Nymph

บทที่27 แก้วหยั่งรู้

            สาวน้อยเจ้าของเรือนผมสีทองราวเส้นไหมชั้นเลิศ ซึ่งขณะนี้ถูกกล่าวอ้างว่าเป็นเทพธิดานิมฟ์แสนอ่อนโยน เป็นที่รักยิ่งของผองชนชาวเอธาการ์ด กำลังนั่งหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์นัก ดวงตาสีน้ำตาลกรอกไปมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ กับสองคนตรงหน้า หนึ่งคือกิฟฟินน์ เพื่อนสาวที่แข็งขันในการทำหน้าที่เรโฮผู้พิทักษ์ แต่แสนสุดจะดื้อ และสองก็คือเจ้าชายมาดยโสโอหัง หัวรั้น จอมเก็ก ทั้งสองกำลังเล่นสงครามจิตวิทยา รังสีแห่งความตรึงเคลียดแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ และมันกำลังลุกลามมาถึงไดอาร์ด้วย

            "จะเล่นจ้องตากันอีกนานไหม ฉันหนาว" ไดอาร์บ่นอย่างเซ็ง ๆ ความจริงเธอน่าจะได้กลับไปซุกผ้าห่มอุ่น ๆ ตั้งนานแล้วเชียวถ้าไม่ติดที่ว่า สองผู้เก่งกล้าตรงหน้ามีความเห็นที่ไม่ตรงกันเกี่ยวกับตัวเธอ

            "เฮ้...ฟังกันบ้างป่าวพรรคพวก" หน้าหวาน ๆ ยิ่งตูมไปใหญ่เมื่อไม่มีใครสนใจ ไดอาร์ลุกขึ้นพรวด เดินจ้ำอ้าวออกจากบริเวณที่ส่งสายตาพิฆาตกันอยู่

            ได้ผล!

            สองคนนั้นรีบตรงรี่เข้ามารั้งเธอไว้ ไดอาร์แอบร้อง เย้ ในใจ แต่ก็แสร้งทำหน้ายุ่งหันกลับมาหาทั้งคู่

            "ตกลงว่าจะเอายังไงกับฉัน ว่ามาเลย แต่ถ้างานนี้ขาดทุนละก็ ฉันคิดดอกเบี้ยพวกเธออานแน่" สายตาที่ส่องประกายวิ้ง ๆ เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ทำให้ริวจินและกิฟฟินน์รู้ว่า วิญญาณแม่ค้าหน้าเลือดกำลังประทับร่างแล้วตอนนี้

         "ว่าไง วิธีไหนว่ามาเลย" ไดอาร์ว่าต่อ

       "..."

        เงียบ ไร้ซึ่งคำตอบแบบนี้ก็ยิ่งทำให้คิ้วเรียวของสาวน้อยยุ่งไปใหญ่

       เธอถอนหายใจพรืด หลังตาลงอย่างเหลืออด  พลางคิดไปว่า ต้องพึ่งพาหัวสมองอันปราดเปรื่องของเธออีกแล้วหรอ

            และมันก็ไม่ได้ทำให้เธอผิดหวัง

        ปิ้ง ป่อง!!

            รอยยิ้มแบบปิศาจร้ายตัวน้อย ๆ ฉาบบนใบหน้าหวาน "ไหน ๆ ก็มีของดีในมือ งั้นถามจากแก้วหยั่งรู้ดีไหม"

            เธอเสนอความเห็นและไม่รอช้าให้ใครมาวางระบอบประชาธิปไตยแถวนี้ มือเรียวล้วงเข้าไปในเสื้อ หยิบลูกแก้วที่แขนอยู่กับสายสร้อยสวยออกมา

            "แก้วหยั่งรู้ บอกหน่อยสิว่า ฉันคือใครกันแน่"

            "...."

            "เฮ้..ลูกแก้วหยั่งรู้ ตื่น ๆ มาบอกความจริงหน่อยสิ ว่าฉันเป็นใคร"

            "..."

            "ฉันว่าไอ้ลูกแก้วนี่ท่าจะมีปัญหา" ไดอาร์ทำท่าจะเขย่ามันแรง ๆ กิฟฟินน์ทำตาโต รีบเข้ามาห้ามด้วยความเป็นห่วงว่าของศักดิ์สิทธิ์จะแตกยับคามือ

            "ว่าแล้ว...ยัยนี่น่ะไม่ใช่นิมฟ์หรอก" ริวจินว่า

            ไดอาร์หันมาค้อนขวับ! ถึงแม้เธอจะเห็นด้วยกับเขา แต่ไอ้วิธีการพูดของคุณเจ้าชายเนี่ย มันชวนให้ต่อมหมั่นไส้มันกระตุกวาบ ๆ

            ไดอาร์มองไปยังลูกแก้วอีกครั้ง คราวนี้เธอบอกกับมันด้วยน้ำเสียงกรุ่น ๆ ติดจะโมโหนิดหน่อยว่า "เน่!...ถ้าแกเป็นของจริงน่ะ ช่วยทำอะไรให้มันมีประโยชน์หน่อยได้ไหม เช่นบอกว่าฉันใช่นิมฟ์หรือเปล่า หรือไม่ก็ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าเมื่อห้าร้อยปีก่อนเนี่ย มันเกิดอะไรขึ้น"

            แต่ก็เหมือนเดิม ไร้การตอบสนองจากลูกแก้ว คราวนี้เธอโมโหจริง ๆ ไดอาร์เขย่าลูกแล้วไปมาแรง ๆ ด้วยความหัวเสีย

            "โว๊ย...เมื่อห้าร้อยปีมันเป็นยังไงกันแน่ฟระ อยากรู้ ๆ ๆ ๆ"

            เท่านั้นเอง...ลูกแก้วที่เงียบมานาน ก็ส่องแสงสว่างวาบไปทั่ว ไดอาร์รีบปล่อยมันออกราวกับต้องของร้อน ดีที่มันมีสร้อยแขวนไว้กับคอ ไม่อย่างนั้นคงร่วงแตกสมความกังวลของกิฟฟินน์ไปแล้ว

            แสงที่สาดส่องจากลูกแก้วหยั่งรู้ สว่างจ้าจนทั้งสามต้องหลับตา ไม่กี่อึดใจ หมอกบาง ๆ ก็โรยตัวลงมาปกคลุมที่นี่ไปทั่ว ไดอาร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกมันกำลังจะ เหวียงตัวเธอให้หมุนติ้ว ๆ เป็นลูกข่าง สาวน้อยเซไปทางนู้นทีทางนี้ที ชนกับริวจิน และกิฟฟินน์ไปทั่ว

            ภาพต่าง ๆ มากมายถูกฉายเป็นฉาก ๆ ผ่านเข้าสู่สายตา ภาพเมื่อนาทีที่เธอฟื้นและมีริวจินกับกิฟฟินน์วิ่งเข้ามาหา ภาพที่เธออยู่โดนเยราห์ไล่ต้อนจนตกผาน้ำตก ภาพที่เธออยู่ที่ปราสาทฮีมารูน มันย้อนกลับไปเรื่อย ๆ จากที่ช้าเนิบ และค่อย ๆ เร่งความเร็วจนไม่อาจรับรู้ได้ว่าสิ่งที่ผ่านตาเข้ามานั้นคืออะไร

       จนกระทั่งทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่ราวต้องมนต์ สิ่งแวดล้อมภายนอกแปลเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง จากป่าสนที่แห้งเหี่ยว ใบลีบเล็ก และเต็มไปด้วยหิมะ ตอนนี้มันคือ โถงใหญ่ที่ทำจากคริสตัล สะท้อนแสงแวววาว ระยับจนน่าหลงไหน ธารน้ำขนาดเล็ก ถูกเนรมิตขึ้นรายรอบ มีน้ำใส ๆ ไหลเอื่อย ขับกล่อมเป็นบทเพลงแห่งธารา ฟังแล้วรู้สึกว่าตนกำลังล่องลอยอยู่บนสวรรค์ก็ไม่ปาน

            "โห...ที่นี่มันยิ่งกว่าคำว่างามอีกนะเนี่ย" ไดอาร์ทำตาโต เมื่อได้สติคืนจากการแผลงฤทธิ์ของลูกแก้วเมื่อครู่

            เจ้าชายผู้สูงศักด์มองสำรวจโดยรอบ ๆ ตาม ต้องยอมรับเลยว่า ตั้งแต่เกิดมา เขาก็เพิ่งเคยได้สัมผัสกับสถานที่สวย ๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ที่นี่คือที่ไหนกัน

            ไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ถาม คนช่างเจรจาก็เอ่ยออกไป "แล้วเราโผล่มาที่ไหนของโลกกันล่ะ"

            "คาดว่าน่าจะเป็นวิหารเทพของฮีมารูน" กิฟฟินน์ตอบ

            "หรอ...ฉันเคยเข้าไปนะ แต่ไม่เห็นเหมือนกันเลย ไม่เชื่อก็ถามเจ้าของสถานที่สิ"

            ริวจินเผลอพยักหน้าตาม

            กิฟฟินน์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ จนไดอาร์รู้สึกหมั่นไส้เพื่อนคนนี้ขึ้นมาตงิด ๆ รู้อะไรแล้วชอบทำมาเป็นอมพะนำ เจ้าของนันย์ตาสีน้ำตาลกรอกตาขึ้นฟ้า แล้วทำท่าจะถามอีก แต่กิฟฟินน์ก็เฉลยออกมาอย่างรู้ทัน

            "นี่มันเมื่อห้าร้อยปีก่อนน่ะสิ ที่นี่พวกฮีมารูนทำไว้ให้นิมฟ์ประทับ"

            ไดอาร์และริวจินออกจะแปลกใจอยู่ไม่น้อย สาวน้อยทำท่าเหลอหลามองไปรอบ ๆ อย่างทึ่ง ๆ

            "พวกฮีมารูนนี่รวยจริงแฮะ ทุ่มทุนสร้างซะขนาดนี้" เธอว่า แล้วหันมาทางริวจินที่ยกไหล่ขึ้นไม่รู้ไม่ชี้กับท้องพระคลังในสมัยที่บรรพบุรุษเขายังมีชีวิตอยู่

            "ก็พอตัว" เขาว่า

            "แหม...ไม่ถ่อมตัวเลยนะนายเนี่ย"

            "เงียบก่อนทุกคน หลบเร็ว!" กิฟฟินน์สั่งอย่างรวดเร็ว และกระโจนไปหลบข้างเสาใหญ่ แต่เพราะว่าไดอาร์มัวแต่หันรีหันขวางหาที่หลบ เลยไม่ทันการ

         ประตูใหญ่เปิดออก ผาง!

            "กรรม!!" เธอร้องอย่างปลงอนิจจัง เมื่อร่างสองร่างย่างกรายผ่านเข้ามาและที่สำคัญ สองคนนั้นกำลังตรงเข้ามาหาเธอ

            "เหตุหิมะคราวนี้ไม่ธรรมดาเลย ตกมาสามเดือนติด ๆ กันแบบนี้ทั่วเอธาการ์ด คงมีอะไรไม่ชอบมาพากล" หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีเงิน และดวงตาสีฟ้าแสนฉลาดล้ำ ชวนให้นึกถึงใครบางคนที่แอบอยู่หลังเสาใกล้ ๆ และทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับสองคนที่เข้ามาใหม่อย่างจัง ๆ

            แต่ดูเหมือนสองร่างที่เข้ามาใหม่ไม่ได้รับรู้ถึงการมีตัวตนของไดอาร์เลยแม้แต่น้อย พวกเธอเดินผ่านหน้าของไดอาร์แทบจะเฉียดชนให้กระเด็นกันไปข้าง

            หญิงสาวผู้มีเส้นผมสีทองสวย ยาวเหยียดตรงจนถึงกลางหลัง และทิ้งปลายให้เป็นเกลียวน้อย ๆ เดินไปประทับบนเก้าอี้นวมบุผ้าชั้นเลิศกลางห้อง ใบหน้าของเจ้าหล่อนยามนี้ดูเคร่งเครียด แต่ยังคงงดงามจับจิต ราวนางฟ้าน้อย ๆ ที่มาจากสวรรค์ชั้นฟ้า ดวงตาสีฟ้าสดใส ราวนภาในยามที่อากาศโปร่งไร้เมฆมาบดบัง ทอประกายระยับบนใบหน้างามได้รูป ริมฝีปากอิ่มสวยสีชมพูราวกลีบกุหลาบเม้มเข้าหากัน จนพวงแก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

            ไม่ว่าใครที่ได้มอง ก็แทบจะลืมทุกอิริยาบถการหายใจว่าทำเช่นไร

            ในขณะที่ไดอาร์เผลอใจสำรวจทุกกิริยาของนางฟ้าองค์งามเบื้องหน้า เสียงหนึ่งจากกิฟฟินน์ก็ได้ปลุกเธอตื่นจากภวังค์

            "นิมฟ์"

            กิฟฟินน์กระซิบแผ่วเบ่า เธอเดินเข้าไปหาเจ้าหล่อนที่ยังคงสนทนากับหญิงสาวที่อยู่เคียงข้าง โดยไม่ได้สนใจต่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

            ไดอาร์รีบรุดเข้าไปตามเพื่อน และก็ต้องตกใจ เมื่อหญิงสาวที่ยืนข้าง ๆ นางฟ้าคนงาม หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับกิฟฟินน์อย่างกับพี่สาวน้องสาว เพียงแต่อายุที่แตกต่างกันเท่านั้น

            "นิมฟ์ เจ้าได้ยินข้าไหม" กิฟฟินน์ร้องเรียกนางฟ้าคนนั้น แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ นิมฟ์ยังคงสนทนากับหญิงสาวที่เหมือนกิฟฟินน์ต่อ

            "เราต้องหาทางจัดการก่อนที่จะเกิดเหตุการลุกลามไปมากกว่านี้" นิมฟ์เอ่ยขึ้น

            "ถ้างั้นจะทำไงดี เยราห์ก็ไม่รู้ว่าหายตัวไปไหน ยามจะให้พึ่งพาก็กลับหายตัวไปซะได้" หญิงผู้นั้นพูดอย่างเซ็ง ๆ

            นิมฟ์หัวเราะน้อย ๆ “เยราห์ก็แบบนี้แหละ ทั้งดื้อทั้งซน” น้ำเสียงระคนเอ็นดู ก่อนที่จะหันมาครุ่นคิดบางอย่างก่อนตัดสินใจ

            "งั้นเจ้าไปหยุดหิมะทางทิศใต้ก่อนแล้วกันนะเรโฮ ส่วนข้าจะจัดการทางเหนือเอง"

            "ได้สิ ตกลงตามนี้" เรโฮยิ้มออกมา แล้วเดินออกจากโถงทันที

            "ไม่ ๆ อย่าไปนะ กลับมา" กิฟฟินน์ร้องเรียก เธอพยายามเข้าไปขวาง แต่เรโฮก็เดินผ่านร่างเธอไปเฉย ราวกับกิฟฟินน์เป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

            เมื่อร่างของเรโฮไปแล้ว นิมฟ์ผู้แสนงดงามก็เรียกแก้วหยั่งรู้ออกมาอยู่ในมือ พร้อมกับร่าง ๆ หนึ่งที่โผล่เข้ามาในห้อง

            ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา กล้ามเนื้อสมส่วนบ่งบอกว่าเขาคือยอดชายนักรบ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขามีหน้าตาที่ค่อนข้างคล้ายกับริวจินมาก ๆ

            ไดอาร์มองหน้าริวจินสลับกับชายคนนั้นทีสองที ริวจินรีบตรงเข้ามาทำความเคารพต่อชายผู้นั้นที่เดินผ่านเข้าไปอย่างไม่แยแส

            "มหากษัตริย์นอล์ฟฟาว เอกบุรุษผู้เป็นตำนานแสนภาคภูมิใจของฮีมารูน" ริวจินเปรยขึ้น ดูจากดวงตาสีนิลที่มีประกายน้อย ๆ ก็พอจะรู้ว่า ตาเจ้าชายคนนี้หลงใหลได้ปลืมกับบรรพบุรุษตัวเองขนาดไหน ถ้ามีปากกากับกระดาษติดมาด้วย คงขอลายเซ็นต์กลับไปเป็นที่ระลึกเสียกระมัง

            นิมฟ์เพียงยิ้มให้ชายคนนั้น รอยยิ้มที่แสนงดงาม ยิ้มที่ในแบบหญิงสาวคนหนึ่งจะยิ้มให้กับชายคนหนึ่งได้จากใจ

            เธอรวบแก้วหยั่งรู้เก็บลงในกล่องสวยขนาดไม่ใหญ่มาก แล้วจึงร่ายมนต์เบา ๆ

            "ภูติพยะดา เทวาทั้งหลาย จงปรากฏกายต่อหน้าข้า ไม่ว่าจะผ่านล่วงเลยไปกี่เพลา จงปกปักษ์รักษาจนกว่าข้าจะทวงคืน"

            เกิดแสงสว่างวาบจนแสบตาจากกล่องนั้น มีเส้นสายคล้ายเถาวัลย์พันเกี่ยวไปทั่วกล่องสวย ประกายมุกโปรยระยับดังร่ายมนต์สะกดเจ้ากล่องงามให้หลับไหล ภูติตัวน้อยลอยลงมาจากฟากฟ้า ประทับจุมพิตและเข้าสถิตย์เป็นหนึ่งเดียวกัน

            เมื่อเสร็จสิ้นพิธี เธอวางกล่องไว้บนแท่นระดับเอว แล้วจึงหันมาหาชายหนุ่ม

            "ข้าฝากดูแลแก้วหยั่งรู้ด้วยนะนอล์ฟฟาว ไม่นานข้าจะกลับมา" เธอกล่าวก่อนที่จะประชิดเข้าใกล้ชายหนุ่ม

            มือหนาเลื่อนมาลูบใบหน้างามอย่างถือสิทธิ์ ก่อนเอ่ยประโยคที่แผ่วเบา "เหตุใดต้องฝากไว้ด้วย เจ้านำติดตัวไว้ไม่ดีกว่าหรือคนดี"

            "นอล์ฟฟาวที่รัก..."

            "ที่รัก!!!?" ทั้งกิฟฟินน์และไดอาร์โผลงออกมาอย่างดัง ทั้งสองมองหน้ากันด้วยจะหาคำตอบ แต่ดูเหมือนอีกคนกลับไม่ได้ดูแปลกใจเลย ดู ๆ ไปแล้วเหมือนกับว่าริวจินรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนหน้าด้วยซ้ำ

            "...ข้ารู้สึกหวั่นใจพิกล เหตุการณ์ครั้งนี้ดูไม่ธรรมดาเลย หากเกิดอะไรขึ้น.."

            มือหนาเลื่อนไปแตะริมฝีบางกลีบกุหลาบนั้น "อย่า...เจ้าห้ามพูดอะไรที่ไม่เป็นมงคล" รอยยิ้มแสนอ่อนโยนส่งผ่านมาที่หญิงสาวเพื่อเป็นกำลังใจ

            มือบางแสนเนียนนุ่มเอื้อมมาสัมผัสบนมือหนานั้นอย่างรักใคร เธอยิ้มรับปาก ก่อนที่จะผละออกไป "เดี๋ยวข้ามานะ"

            แล้วร่างบางนั้นก็หายลับไปพร้อมกับสายลมที่หอบพัดเข้ามา

แต่พอเมื่อร่างของนิมฟ์หายไปไม่ทันไร ร่างใหม่ก็ปรากฏขึ้นประจักษ์แก่สายตาทุกคู่ หญิงที่มีผิวขาวซีด กับผมยาวสีดำขลับและดวงตาสีคราม เพียงไดอาร์เห็นก็อุทานเสียงหลงเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ณ ที่นั้นด้วยความแปลกใจ

       "ปิศาจค้างคาว/เยราห์!!!"

------------

ขอบคุณโหวตและคอมเม้นท์เช่นเดิมจ้า ^_^

M u l i e