเอาผงสีเงินสาดเข้าตัวเอง

"ผงเงินเชื่อมพิภพบน เปิดทางให้แก่ข้า"

ร่างของทูตสวรรค์หายลับไปในบัดดล

สิ่งที่หลงเหลือทิ้งไว้ มีแต่เพียงรอยร้าวที่กรีดแทงลึกลงในหัวใจของเบเซน มือที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นดินจากการต่อสู่กำแน่น กำปั่นยกขึ้นมากระหน่ำทุบดินด้วยความเจ็บใจ

"ไอ้พี่เฮงซวย!"

ช่วงนี้อัพช้ามาก ๆ ต้องขอโทษด้วยนะ

ขอบคุณทุกโหวตและเม้นท์

Mulie