Nymph

บทที่ 8 ธนูเวทย์วารี

            ใครกันแน่ที่เรื่องมาก !!

จับคนอื่นมาแช่ในน้ำเย็น กลางฤดูหนาว แถมยังวางข่ายเวทย์ล่ามไว้ไม่ให้ไปไหนอย่างกับนักโทษ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ เมื่อเจ้าคนที่อาสามาเป็นอาจารย์กลับอู้งาน นอนสบายใจเฉิบในชุดสูทสีดำ แถมยังอุตส่าห์หาน้ำชาอุ่น ๆ มาจิบคลายหนาวให้นึกอิจฉา

ไดอาร์กัดฟันกรอด มองผิวน้ำนิ่งที่รายรอบกาย ถ้าหาทางทำลายข่ายเวทย์ไม่ได้ ก็คงต้องหนาวตายในนี้ ในเมื่อทางเลือกที่ให้ไว้ก็มีไม่มาก ไดอาร์จึงตัดสินใจตั้งสติก่อนเป็นอันดับแรก

“ปัญหาทุกอย่างมันแก้ได้เสมอแหละ เพียงแต่แกต้องไปแก้ที่สาเหตุ” คำสอนของพี่คีตาดังก้องอยู่ในหัว

“งั้นก็ต้องเล่นงานที่สาเหตุสินะ”

ดวงตาสีน้ำตาลปราดมองตัวต้นเรื่องด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนหลุบตามองไปรอบ ๆ สระน้ำศักดิ์สิทธิ์ ตรงที่เธอยืนอยู่มีระดับความสูงเพียงแค่เอว ถ้ากลาง ๆ สระจะลึกสักเท่าไรกันนะ

แล้วเจ้าตัวก็เพียรหาคำตอบด้วยตนเอง

คิ้วเข้มของริวจินขมวดเข้าหากันเป็นปม เมื่อเห็นว่าสาวน้อยหันกายพยายามที่จะเดินไปใจกลางสระ แก้วชาอุ่น ๆ ที่เคยให้ความสนใจมากกว่าก่อนหน้านี้ถูกวางลง แล้วละสายตามาจับจ้องการกระทำแสนประหลาดนั้นแทน

ยิ่งเดินเข้าใกล้กลางสระมากเท่าไร ระดับน้ำก็ยิ่งสูงขึ้น จนในที่สุดผิวน้ำก็สัมผัสกับระดับของหน้าอก แต่เธอก็ยังไม่ยอมหยุด จนกระทั่งในที่สุดไดอาร์ก็ตัดสินใจดำดิ่งลงไปในน้ำนั้น

สาวน้อยหลับตาพริ้ม กลั้นหายใจไว้ พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมด เพื่อซึมซับความเป็นหนึ่งเดียวของผิวน้ำที่สัมผัสผิวกายไปทุกรูขุมขน แต่ตอนนี้สมาธิทั้งหมดกำลังถูกรบกวนด้วยความรู้สึกหนาวที่มาเกาะกุม

ถ้าน้ำมันอุ่นหน่อยก็คงดี

ไวเท่าความคิด น้ำรอบ ๆ ตัวเริ่มอุ่นขึ้นมาทันที

ริวจินที่นั่งสังเกตการณ์อยู่บนฝั่ง เบิกตากว้าง เมื่อน้ำในสระกำลังระเหยเป็นไอ เขาลุกพรวดพลาด ใช้ปลายนิ้วสัมผัสน้ำ

อุ่น!

“ยัยนั่นกำลังทำอะไรอยู่” เขาพึมพำกับตัวเอง แม้ใจหนึ่งอยากจะกระโจนลงไปดูให้เห็นด้วยตา แต่อีกใจก็แอบหวังไว้เล็ก ๆ ว่าหากอดทนรออีกหน่อย เดี๋ยวคงได้เห็นอะไรดี ๆ ที่ไม่คาดคิด

ดวงตาสีนิลพราวระริก อย่างเก็บความรู้สึกตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

ตั้งแต่เขาจำความได้ เรื่องทุกเรื่องมักทำให้เขารู้สึกเบื่อ มันซ้ำซากจำเจ วนแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า อาจเพราะคนอื่น ๆ อ่อนแอ ไม่กล้าเผชิญกับเขาซึ่ง ๆ หน้า หรือเพราะเขาเก่งเกินไปกันแน่ เลยทำให้ชีวิตที่ผ่านไปวัน ๆ มันดูซังกะตาย ไม่มีสีสัน

ริวจินเขยิบเข้าไปใกล้สระมากขึ้น โดยไม่ทันระวังตัว แล้วลูกบอลน้ำก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากสระ สวนเข้าให้ที่หน้าอกเข้าเต็มแรง จนร่างทั้งร่างถอยกรูดกระเด็นไปไกล

“ต้นตอของข่ายเวทย์ถูกทำลาย...เพอร์เฟ็คท์!!”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นจากในสระ ทันใดนั้นไดอาร์ก็เหยียดกายขึ้นจากน้ำรอยยิ้มฉีกกว้างบนใบหน้าหวาน บ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังสะใจสุด ๆ

“ไง...คงไม่ถึงกับตายหรอกนะ” เธอหัวเราะคิกคัก

ริวจินมองเจ้าตัวแสบตรงหน้าอย่างเคือง ๆ ถ้าไม่ติดว่ายัยนี่เป็นผู้หญิงละก็ เขาจะจับสั่งสอนข้อหาปากดีซะให้เข็ด

มือใหญ่กุมหน้าอกที่จุกแน่น แล้วพยุงตัวลุกขึ้น แม้มันจะยากลำบาก แต่เขาก็ต้องเก็บอาการไว้

“อ้าว ๆ ทำเป็นอึ้ง...เห็นฝีมือฉันแล้วล่ะสิ เนี่ย...จริง ๆ ก็ไม่อยากจะคุยเท่าไรหรอกนะ กะอีแค่ทำลายข่ายเวทย์ ...เสียก็แต่น้ำมันเย็นไปหน่อยรบกวนสมาธิ เห็นมะ! ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยกินอีก”

“ถ้าทำได้ระดับนี้ก็สร้างอาวุธจากน้ำให้ฉันดูหน่อยสิ” 

“ห๊ะ?...ไหนบอกว่าถ้าหลุดออกจากข่ายเวทย์ได้จะให้ไปนอนไง ขี้โม้นี่หว่า” ไดอาร์หน้ามุ่ย เท้าเอวต่อว่า

“ไม่ทำก็ตามใจ เรียนตามเพื่อนไม่ทันก็อย่ามาบ่นแล้วกัน” ริวจินหันหลังให้ ทำเป็นไม่สนใจ

สาวน้อยเม้มริมฝีปากสีชมพูแน่น ร่างบางสั่นน้อย ๆ ด้วยความหนาว เพราะร่างทั้งร่างเปียกปอนแถมมีลมเย็นกระหน่ำมาพัดให้ซ้ำ เธอก้มมองสภาพแย่ ๆ ของตัวเองอย่างนึกปลงอนิจจัง...ไหน ๆ ก็ตกบันไดพลอยโจนมาซะขนาดนี้แล้ว ถ้าทำไม่สำเร็จก็จะเรียนไม่ทันเพื่อนอีก แถมยังให้อีตาองคลักษณ์จอมโหดมาดูถูกอีก

เอาวะ...เกิดมาโง่ ก็ต้องขยันกว่าคนอื่น

“ก็ได้ ๆ ทำก็ทำ” ไดอาร์ร้องบอก แต่ไม่วายยังบ่นกระปอดกระแปดตามนิสัย “แค่สร้างอาวุธเฉย ๆ ใช่มะ...ชิ ได้คืบจะเอาศอกนะนายเนี่ย”

ไดอาร์กลับลงไปในน้ำ แต่แล้วเธอก็หันหลังกลับขึ้นมาบนฝั่งอีกครั้ง “แล้วไอ้อาวุธเนี่ย มันสร้างกันยังไงอ่ะ”

ริวจินกรอกตาขึ้นฟ้า

ที่แท้ก็ราคาคุย!!

“ก็นึกสิ ว่าอยากให้อาวุธเป็นอะไร แล้วแปลงสภาพน้ำให้แข็งตัวกลายเป็นอาวุธ” เขาบอกเคล็ดลับลวก ๆ

“แค่เนี่ย?” 

ไดอาร์ทำหน้าเซ็งจิต หันกลับลงน้ำอีกหน

คราวนี้เธอพยายามจินตนาการถึงอาวุธในแบบฉบับของตัวเอง อาวุธที่เหมาะสมกับเธอ

สายน้ำรอบกายหมุนวนเป็นเกลียว มันไต่ขึ้นมาจนถึงบนฝ่ามือบาง รวมตัวเกิดเป็นมวลสารที่ขยุกขยิกไปมา ไม่นานนักกลุ่มก้อนของน้ำก็ยืดขยายยาวขึ้น เกิดเป็นรูปร่างของอาวุธลักษณะยาว โค้งสวย สีใสบริสุทธิ์ของหยดน้ำศักดิ์สิทธิ์ ไหลเวียนในอาวุธนั้น

ธนู?.

คันธนูยาวพอดีตัวกับเจ้าของ ปลายโค้งสวย มีเส้นใยบาง ๆ ของสายน้ำที่วิ่งผ่านให้ขึงลูกดอก น้ำหนักเบา สวยงามจนน่าหลงใหล

ทั้งไดอาร์และริวจินต่างมีสีหน้าระคนแปลกใจไม่น้อยไปกว่ากันเลย ก็เพราะทั้งคู่ต่างรู้ถึงฝีมือการยิงของสาวน้อยนักแม่นธนูคนนี้เป็นอย่างดี

“ลองยิงไปที่ต้นแอปเปิลนั้นสิ” ริวจินชี้ไปที้ต้นไม้ที่อยู่อีกฝั่งสระ

ไดอาร์เบ้ปากเล็ก ๆ ไม่ค่อยพอใจกับคำสั่งนัก แต่ก็เลือกที่จะลองทดสอบประสิทธิภาพของอาวุธใหม่ให้สมใจอยาก

คันธนูถูกง้าง พร้อมด้วยลูกศรที่ทำจากน้ำเอามาตั้งสายพร้อมยิง

1

2

ฟิ้ว.....ว!!!!

----------------------

“ฉันไม่ได้จะโม้เลยนะกิฟฟินน์ นายองคลักษณ์จอมเก็กนั่นถึงกับยืนตาค้าง ที่เห็นลูกธนูนั้นปักที่ต้นแอปเปิ้ลเข้าอย่างจังเลย เสียดายที่เธอไม่ได้เห็นด้วย” เจ้าตัวบ่นเสียดายนิด ๆ แต่ก็ยังคงคุยโว

 “แต่แค่นี้ฉันก็พอใจแล้วนะ อย่างน้อยก็มีอาวุธเป็นของตัวเองสักที คราวนี้ฉันจะได้เรียนเหมือนกับคนอื่น ๆ...ปล่อยให้นำไปก่อนตั้งวันสองวัน คราวนี้แหละ เรโฮสาวสวยผู้เรื่องชื่อกำลังจะหวนกลับมาทวงบัลลังค์อีกครั้ง” เจ้าตัวหัวเราะหน้าระรื่นอารมณ์ดี

“ทำเป็นดีใจไป ลืมไปแล้วหรอว่าคุณแคทเทอรีนเรียกพบตอนหัวค่ำน่ะ” กิฟฟินน์ดักคอจนเจ้าตัวแสบถึงกับหุบยิ้มเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน

พอนึกถึงเรื่องเมื่อเช้าขึ้นมาทำให้เธอถึงกับยิ้มไม่ออก

ก็ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนเธอต้องฝึกหนักจนเกือบสว่าง เลยทำให้ไดอาร์พลาดที่จะมาร่วมรับประทานอาหารเช้า บวกกับความพิศวาสที่คุณแคทเทอรีนจับจ้องเธอมากเป็นพิเศษ เลยทำให้สังเกตอย่างง่ายดายว่าเธอแหกกฏการร่วมรับประทานอาหารเสียแล้ว

“รู้แล้ว ๆ” ไดอาร์บ่นด้วยน้ำเสียงเบื่อ ๆ “แค่มาไม่ทันมื้อเช้าทำเป็นท่านู้นท่านี้ มากความจริง ๆ”

กิฟฟินน์หัวเราะขบขัน ถึงตอนแรกเธอจะรู้สึกสงสารเพื่อนคนนี้ขึ้นมาตงิด ๆ แต่เธอก็เชื่อว่า สำหรับไดอาร์แล้วคงจะไม่รู้สึกรู้ร้อนรู้หนาวมากเมื่อคุณแคทเทอรีนเรียกพบ สังเกตได้จากปริมาณอาหารกลางวันที่เจ้าตัวดียังคงขอเพิ่มเป็นชามที่สาม

“กิฟฟินน์...ถามไรหน่อยดิ” ไดอาร์แอบเข้ามากระซิบกระซาบเพียงให้ได้ยินกันแค่สองคน

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม แต่ก็พยักหน้าตกลง

“เธอว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่ฉันจะเป็น...เอ่อ...ร...เรโฮกลับชาติมาเกิดน่ะ”

“เอ๋!!?” 

คำถามแปลก ๆ เล่นเอากิฟฟินน์ถึงกับเข่าอ่อนแทบทรุด มองกลับมาที่เจ้าคนต้นคำถามที่มีสีหน้ากังวลเล็ก ๆ กับคำถามที่ส่งไป กิฟฟินน์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบออกไป

“ดูจากฝีมือการยิงธนูเวทย์ แล้วก็การปลูกต้นจันทรา ฉันว่ามันก็มีโอกาสเป็นไปได้อยู่หรอกนะ” เธอตอบพลางยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างมีเลศนัย

ไดอาร์ตบมือผางถูกใจ “นั่นไง ว่าแล้วว่าเธอต้องคิดเหมือนกับฉัน” เจ้าตัวสรุปเอาเองหน้าด้าน ๆ

กิฟฟินน์ส่ายหน้าน้อย ๆ กลั่วหัวเราะอย่างนึกขบขัน

“หัวเราะอะไรเล่า...ฉันน่ะเรโฮในตำนานเชียวนะ” 

กิฟฟินน์พยายามกลั่นหัวเราะด้วยความยากเย็น พรางปาดน้ำตาที่เล็ดออก “จ้า ๆ ถ้าอย่างนั้น เรโฮในตำนานก็คงต้องไม่พลาดกับตำแหน่งผู้พิทักษ์ในงานฉลอง ‘วันดาราจรัสแสง’ ด้วยนะจ๊ะ”

“วันดาราจรัสแสง...วันที่ฉลองวันเกิดธิดาเทพทั่วทั้งเอธาการ์ดน่ะหรอ” ไดอาร์ทวนคำเสียงสูง สีหน้าดีใจอย่างปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

“อืม...พอดีเมื่อเช้าคุณแคทเทอรีนแจ้งเรื่องกำหนดการวันฉลองงานดาราจรัสแสงในเดือนหน้าน่ะ เห็นว่าปีนี้จัดที่มารินด้วย แถมจะให้โควตาเธอกับฉัน ที่เป็นเรโฮหน้าใหม่ แต่กลับทำคะแนนตอนคัดเลือกได้สูงสุดมาการทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์ส่วนตัวของธิดาเทพแห่งมารินในขณะทำพิธีด้วย...ว่าไง ดีใจไหม”

ต้องยอมรับเลยว่าข่าวของกิฟฟินน์ทำให้หัวใจของไดอาร์พองโต เธอดีใจแทบบ้าเมื่อได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรติ แต่เจ้าตัวกลับวางมาดเก็บอาการไว้ “ก็งั้น ๆ...ฉันน่ะ...”

“...เรโฮในตำนานเชียวนะ” กิฟฟินน์ชิงพูดล้อเลียน แล้วหัวเราะเสียงดังลั่น ไดอาร์ถึงกับอ้าปากค้าง พลัน..ในใจก็เริ่มหวั่น ๆ ว่าไอ้ตำแหน่งเรโฮในตำนานที่คิดเองเออเองคงจะไม่ค่อยเหมาะกับตนเสียเท่าไร เพราะว่าเริ่มรับรู้ถึงความน่ากลัวในสติปัญญาอันชาญฉลาดเท่าทันคนของสาวน้อยตรงหน้านี้ ว่าช่างที่คู่ควรกับตำแหน่งนี้มากกว่าเธอเสียอีก

แล้วรายการสนทนาเล็ก ๆ ของสองสาวก็ต้องรีบจบลง เมื่อองคลักษณ์ทั้งสองแห่งมารินเดินเข้ามาในลาน

“ตรงนั้นจะคุยกันอีกนานไหม” ริวจินตะโกนมาจากอีกฝั่งของสนาม

ไดอาร์หันมาสบตากับกิฟฟินน์อย่างนึกอยากจะลองวิชากับผู้ที่มาเป็นอาจารย์ทำเสียงเข้มมาเอ็ดพวกเธอ

“สอยให้ร่วงเลยดีไหม” ไดอาร์แอบกระซิบพลางกระชับธนูเวทย์วารีในมือแน่นพร้อมยิง

กิฟฟินน์แอบหัวเราะคิกคักอย่างนึกสนุก “เอาสิ ถ้าคิดว่าเขาไม่สวนกลับนะ”

------

อัพแล้วจ้า...

ช่วงนี้แรงบันดาลใจเริ่มหมด...ต้องไปหาแรงกระตุ้นสักพัก อาจอัพช้าหน่อยนะคะ...ขอโทษด้วย T-T

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ และ โหวต จ้า

Mulie