Nymph

บทที่30 Diar Vs Yerah

     "มาเอาจริงกันสักทีเถอะนะ เยราห์"

    ไดอาร์เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผิดกับนิสัยทีเล่นทีจริงเหมือนเคย ดวงตาสีฟ้าสวยฉายแววที่แตกต่างออกไป รังสีประหลาดพวยพุ่งออกจากร่างเป็นออร่าอ่อน ๆ

            หญิงสาวผิดซีดมองอากัปกิริยาด้วยความพึงพอใจ “นั้นสิ เอาจริงสักทีก็ดีเหมือนกัน”

            สิ้นเสียงแหบพร่านั้นพื้นดินรอบด้านก็มีอันสั่นสะเทือน เสียงลั่นเปรี่ยงปร้างของสายฟ้าฟาดกับพายุเบื้องบนดังกัมปนาท รอยยิ้มของปิศาจพุดขึ้นที่มุมปากซีด ๆ นั้น แล้วพลัน หิมะที่หลอมรวมเป็นมีดสั้นคมกริบก็พุ่งเข้าใส่ไดอาร์!

            เปรี่ยง!!!!!!!!!!!!

            ตูม!!

            เสียงระเบิดดังขึ้น หิมะถูกม่านบาเรียบาง ๆ จากไดอาร์ดักไว้ได้ และเธอก็ไม่รอช้า ข่ายมนตราถูกกางออก รัศมีแผ่กระจายจนทั่วทั้งวิหารตกอยู่ในเขตอาคมจนสิ้น

            "เขตอาคม!?" ดูเยราห์จะแปลกใจไม่น้อย เพราะตั้งแต่รู้จักกับนิมฟ์มา เธอจะเป็นคนที่ค่อนข้างอ่อนโยน มีเมตตา และจุดอ่อนสำคัญที่สุดคือขี้สงสารและใจอ่อน ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่แม่เทพธิดานิมฟ์ผู้อารีจะใช้เวทย์มนต์สายอื่นใดนอกจากเวทย์วารี เพราะหล่อนเห็นว่าสายน้ำคือแหล่งกำเนิดชีวิต ละมุนละไมกว่าจะทำร้ายใครได้ แต่ตอนนี้สิ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใครกัน ช่างเป็นความเหมือนที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง

            "ดูท่าเจ้าจะไม่ใช่นิมฟ์คนเดิมที่ข้ารู้จักเสียแล้วสิ แย่ตรงที่อะไร ๆ มันจะยากขึ้นมากหน่อย แต่ก็ช่วยให้ข้าสนุกขึ้น ฮ่า ๆ ๆ"

            ไดอาร์เบ้หน้ากับเสียงหัวเราะอัปลักษณ์ของเยราห์ เธอแสร้งหัวเราะล้อเลียนบ้าง แต่แล้วก็ต้องเก็บรายการหัวเราะลงไป เมื่อเวทย์จากฝ่ายตรงข้ามซัดเข้ามาอีก และการปะทะเวทย์ระหว่างสองเทพก็เริ่มเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง โดยมีกิฟฟินน์ที่อาศัยจังหวะช่วงที่เยราห์เผลอไผล เล็งคันศรหมายลอบทำร้าย

            แล้วโอกาสนั้นก็กำลังมาถึง เมื่อช่วงโหว่หนึ่งเดียวที่ไม่เปิดจังหวะบ่อยนัก รอโอกาสให้นักแม่นธนูผู้ชำชองเวทย์วายุเล็งใส่ แม้จะรู้ว่าผลของการยิงจะไม่อาจทำร้ายเยราห์ได้ แต่ ณ ตอนนี้เธอหวังสิ่งอื่นมากกว่า

            ฟิ้ว!!!!!!

            ธนูถูกส่งไป

            ดวงตาสีครามเสมองยังลูกดอกนั้น เจ้าตัวใช้มือปัดมันออกเหมือนไล่แมลง

            ไดอาร์เห็นดังนั้น ถึงกับเผยรอยยิ้มในวินาทีที่กำชัย เธอรีบพุ่งเข้าสู่ระยะประชิดร่ายเวทย์วารีขึ้นมาก่อตัวเป็นรูปร่างอยู่ในกำมือ

            ดาบน้ำแข็งสะท้อนแวววาวอยู่ในมือเล็ก ๆ

            ไดอาร์กระซวกแทงที่กลางหัวใจ รอยยิ้มอย่างผู้มีชัยทำให้เยราห์สนเท่ แต่เจ้าหล่อนก็ยังใจดีสู่เสือ ก้มมองดาบน้ำแข็งบนอก ก่อนที่จะเสมาสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าสวย

            "บอกไปกี่ครั้งแล้ว เวทย์น่ะทำอะไรเทพอย่างข้าไม่ได้ ทีแรกข้าหลงดีใจว่าเจ้าจะฉลาดขึ้น แต่ก็เปล่าเจ้าเ นี่ยไม่ได้พัฒนาขึ้นเลยนะนิมฟ์"

            "คิดงั้นหรอ" เธอยียวน ซึ่งมันก็ได้ผล เยราห์เริ่มอารมร์ครุกรุ่น หล่อนพยายามขยับตัว ให้พ้นจากดาบน้ำแข็งที่คาอยู่ แต่เจ้าหล่อนกับขยับไปไหนไม่ได้!

            ติดกับ! 

            ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของปิศาจจอมเจ้าเล่ห์ หล่อนแสยะยิ้ม หัวใจเต้นเร็วด้วยความรู้สึกตื่นเต้นกับของเล่นชิ้นเดิมที่ถูกปรับปรุงใหม่ให้เร้าใจกว่าครั้งก่อน

            ไดอาร์ยังคงกำชับด้ามของดาบน้ำแข็งไว้ในมือ พร้อมกับร่ายเวทย์ตรึงเยราห์ให้อยู่กับที่

            "ดูเจ้าตอนนี้สินิมฟ์ ทั้งมีพลัง ทั้งฉลาด ผิดกับเมื่อก่อนลิบที่น่าเบื่อ งี่เง่าและแสนโง่ ข้าต้องยอมรับว่าชอบเจ้าในตอนนี้มากกว่าเมื่อห้าร้อยปีก่อนนู้น"

            "ขอบใจ" ไดอาร์ก้มหัวน้อมรับน้อย ๆ

            "แต่ก็อย่างว่า ถ้าไม่มีแก้วหยั่งรู้ มีหรือที่เจ้าจะมีอำนาจถึงเพียงนี้" เยราห์ถากถาง "ถ้าแก้วหยั่งรู้อยู่ที่ข้าดูสิ เจ้าไม่มีวันได้แม้แต่สัมผัสเพียงปอยผมของข้า"

            รอยยิ้มน้อย ๆ ระบายบนใบหน้าหวาน ไดอาร์คว้าสายสร้อยชูขึ้นต่อหน้าเยราห์

            "ไอ้นี่หรอ"

            เยราห์ทำตาวาววับ ราวกับอยากสัมผัสมันหนักนา

            "อยากได้?" ไดอาร์เอียงคอถาม ทำเสียงจิ๊กจั๊กในคอ "ให้เอาไหม" เธอว่าง่าย ๆ จนกิฟฟินน์ถึงกับร้องห้าม

            "อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะไดอาร์ "

            "เงียบซะเรโฮ มันเป็นเรื่องระหว่างข้ากับนิมฟ์ เพื่อนที่แสนดีของข้า" เยราห์ทำตาหวานประจบประแจงไดอาร์

            ไดอาร์ถอดสร้อยด้วยมืออีกข้างโดยไม่ฟังคำคัดค้านจากกิฟฟินน์ เธอวิ่งตรงเข้าไปห้าม แต่ก็ต้องกระเด็นออกมา ด้วยปะทะเข้ากับบาเรียกั้นอาณาเขต

            กิฟฟินน์ยืนทุบบาเรีย ปัง ๆ ด้วยความเจ็บใจ

            "เสียสติไปแล้วหรือไง หยุดนะ!!" เธอร้องโวยวาย พอดีกับจังหวะที่ริวจินโผล่เข้ามา

            "เจ้าช่วยไปห้ามไดอาร์ที ไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไร เธอจะเอาสร้อยให้เยราห์"

            "หลบไป" เขาสั่งเรียบ ๆ และดันร่างบางนั้นไปด้านหลัง ริวจินเดินผ่านเข้าบาเรีย ไปอย่างสบาย ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าบาเรียจะต่อต้าน

            "นายช้า" ไดอาร์เริ่มต่อว่า แถมทำหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์

            "พอดีจัดการกับซาเฟียร์นิดหน่อย รายนั้นดื้อ ห่วงแต่สมบัติ" เขาว่าด้วยความหงุดหงิด เมื่อนึกย้อนถึงแม่ธิดาเทพผู้มากเรื่องแห่งฮีมารูนที่มัวแต่เก็บนู้นเก็บนี่ใส่ลังอันใหญ่เกือบยี่สิบใบ แถมข้าวของของแม่คุณก็แสนจะไร้สาระ เลยต้องออกแรงกันนิดหน่อยกว่าจะให้ทหารพาหนีไปยังที่รวมพลของชาวฮีมารูนได้

            "ก็เป็นซะอย่างเนี่ย" เธอว่าเซ็ง ๆ

            เยราห์หันมาเผชิญหน้ากับแขกกิติมศักดิ์รายใหม่ ดวงตาสีครามเบิกกว้างด้วยความตกใจ "นอล์ฟฟาว!!"

            เจ้าหล่อนอุทานเสียงหลงเมื่อพบกับริวจิน

            "เจ้าคิดจะขัดขวางข้าอีกหรือไง" เยราห์ตะหวาด

            ริวจินยกมุมปากขึ้น มาดนิ่ง ๆ ยิ่งส่งให้เจ้าชายในอาภรณ์สีดำดูน่าเกรงขาม "เปล่าฉันคือริวจิน และนี้ฉันจะมาสนองให้ต่างหาก"

            ว่าแล้ว ริวจินก็คว้าบางสิ่งออกมาจากด้านหลัง มันเป็นส่วนปลายของดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เคยหักเมื่อครั้งเยราห์ใช้สังหารนิมฟ์ ริวจินหันส่วนที่เป็นรอยแตกเสียบเข้าที่ด้านหลังชนกับดาบน้ำแข็งของไดอาร์ที่ยังคงค้างอยู่

            กรี๊ดดดดดดดดดด

            เธอร้องด้วยความเจ็บปวด แม้ดาบเพียงส่วนเดียวจะไม่สามารถทำให้เธอถึงแก่ความตายได้ แต่ส่วนของดาบศักสิทธิ์ก็มีผลให้ทรมานมากเหมือนกัน

            "ดาบครึ่งส่วน โถ่มนุษย์ เจ้าช่างโง่เสียจริง" เยราห์ออกเสียงด้วยความเวทย์นา ก่อนจะระเบิดพายุหิมะโถมเข้าใส่เจ้าชาย

            ริวจินรีบวาดมือสร้างเกาะคุ้มกัน ซึ่งต้องใช้เวทย์จำนวนมหาศาลเมื่อต้องต่อกรกับพลังเทพที่เยราห์มี เขาถอยออกห่างจากบาเรียอาคมของไดอาร์ และมายืนเคียงข้างกิฟฟินน์

            "คิดจะทำอะไร"

            "เดียวก็รู้" เป็นครั้งแรกที่กิฟฟินน์เห็นริวจินยิ้มอย่างพอใจ

            "คิดจะเล่นอะไรอีกนังตัวแสบคราวที่แล้วก็แอบร่ายคำสาปในกล่อง จนข้าต้องเสียพลังเทพเป็นพันปี" เยราห์พูดด้วยความเคียดแค้น

            ไดอาร์ยิ้มเยาะ ก่อนจะคว้าสร้อยออกจากคอ และดันมันหลอมรวมเข้ากับดาบน้ำแข็ง          

            "ฉันรับรองเลยว่า เวอร์ชั่นเนี่ย แสบกว่าเก่าเยอะ"

            แก้วหยั่งรู้เคลื่อนผ่านดาบน้ำแข็ง ไหล่เข้าไปในตัวเยราห์จนมองไม่เห็น ปิศาจค้างคาวก้มมองในร่าง หล่อนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างปะทุอยู่ภายใน มันร้อนวูบวาบ แต่ก็รู้สึกกระชุมกระชวยเหมือนได้พลังใหม่เข้ามาในตัว

            ไดอาร์ถอยออกมาเมื่อพลังในตัวเยราห์เริ่มปะทุมากกว่าเก่า มือและผิวหน้าที่ซีด เซียวเริ่มมีสีสัน เยราห์กลับฟื้นคืน หล่อนก้มมองและสัมผัสกับใบหน้าตัวเองราวกับปาฏิหาร

            เยราห์หัวเราะร่าด้วยความชอบใจกับพลังใหม่ หล่อนมัวแต่ปลื้มอกปลื้มใจจนลืมนึกถึงดาบที่ปักอยู่กลางหน้าอก

            ดาบน้ำแข็งของไดอาร์กำลังละลาย อิทธิพลจากความร้อนของพลังใหม่ เยราห์ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอเร่งกางอาณาเขตเวทย์ของตนทับกับเขตของไดอาร์

            วูบบบบบบ!!

            และมันก็สำเร็จ เขตอาคมสีดำทมิฬกางชนะเหนือเขตอาคมสีขาวของไดอาร์ แต่เจ้าตัวนั้นกลับยืนนิ่ง และรอคอยเวลา

            รอเวลาที่ผลบางอย่างกำลังจะตามมา เธอรอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่เยราห์เห็นแล้วต้องรู้สึกรังเกียดนิด ๆ ในมาดผยอง

            และเวลานั้นก็มาถึง...

            ดาบน้ำแข็งละลายจนสิ้น เผยให้เห็นด้าม กั่น และตัวดาบสีเงินวาว คาอยู่ที่อกซ้าย ดาบศักดิ์สิทธิ์ร้องเรียกส่วนที่เคยแยกแตกหายกันไป แสงสีขาวสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้นในตัวเยราห์ ดาบส่วนที่ริวจินได้ปักเข้าไป สมานเข้ากับเยราห์เป็นหนึ่งเดียว ดาบศักดิ์สิทธิ์สำแดงเดช เช่นเดียวกับแก้วหยั่งรู้ภายในที่ตีกันวุ่น เพื่อประคองพลังชีวิตของผู้ครอบครองให้อยู่รอด

            อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

            เยราห์ร้องลั่น และดิ้นทุรนทุราย พลังภายในตีกันอีรุงตุงนังจนร่างกายยากจะทานทนไหว จะตายก็ตายไม่ได้ จะอยู่ก็อยู่ด้วยความทรมาน

            ไดอาร์เดินเข้ามายืนเหนือร่างนั้นช้า ๆ เธอนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ มองเยราห์ที่ดิ้นไปมาและสายตาสีครามที่จับจ้องด้วยความเคียดแค้น

            "ฉันบอกแล้ว ว่าเวอร์ชั่นนี้แสบกว่าเก่าเยอะ"

            "ข้าจะฆ่าเจ้า นิมฟ์ เจ้าจะต้องตายอย่างทรมานมากกว่าเก่าหลายพันเท่า"

            ไดอาร์กรอกตาขึ้นฟ้า กับคนตรงหน้าที่ไม่เจียมบอดี้ "ยังจะปากดี แต่ก็เอาเถอะเห็นแก่ที่เธอทำให้ฮีมารูนกลายเป็นดินแดนหิมะที่สวยถูกใจฉัน คราวนี้ฉันจะยกโทษให้สักครั้ง" เธอว่า พรางหยิบเมล็ดจันทราออกมา

            "ไดอาร์ อย่า เยราห์มันร้ายแค่ไหน เจ้ายังไม่เข็ดหลาบอีกรึ" กิฟฟินน์ร้องโวยวายจากด้านนอก

          "ยัยบ๊อง หยุดนะ คิดบ้าอะไรอยู่" ริวจินตะโกนว่าอีกคน คราวนี้เขาพยายามจะเข้าไปห้าม แต่บาเรียก็ผลักเขากระเด็นออกมา

       "หยุดนะ ยัยบ๊อง โอ๊ย!..." เขาสบถออกมาด้วยความหัวเสีย

            ไดอาร์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอยัดเมล็ดจันทราเข้าปากเยราห์ และเริ่มร่ายเวทย์อย่างที่เคยทำทุกครั้งเพื่อให้ดอกจันทราเติบโต

            สภาพของเยราห์นิ่งสงบลง หล่อนตั้งหลักได้ ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วตรงเข้าจู่โจมไดอาร์ แต่ก็กลับขยับไม่ได้

            ขาทั้งสองข้างถูกตรึงด้วยอะไรบางอย่าง เยราห์ยกเท้าขึ้นช้า ๆ ก็เห็นรากไม้งอกจากฝ่าเท้าและยั่งรากลึกลงในดิน มันโตขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อม ๆ กับเสียงสวดร่ายมนต์จากหญิงตรงหน้า

            มือทั้งสองข้างถูกแปลเปลี่ยนเป็นกิ่งไม้และมีใบงอกอยู่ตรงส่วนปลาย ร่างทั้งร่างกำลังถูกกลืนกินและเป็นสิ่งเดียวไปกับต้นไม้ใหญ่ทั้งต้น มันสูงขึ้น ๆ ๆ เหนือหัวของไดอาร์ขึ้นไป ดาบใหญ่ที่ปักอยู่ก็ถูกกลืนไปกับลำต้นด้วย มีเพียงใบหน้าที่โผล่ออกมาเท่านั้นที่แสดงออกถึงว่าเจ้าต้นไม้นี่คือคน

            "ปล่อยข้า" เยราห์ตะโกนร้อง และฟาดกิ่งก้านระบายอารมณ์ด้วยความเกรียดกราด

            "เรื่องมากจริง" ไดอาร์ว่าพลางกระโดดหลบกิ่งไม่อย่างเริงร่า "นี่เห็นทรมานก็อุตส่าห์ช่วยให้หาย แล้วทีอยากได้แก้วบ้า ๆ นั่นฉันก็อุตส่าห์ยกให้ฟรี ๆ ไม่คิดกะตังค์ แล้วยังจะมาโยกโย้อีก" เธอว่าอย่างอารมณ์ดี

         "ปล่อยข้านะ นังนิมฟ์ตัวแสบ" เยราห์ฟาดกิ่งไม้ไปทางโน้นทีทางนี้ทีอย่างบ้าคลั่ง

       ไดอาร์ทำหน้ายุ่ง เมื่อถูกเรียกว่านิมฟ์อีกครั้ง "ฉันชื่อไดอาร์ ดูปากให้ชัด ๆ ไดอาร์”

            เยราห์ไม่ฟัง หล่อนฟาดกิ่งก้านจนวิหารส่วนที่เคยพังอยู่แล้วดูเยินไม่มีชิ้นดี

            “เอาน่า ปล่อยแน่ แต่ต้องมีเงื่อนไขสักเล็กน้อย" สายตาเจ้าเล่ห์ที่เห็นไม่บ่อยนักจากไดอาร์พราวขึ้น "เห็นว่าเมื่อก่อนเธอมันมีความผิดเยอะ ไม่รู้จักทำดี ฉันก็เลยสงเคราะห์ให้เล็ก ๆ เปิดโอกาสทำดี” ไดอาร์ยิ้มกว้าง “จงใช้ประโยชน์จากพลังของแก้ววิเศษในตัวทำให้คนอื่นรู้สึกขอบคุณในตัวใจอย่างจริงใจ เมื่อครบหนึ่งแสนความดีที่เจ้ากระทำได้ วันนั้นเจ้าจะเป็นอิสระ"

            เหมือนคำสาปพันธนาการจากไดอาร์ รอบกายปรากฏละอองสีทองพันขึ้นรอบต้นไม้เยราห์  มันฉวัดเฉวียนเป็นกงล้อที่สะกดไว้สิ้นด้วยเวทย์จากเทพผู้ทรงฤทธิ์

            "ทำดีเยอะ ๆ  นะ" เธอว่าพลางโบกมือลาเยราห์ที่ยืนต้นตระหง่านด้วยความเคียดแค้น พลันหันมาทางสองคนที่ยืนมองด้วยความงุนงง

            "จะดีหรอไดอาร์วันหนึ่งเยราห์เกิดหลุดมาได้จริง ๆ พวกเราไม่แย่หรอ" กิฟฟินน์ถามด้วยความเป็นห่วง

            "เอาน่า คนที่หัดทำดีให้คนอื่น ๆ ได้ครบถึงแสนคนน่ะ ไม่มีแก่ใจจะคิดร้ายกับใครหรอก" เธอว่าง่าย ๆ แต่ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อ ไดอาร์ส่งสายตาไม่สบอารมณ์ไปยังทั้งสอง เธอทำแก้มป่องก่อนโอบบ่าให้สองคนเข้ามา

            "เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ไปจัดการกับปัญหาหิมะของฮีมารูนกันก่อนไหม"

 ---------------

มาอัพแล้วจ้า ขอโทษที อัพช้าไปโหน่ย ช่วงนี้เน็ตมานเน่า เศร้าจาย T-T

ตอนหน้าก็อวสานแล้วค่ะสำหรับ Nymph

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และโหวตจ้า (จะรีบมาอัพให้เร็วที่สุดกั๊บ...งิงิ)