Nymph

บทที่28 แสงและเงา

            "ไม่จริง เรื่องบ้า ๆ นี้ไม่เป็นความจริง" กิฟฟินน์ก้าวถอยออกมาจากภาพตรงหน้า ภาพที่เยราห์กระทำการอาจหาญ เขามาช่วงชิงแก้วหยั่งรู้ และห่ำหั่นกับนอล์ฟฟาว บุคคลที่ต้องมาเป็นแพะรับบาป บาปที่เขาไม่ได้ก่อ และต้องถูกกล่าวหามาตลอดว่าทรยศต่อนิมฟ์

            ไดอาร์ก้าวเข้ามาประชิด ตบไหล่เพื่อนเบา ๆ เป็นการเตือนสติ "ดูให้เต็มตาซะ นี่แหละ ยัยปีศาจค้างคาวที่มันตามล่าฉันล่ะ"

            "แต่เยราห์เขา...เขาจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เขากับนิมฟ์น่ะรักกันมาก"

            ไดอาร์ยกไหล่ ไม่ระยี้ระย้าต่อภาพตรงหน้า "เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอกว่า ยัยนั่นจะรักแม่เทพธิดานิมฟ์แค่ไหน แต่ดูจากตอนนี้สิ ยัยนั่นน่ะอยากได้แก้วหยั่งรู้ใจจะขาด พอแมวไม่อยู่หนูเลยระเริงใหญ่"

            "หยุดนะเยราห์ เจ้าทำบ้าอะไร" กิฟฟินน์ตรงเข้าไปตะโกนต่อหน้าหญิงสาวที่กำลังต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับราชานอล์ฟฟาว และดูเหมือนกับว่าเธอจะเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยซ้ำ

            "พูดไปก็เท่านั้น พวกเขาไม่ได้ยินเราหรอก ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่ามีเรายืนอยู่ตรงนี้" ริวจินเอ่ยขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ทำได้เพียงเฝ้ามอง บรรพบุรุษของตัวเองกำลังเพี่ยงพร้ำ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้

            หญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความโลภโมโทสัน ยืนเหนือร่างของราชานอล์ฟฟาวที่หายใจรวยรินบนพื้นที่เย็นชืด รอยยิ้มที่มุมปากเชิดขึ้น ดวงตาสีครามมีรอยหยามเหยียดต่อบุคคลตรงหน้า

            "นิมฟ์หนอนิมฟ์ หลงไว้ใจมนุษย์อ่อนหัด สร้างดาบแสนวิเศษมาให้ คิดหรือว่ามนุษย์พวกนี้มันจะมีฝีมือพอที่จะคุ้มครองแก้วหยั่งรู้ได้ หึ!"

            "เจ้าทำแบบนี้เพื่ออะไรเยราห์ นิมฟ์แสนจะรักเจ้าเหมือนพี่น้อง ทำไมเจ้าต้องทรยศแบบนี้"

            "รักหรอ ยัยนั่นหรอรักข้า" เยราห์หลุบตามองคนตรงหน้า เอียงคอถามด้วยสติที่ดูเลื่อนลอย "ถ้ารักข้าจริง แล้วทำไมข้าขอแก้วหยั่งรู้แล้วมันไม่ให้ข้าล่ะ...หึ มันคิดจะหวงไว้คนเดียวล่ะสิ" เจ้าหล่อนว่า พรางเหลือบตาไปมา แหงนขึ้นมองเบื้องบน "คนหนึ่งเหมือนแสงสว่างที่ใคร ๆ ต่างศรัทธา อีกคนก็เหมือนเงามืดที่อยู่เพียงเบื้องหลัง ไม่มีใครเห็นค่า แม้แต่สวรรค์ที่ใคร ๆ ก็บอกว่ายุติธรรมยังลำเอียง ใคร ๆ ก็ลำเอียงรักแต่มัน แล้วข้าล่ะ แล้วข้า..." เจ้าหล่อนก้มลงกระชากคอเสื้อ โน้มใบหน้าซีด ๆ เข้าไปหานอล์ฟฟาว "มีใครเคยเห็นค่าเทพรัตติกาลอย่างข้าไหม"

            "เจ้ามันบ้า เยราห์ สมแล้วกับที่ไม่ได้ครองสิ่งวิเศษ เจ้ามันไม่คู่ควร เอาไปมีแต่ก่อโทษ ไม่เกิดประโยชน์"

            "หนอย!! ตายซะ"

            "หยุดนะเยราห์ ปล่อยเขา" เหมือนเสียงสวรรค์ที่เข้ามาทันในวินาทีที่นอล์ฟฟาวใกล้สิ้นใจ เทพธิดาผู้แสนงดงามกลับมาทันพอดี ดวงหน้างามมีรอยตระหนกเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า

            เยราห์มีท่าทีแปลกใจไม่น้อย หล่อนลุกขึ้นช้า ๆ พร้อมกับร่างไร้เรี่ยวแรงของนอล์ฟฟาว

            "ปล่อยเขาลง ได้โปรด" นิมฟ์ใช้ความพยายามอดกลั่นต่อโทสะ ดวงตาสีฟ้าใส ไหววูบด้วยเห็นว่า ชายที่รักมีสภาพน่าเวทนาเพียงใด เลือดแดงอาบทั่วร่าง กำลังไหลออกจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ นอล์ฟฟาวคงไม่รอด

            นัยน์ตาสีครามเหลือบมองชายหนุ่มสลับกับหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มประหลาดผุดพรายขึ้น "อ่อ...คนสำคัญสินะ" เท่านั้น เธอก็เหวี่ยงร่างของเขาไปกระแทกกับเสาอย่างแรง

            อั่ก!!!

            ไดอาร์และริวจิน รีบตรงเข้าไปดูอาการของชายคนนั้น

            "เขาจะตายไหม" ไดอาร์ถามคนข้าง ๆ แม้จะยังคงน้ำเสียงให้ดูราบเรียบ แต่มือน้อย ๆกลับ สั่นระริกด้วยความกลัว

            "ไม่หรอก เขาจะรอดในตอนนี้ แต่..." ริวจินจนด้วยคำพูด อยู่ ๆ มันก็จุกอยู่ในลำคอเสียเฉย ๆ

            "แต่อะไรล่ะ?"

            "แต่นิมฟ์จะตายน่ะสิ" กิฟฟินน์ตอบแทน ไดอาร์รีบละสายตาจากนอล์ฟฟาวมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเทพธิดาแสนสวย เยราห์จู่โจมเธอโดยไม่ทันตั้งตัวด้วยดาบของนอล์ฟฟาว ในวินาทีที่หล่อนเบี่ยงเบนความสนใจ จ้วงแทงเข้าที่ท้องอย่างเต็มแรง

            ไดอาร์สาบานได้เลยว่า เธอเกลียดรอยยิ้มยัยปิศาจคนนี้จับใจ มันชวนให้ขนลุกสยดสยอง

            เยราห์ดึงดาบออกจากนิมฟ์และแทงซ้ำที่เดิม "เจ้ามันโง่ โง่ซ้ำโง่ซาก คิดสร้างอาวุธให้แก่มนุษย์ แต่อาวุธมันกลับทำลายเจ้าเอง ฮา ๆ ๆ" หล่อนหัวเราะด้วยความสะใจ ก่อนที่จะหักดาบนั้นเป็นสองเสี่ยง และผลักร่างบางให้กระเด็น

            นอล์ฟฟาวกระเสือกกระสนเข้ามาหานิมฟ์ด้วยความเป็นห่วง สุดแรงที่เขาจะทำได้ มือหนาเอื้อมมาสัมผัสบนใบหน้าหวาน ที่บัดนี้ร่างบางนั้นถูกปักคาด้วยอาวุธร้ายทรงอานุภาพหักครึ่งท่อน ส่วนปลายอีกครึ่งก็อาบไปด้วยเลือดวางอยู่กับพื้น

            "ลำพังเวทย์มนต์ ไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้หรอกที่รัก แต่เพราะข้าขอร้องให้เจ้าสร้างอาวุธ มันเลยกลับมาทำร้ายเจ้าเสียเอง ข้าเสียใจ"

            "อย่าพูดเช่นนั้นเลย นี่คงเป็นแผนของเยราห์ นางเตรียมการเป็นอย่างดี เบี่ยงเบนความสนใจ จัดแจงให้หิมะตกหนักจนข้าต้องยื่นมือเข้าช่วย และเสียพลังไปกว่าครึ่ง นางรู้แม้กระทั่งว่าข้าจะไม่นำแก้วหยั่งรู้ไปด้วย แต่ฝากไว้กับท่าน"

            "เริ่มฉลาดขึ้นมานิด ๆ แล้วสินะ" เจ้าหล่อนยิ้มหยัน สะบัดตัวแล้วเดินตรงไปที่กล่องที่บรรจุแก้วหยั่งรู้ไว้อยู่

            "ไม่นะเยราห์ เจ้าอย่าแตะต้อง" นิมฟ์ส่งเสียงร้องเตือน เพราะด้วยความเป็นห่วงต่อผู้ที่เติบโตมาด้วยกัน รักกันเหมือนพี่น้อง มีชีวิตที่เคียงคู่กันมาตลอด ถึงแม้ว่าหล่อนจะทำร้ายเธอเจียนตาย แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่อยากให้เยราห์ต้องเป็นอะไรไปด้วยอีกคน

            นิมฟ์ผู้เกิดมาเพื่อเป็นเทพแห่งทิวา ส่องแสงสว่างให้แก่มวลมนุษย์ และเยราห์ผู้ถูกกำหนดให้เป็นเทพแห่งราตรีกาล ขับกล่อมให้ผู้คนนิทราอย่างเป็นสุข แต่แล้วก็เหมือนกับโชคชะตาเล่นตลก สวรรค์เสกสร้างแก้ววิเศษมีอำนาจหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่ง และได้มอบมันไว้ในมือของเธอ เมื่อผู้คนเห็นดังนั้นก็ต่างเข้ามาร้องขอความช่วยเหลือ และยกย่องกราบไหว้ให้เธอเป็นเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเอธาการ์ด จนนำความไม่พอใจให้แก่เยราห์อยู่ลึก ๆ ที่ไม่มีใครเห็นถึงคุณค่า และในที่สุดก็เกิดที่นิมฟ์ภาวนามาตลอดว่าไม่ให้เกิด แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้..

            เยราห์ไม่ฟังคำคัดค้านจากนิมฟ์ เจ้าหล่อนเอื้อมมือไปสัมผัสกล่องนั้น แทบจะในทันที เกิดแสงสว่างวาบ เยราห์รีบปล่อยมือจากกล่องราวต้องของร้อน มือของเธอค่อย ๆ ซีดเหี่ยว เธอมองดูตัวเองด้วยความตกใจ รีบถอยหนีจากกล่องที่ว่า แต่พอกระทบกับแสงแดด ก็เกิดอาการปวดแสบปวดร้อนไปถึงขั้วใจ

            "กรี๊ด!!!!" เธอร้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด "เจ้า...เจ้าลงอาคม" หันมากล่าวโทษนิมฟ์ด้วยความเคียดแค้น พลังจากทุกทิศทุกทางถูกปล่อยออกมา จนวิหารเกิดแรงสั่นสะเทือน

            นอล์ฟฟาวรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เกาะกุมมือของหญิงที่รักไว้ นิมฟ์ยิ้มให้บาง ๆ    

"นำสิ่งนี้ส่งต่อให้กับเมิร์ฟด้วย" เธอยื่นกลุ่มพลังให้เขารับไว้

            นอล์ฟฟาวพยักหน้า รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "ได้สิ แต่นี่คืออะไรหรือ"

            "สิ่งที่จะทำให้ข้าไม่ลืมเจ้า เมื่อกลับมา"

            "หมายความว่า?"

            "เจ้าต้องอยู่ต่อ รอข้ากลับมานะ ข้าจะกลับมาช่วยฮีมารูนจากหิมะ" เธอกล่าวด้วยเสียงเนิบนาบ แล้วตั้งจิต ถ่ายโอนพลังชีวิตสู่ชายที่เป็นที่รัก

            "ไม่ นิมฟ์ ข้าไม่ต้องการ" นอล์ฟฟาวบอกปฎิเสธ แต่สายไปเสียแล้ว พลังลมหายใจสุดท้ายของเทพธิดาแสนสวยถูกถ่ายโอนให้แก่เขา

            "แย่แล้ว วิหารจะถล่ม" ไดอาร์ว่า พลางรีบฉุดกิฟฟินน์ที่ยืนตกตะลึงต่อภาพตรงหน้าให้รีบหนี แต่สาวน้อยไม่ขยับไปไหน เพราะเธอรู้ว่าอีกไม่นาน ร่างของอีกคนหนึ่งจะกลับเข้ามา และต้องมารับรู้เรื่องราวที่บิดเบือนจากความเป็นจริง

            ไม่ผิดคาด ขณะที่วิหารจวนเจียนจะพังแหล่มิพังแหล่ เรโฮ ก็กลับเข้ามา

            "นิมฟ์...ไหนว่าจะไปจัดการกับหิมะทางเหนือไง แล้วทำไมมันยังไม่หมดล่ะ หรือว่า...นิมฟ์!!!" เรโฮร้องเสียงหลง หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นเทพธิดานิมฟ์ถูกปักด้วยดาบเล่มใหญ่หักครึ่ง ที่เจ้าของดาบนั้นก็นอนจมกองเลือดอยู่ข้าง ๆ แถมเยราห์ก็กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่กลางห้องและปะทุพลังไปทั่ว ตัววิหารก็สั่นคลอน มีเศษซากอาคารร่วงลงมาน่าหวาดเสียว

            "เกิดอะไรขึ้น" เธอรีบเข้าไปประคองนิมฟ์ไว้ แต่ดวงจิตของเธอกำลังจะแตกสลาย ร่างกายเริ่มแตกออกเป็นละออง

            "ไม่เป็นไร เรโฮเพื่อนรัก เจ้าไม่ต้องกังวลไป 'วันใดที่เกิดแสงดาวจรัสฟ้า เราจะกลับมา' "

      แล้วนิมฟ์ก็กลายเป็นธุลีสีทอง ลอยล่องขึ้นสู่ท้องนภา ก่อนจะปลิวหายไปพร้อมกับสายลม     

     "ม่าย!!!!!!!!" ทั้งเรโฮและกิฟฟินน์ร้องเป็นเสียงเดียวกัน

      "กิฟฟินน์ไปกันเถอะ เร็วเข้า" ไดอาร์เตือน และฉุดเธอออกมาจนได้

            เรโฮตรงเข้าไปหาเยราห์ที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เธอรีบเอาดอกจันทรามารักษาทันที เยราห์ดีขึ้น แต่ก็สูญเสียพลังไปมากโข ตัวเธอซีดเซียว เหงื่อโทรมกาย

            "เกิดอะไรขึ้นเยราห์ เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่" เรโฮซักไซ้

            เยราห์มีท่าทีอ้ำอึ่ง "มัน มันเป็นคนสังหารนิมฟ์ มันต้องการพลังแห่งเทพ" หล่อนกล่าวโทษนอล์ฟฟาวหน้าตาเฉย จนไดอาร์และคนอื่น ๆ ที่กำลังจะหนีออกจากวิหาร ถึงกับทนไม่ได้ หันควับกลับมาฟังเรื่องราวต่อ

            "โกหก!!" ไดอาร์ว่า แต่ปิศาจจอมเจ้าเล่ห์ก็เล่าเรื่องราวที่แต่งแต้มเอง จนเรโฮมีท่าทีคล้อยตาม เธอเสียใจอย่างมากที่ทิ้งให้นิมฟ์อยู่คนเดียว

            "เพราะเจ้า ไม่อยู่ดูแลนิมฟ์ ไหนบอกว่าเป็นผู้พิทักษ์มิใช่หรือ" เยราห์กำลังเล่นสงครามประสาท โยนความผิดให้เรโฮผู้น่าสงสาร เธอพยักหน้ารับความผิดที่เธอไม่ได้ก่อด้วยรู้สึกเสียใจสุดซึ้ง

            "เพราะข้า ข้าผิดเองที่ไม่ทำหน้าที่"

            "ไม่ๆ ๆ เธอไม่ผิด ยัยนั่นมันโกหก อย่าไปหลงเชื่อ เวรกรรม เข้าทางมันพอดี" ไดอาร์ว่าอย่างเซ็ง ๆ เมื่อ แม่เรโฮผู้ขยันขันแข็ง กำลังตั้งจิตอธิฐาน และสลายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

            "ฮา ๆ ๆ ๆ โง่ โง่ทั้งนั้น" เยราห์หัวเราะสะใจ เมื่อเธอก็สามารถกำจัดใคร ๆ ออกไปได้ ยกเว้นก็เพียงแต่นอล์ฟฟาวที่ตอนนี้ได้สติดีแล้ว เขาลุกขึ้น จับดาบที่เคยถูกใช้เป็นเครื่องมือสังหารนิมฟ์ขึ้นมา

            "ตายไปซะ นังปิศาจร้าย" ว่าแล้ว เขายกดาบขึ้นปะทะแสงตะวัน และส่องไปทางหล่อน ด้วยถูกอาคมที่นิมฟ์ได้สาปส่งไว้ เมื่อกระทบกับแสงตะวันคราใด ร่างกายทุกส่วนก็จะถูกแผดเผาให้มอดไหม

            "กรี๊ด!!!!" เยราห์ร้องลั่นด้วยความทรมาร

            และนั่นก็เป็นภาพสุดท้ายที่ทั้งไดอาร์ กิฟฟินน์และ ริวจินได้เห็น ก่อนที่ทุก ๆ อย่างรอบตัวจะหมุนอย่างรวดเร็ว หมอกบางโรยตัวลงมา ไม่นานนักภาพรอบ ๆ ก็กลับมาสู่สภาพเดิม ณ ปัจจุบันที่ทุกคนจากมา

            ไดอาร์และริวจิน ยืนมองกิฟฟินน์ที่ทรุดกายอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกรวดร้าว เธอเข้าใจผิดมาตลอดว่านอล์ฟฟาวเป็นคนฆ่านิมฟ์ ที่สำคัญเธอช่วยชีวิตฆาตกรเลือดเย็นนั้นด้วยมือของเธอเอง

            ไดอาร์ไม่ชอบเลย เวลาที่กิฟฟินน์ที่เคยสดใสต้องมาจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดบ้า ๆ นี้ เธอเดินตรงเข้ามาและนั่งลงข้าง ๆ มือเล็กเอื้อมไปตบบ่าเบา ๆ กิฟฟินน์โถมเข้ากอด และร้องไห้ออกมาโฮใหญ่ ไดอาร์เพียงยิ้มน้อย ๆ ลูบไปที่กลางหลังเป็นการปลอบประโลม

            “ไม่เป็นไรกิฟฟินน์ ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดเธอนะ” ไดอาร์กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู

            กิฟฟินน์ยังคงร้องอยู่ ไดอาร์เงยหน้าสบตากับดวงตาสีนิลที่เฝ้ามองพวกเธอห่าง ๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่เห็นไม่บ่อยนักบนใบหน้าหวาน ๆ ของไดอาร์ผุดขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลค่อย ๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส รอบ ๆ กายเกิดประกายไอธุลีสีทองเรืองรองไปทั่ว

            “นิมฟ์!!!” ริวจินเผลออุทาน เบิกตากว้างด้วยความตกใจต่อภาพตรงหน้า

            กิฟฟินน์หยุดร้องไห้ เสขึ้นมามองอ้อมกอดของเพื่อนที่ใช้เป็นหลักยึดเหนี่ยว

         “เธอกลับมาแล้ว...” 

 -----

อีกสามตอนก็จะจบแล้วค่ะสำหรับ Nymph

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และโหวตเช่นเดิมจ้า

Mulie