Heaven and Hell

บทที่ 30 บุกรุก

ภาพของดินแดนแห่งความตายใต้พิภพเมื่อครั้งที่เคยไปเยื่อน เมื่อ 3000 ปีก่อน สะท้อนเป็นเงาจาง ๆ อยู่ในหัว ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด นรกก็ยังคงเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน ไม่ว่าจะเป็นอากาศโดยรอบที่อบอุ่นจนติดจะร้อน อาคารบ้านเรือนที่สร้างจากหิน และรวมถึงปราสาทเฮลล์ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้ายังคงงดงามเหมือนเดิม

คริสตัลถูกพาตัวเข้าไปในปราสาทเพื่อพบกับ ผู้ครองนครแห่งความตายซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงท่านตาของเธอ มือเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ในใจสับสนวุ่นวายไปหมด ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดีกับการรู้จักกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก เธอควรจะกล่าวทักทายก่อน หรือจะรอให้ท่านตาตกลงปลงใจยอมรับตัวเธอเป็นหลานสาวอย่างแน่ชัดก่อนดี

ลูซิเฟอร์ในชุดสีดำสง่าน่าเกรงขาม นั่งอยู่บนบัลลังค์สูงสีทองเหลืองอร่าม สองข้างทางเต็มไปด้วยข้าราชบริพานนับสิบคนในชุดยมทูตสีดำยืนทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง พรมสีแดงกำมะหยีถูกปูราดเป็นทางตรงไปสู่บังลังค์ใหญ่ข้างหน้า

คริสตัลจับชายเสื้อของเจ้าคนที่กล้าบ้าบิ่นไปช่วยเธอออกมาจากสวรรค์ไว้แน่น เบเซนที่ดูไม่ระยีระย้ากับบรรยากาศกดดันรอบตัว เดินจ้ำอ้าวเข้าไปด้วยท่าทีสบาย ๆ จนน่าหมั่นไส้ ใจหนึ่งคิดที่จะอยากเอาขาไปขัดให้ไอ้คนกวนประสาทล้มหน้าคว่ำนัก แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการสร้างความไม่ประทับใจให้แก่ท่านตาในพบหน้ากันครั้งแรก คริสตัลจึงเลือกที่จะเดินเกาะชายเสื้อเข้าไปนิ่ง ๆ แล้วก้มหน้าก้มตางุดอยู่กับพรมสีแดง

หมับ!!

คริสตับสะดุ้งโหยงเมื่อมีมือใหญ่สองข้างเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่นโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"หลานตา..." น้ำเสียงที่เคยดุดันทรงอำนาจของลูซิเฟอร์จางหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในหัวใจของเขา อ้อมกอดรับขวัญหลานสาวกระชับแน่นขึ้นจนคริสตัลเริ่มหายใจไม่ออก ทำให้เธอเริ่มดิ้นขยุกขยิกไปมา

"ค...คะ" เธอตอบกลับไปตะกุกตะกัก

ลูซิเฟอร์คลายวงแขนออก ผละตัวก้มลงมาดูหลานสาวซึ่งเป็นความหวังเดียวในการแก้ปมที่เกิดขึ้นทั้งหมดด้วยความปิติ

"อยู่ที่นี่ เจ้าจะปลอดภัย ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ตาจะปกป้องเจ้าเอง" รอยยิ้มแสนอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่งจากผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้เผยออกมา จนทำให้เบเซนและยมทูตตนอื่น ๆ ที่เฝ้ามองดูเหตุการณ์อยู่พลอยที่จะยินดีไปด้วย

"นายท่าน...ไม่ใช่มีหลานสาวสุดเลิฟแล้วคิดที่จะปลดข้าออกจากทำเนียบคนโปรดของท่านหรอกนะ ข้าม่าย~ยยอม!" เบเซนทำหน้าบูด ทำลายบรรยากาศชื่นมื่นของการพบปะญาติมิตรของคริสตัล เธอแอบหันมาค้อนเล็ก ๆ ให้หนึ่งทีเมื่อถูกขัดจังหวะ

ลูซิเฟอร์ยิ้มบาง ๆ "เจ้ายังคงอยู่ในทำเนียบคนโปรดของข้าเสมอ"

"มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น" เจ้าคนเรื่องมากกอดอกพยักหน้าอย่างคนเหนือกว่า

โป๊ก!

ฝักดาบใหญ่ลอยมาลงกลางกะบาลของเบเซน เจ็บจนน้ำตาเล็ด เขาลูปหัวปอย ๆ แล้วหันไปหาตัวการ

"อาจารย์...ทำไมท่านถึงชอบขัดจังหวะข้านักนะ" เขาร้องประท้วง

"ก็เจ้ามันชอบสะเหร่อไม่ดูตาม้าตาเรือนะสิ ไม่เห็นหรือไงว่านายท่านกำลังรับขวัญท่านหญิงคริสตัล เจ้ายังจะมาทำทะลึ่งทะเล้นอีก" เซรอสร่ายยาวด้วยท่าทีขึงขัง ทำเอาเบเซนหน้ามุ่ยไม่พอใจ คริสตัลเห็นถึงกับหัวเราะคิกคักชอบใจ

"ไม่เป็นไรหรอกคะ เซรอส ถ้าเบเซนไม่เป็นเบเซนนรกก็คงจืดชืดสิคะ"

"ถ..ถูกต้องนะคร้าบบบบ...อาจารย์อย่าเจ้าระเบียบมากเลยน่า...ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องจัดการนะอย่าลืมสิ"

"เรื่อง?...เรื่องอะไรหรอ" คริสตัลถามอย่างสงสัย

ทุกคนเงียบลง และสงสายตาทุกคู่ตรงไปยังหินสลักของไลล่าที่ตั้งอยู่ไม่ห่างนัก

"ข้าคงต้องขอให้เจ้าใช้เวทย์ย้อนเวลาแก้ไขคำสาปของไลล่า" ลูซิเฟอร์หันมากล่าวกับเธอด้วยท่าทีจริงจังแกมขอร้อง

คริสตัลยิ้มแห้ง ๆ กลับมา "หนูคงทำไม่ได้หรอกคะ...คือ...มันมีปัญหาติดอยู่ตรงนี้" เธอชี้ไปที่เชือกสะกดเวทย์สีเงินที่พันธการเธอไว้ที่ข้อเท้า

"ใครเป็นคนพันธนาการเชือกนี้" ลูซิเฟอร์คำรามอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นหลานสาวคนโปรดต้องมาถูกล่ามเหมือนเป็นนักโทษ และไม่สามารถใช้เวทย์ย้อนเวลาช่วยไลล่าได้

คริสตัลนิ่งเงียบไม่กล้าตอบ เธอกลัวว่าเอริออสซึ่งเป็นคนลงเวทย์ไว้จะได้รับอันตราย แม้ว่าเขาจะเป็นคนส่งตัวเธอให้แก่สวรรค์ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาโดยตลอด เธอเดินเข้าไปยังหินสลักรูปของไลล่า จ้องมองใบหน้าเฉยชาในตาว่างเปล่าตรงหน้า มือเล็ก ๆ ลูบไล้ไปมาที่แขนของหินสลักอย่างรู้สึกผิด

เบเซนสังเกตเห็นท่าทีที่แปลกไปของคริสตัล ก็เดาออกทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร เขาตรงเข้าไปหาเธอเพื่อคาดคั้นคำตอบ มือใหญ่จับที่บ่าของสาวน้อยเบา ๆ

"ไอ้พี่เฮงซวยของฉันใช่ไหม ที่มันลงเวทย์สะกดเธอ"

"ใช่! ฉันเป็นคนสะกดเวทย์นี้เอง"

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังของคริสตัล จอมเวทย์อันดับหนึ่งโผล่เข้ามาตามพันธสัญญาที่เขาได้ลงอาคมไว้ ต่อให้เธอหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวอย่างไร เขาก็จะตามหาจนเจอ

"เอริออส!!" คริสตัลกับเบเซนอุทานเป็นเสียงเดียวกันด้วยความตระหนก

ลูซิเฟอร์มองมาที่ทูตสวรรค์วัยเยาว์ที่ยืนจองหองอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ดุดัน หากเอริออสไม่ใช่คนที่ยืนอยู่ฝ่ายตรงกันข้ามกับเขาแล้ว มาดคุณชายท่าทียโสโอหังบวกกับความสามารถที่เก่งกาจเกินอายุซึ่งทำให้ลูซิเฟอร์เองแอบชมชอบอยู่ในใจ

"คลายสะกดซะทูตสวรรค์" ลูซิเฟอร์คำรามสั่งเอริออส

รอยยิ้มเล็ก ๆ กระตุกบนมุมปากของเจ้าของใบหน้าคมคาย มือข้างหนึ่งคว้าแขนเล็ก ๆ ของคริสตัลไว้แน่น อีกมือหนึ่งค่อย ๆ ลวงลงไปในถุงสีกำมะหยี่สีเงิน หยิบผงสีเงินออกมา เบเซนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบกระโจนเข้ามาจับคริสตัลไว้

"ผงเงินเชื่อมพิภพบน เปิดทางให้แก่ข้า"

ผงสีเงินถูกสาดเข้าใส่พร้อมกับคาถาเปิดประตูสวรรค์ หอบเอาร่างของเอริออส เบเซน คริสตัล รวมถึงหินสลักรูปไลล่าหายวับในพริบตา

ลูซิเฟอร์เห็นดังนั้นถึงกับโกรธจัด อารมณ์ฉุนเฉียวพุ่งพล่านทุกรูขุมขน

"เซรอส จงเตรียมกำลังพลให้พร้อม ข้าจะสอนให้ไอ้พวกข้าบนมันรู้สะบ้างว่า มันกำลังเล่นกับใครอยู่"

---------

ผงสีทองเงินปลิวว่อนท่ามกลางสายลมอ่อน ๆ ปรากฏให้เห็นร่างของผู้มาใหม่ทั้งสามคน พร้อมด้วยรูปสลักหินไลล่า

เมื่อตั้งหลักได้ เบเซนก็ไม่รอช้าตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของเอริออสไว้แน่น

"ทำบ้าอะไรของนายอีก" เขาตะคอกใส่อย่างคาดคั้น

ในตาสีฟ้าที่ว่างเปล่าบนใบหน้าเย็นชาของเอริออสมองมาทีเขา พลางแกะมือที่ขยุ่มคอเสื้อออก "อยู่เฉย ๆ ไว้อย่าเรื่องมาก" เขาตอบกลับมาเรียบ ๆ แต่ทำเอาเบเซนถึงกับชาไปทั้งหน้า

ตูม!!

เสียงระเบิดดังลั่นมาจากอีกฝากหนึ่งของเมือง บ้านเรือนพังเสียหายไปเป็นแถบด้วยกองทัพยมทูตที่บุกรุกเข้ามาภายใต้การบัญชาของลูซิเฟอร์

เบเซนเห็นดังนั้นถึงกับแสยะยิ้ม

"นายนั่นแหละที่เรื่องมาก เห็นไหมว่านายทำให้ทั้งสวรรค์และนรกวุ่นวายแค่ไหน นายท่านไม่ปล่อยนายไว้แน่" เขาหันมาค่อนแคะ

"พอเถอะน่าเบเซน" คริสตัลเข้ามาห้ามไว้ "บอกมาดีกว่าเอริออส นายมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ถึงขนาดยอมลงทุนบุกเดี่ยวไปถึงนรกเพื่อชิงตัวฉันกับท่านแม่มาที่หอคอยเก็บเวทย์ศักดิ์สิทธิ์"

เอริออสหันมาสบตาสีน้ำตาลคู่สวยอย่างพอใจ ดูเหมือนคริสตัลจะเป็นคนเดียวที่มองสถานการณ์ออก

เบเซนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าถูกพามาที่ไหน ถึงกับตกใจจนจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาลืมสังเกตไปเลยว่า ที่แห่งนี้คือหอคอยชั้นสูงสุดแห่งสวรรค์ สถานที่เก็บรักษาเวทย์ศักดิ์สิทธิ์และสถานที่ที่เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นเมื่อ3000ปีก่อน เขามองไปที่เอริออสอย่างคาดคั้น แต่ไอ้คนมาดมากกลับตีหน้าเรียบไม่พูดอะไร จนเขาชักหมั่นไส้

เอริออสเดินตรงมาทีคริสตัล เขาก้มลงแตะเชือกสะกดเวทย์สีเงินบนข้อเท้าของเธอพร้อมกับร่ายคาถา

"ปลดพันธนาการ!"

เชือกขนาดสะบั่นจากข้อเท้าลอยกลับมาอยู่ในมือเจ้าของเวทย์

แท่นคัมภีร์เก็บเวทย์ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง มีนาล์ฟที่ถูกสาปให้กลายเป็นหินยืนอยู่ไม่ห่างกันนัก เบเซนที่เพิ่งเข้าใจสถานการณ์ใช้พลังช้างสารยกรูปสลักหินไลล่าเข้ามาวางใกล้ ๆ

คริสตัลก้าวเข้าไปใกล้ ๆ กับผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาและมารดาของเธอ รอยยิ้มเล็ก ๆ ระบายบนใบหน้าหวาน ๆ

"หนูจะช่วยพ่อกับแม่เองนะคะ" เธอแอบกระซิบเบา ๆ

แวบหนึ่งที่เธอรู้สึกว่ารูปสลักของนาล์ฟและไลล่ายิ้มกลับมาให้เธอ

คริสตัลรวบรวมสมาธิ แล้วใช้พลังเวทย์ที่มีทั้งหมดเพ่งไปยังรูปสลักหิน

"ด้วยอำนาจแห่งเวทย์ย้อนเวลา จงกลับคืนสภาพดังเดิม!"

เกิดแสงสว่างเจิดจ้าไปทั่วทุกทิศทาง มันสาดส่องผ่านหน้าต่างของหอคอยไปทั้งแดนสวรรค์ เหมือนกับว่าเวลากำลังหยุดหมุน ทุกอย่างบนพื้นพิภพไม่มีการเคลื่อนไหว การสู้รบระหว่างทูตสวรรค์และยมทูตหยุดชะงักลงชั่วครู่ ทุกคนมองไปตามแสง ณ หอคอยสูง จนแทบลืมหายใจ

และเมื่อแสงสว่างเจิดจ้าหายไป ลูซิเฟอร์ที่กำลังปะทะกับเทพซีอัสก็รีบผละตัวออกจากการต่อสู้ที่ไม่มีทีท่าว่าใครจะชนะ

"ไปที่หอคอย" ลูซิเฟอร์หันไปสั่งเซรอสที่สู้กับกาเบลียนอยู่ไม่ห่างนัก

เซรอสได้ยินดังนั้นก็ไม่รอช้า รีบสั่งให้ไพร่พลไปที่หอคอยเวทย์กลางใจเมืองทันที เหล่าเทวทูตก็ตามไปติด ๆ ชนิดแทบจะหายใจรดต้นคอกันได้

หอคอยเวทย์อยู่ข้างหน้า ต่างฝ่ายต่างกรูกันเข้าไปบนบันไดแคบ ๆ ของหอคอย จนแทบจะกลายเป็นการจลาจลกันเสียมากกว่า ลูซิเฟอร์และเทพซีอัสที่ไปถึงก่อนรีบตรงขึ้นไปที่ชั้น 77 โดยทันที

เขาทั้งคู่มาถึงห้องก็พบกับคริสตัล ลูซิเฟอร์ตรงรี่เข้าไปหมายจะให้ถึงตัวหลานสาวก่อนเทพซีอัส จนทำให้ต้องปะทะกันอีกรอบ

"ลำแสงศักดิ์สิทธิ์/เพลิงอเวจี" เทพซีอัสและลูซิเฟอร์โถมเวทย์เข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง พลังของเวทย์ที่กระแทกใส่กัน หักเหกระเด็นขึ้นสู่ข้างบน ระเบิดเพดานหินอ่อนของหอคอยแหลกเป็นจุล จนเป็นช่องโหว่ตรงกลาง

"จะเอาอย่างไงต่อละลูซิเฟอร์ เราทั้งคู่ต่างก็เป็นอมตะ ต่อให้สู้กันไปจนถึงวันสิ้นโลก ก็ไม่รู้ผลอยู่ดี"

"ช่างมัน...หลานของข้า ข้าจะปกป้องให้ถึงที่สุด ไม่ให้ไอ้คนเจ้ายศเจ้าอย่างบ้ากฎเกณฑ์อย่างเจ้ามาขัดขวางอีก" ลูซิเฟอร์พ่นลมฟืดฟาดอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับไลล่า

"ก็ดี! ท่านว่าข้ามันบ้ากฎเกณฑ์ ข้าก็จะให้ท่านรู้ซึ้งถึงกฎเกณฑ์บนสวรรค์นี่แหละ!"

"หยุดเถอะท่านพ่อ!! พอได้แล้ว"

----------------------

อีกตอนเดียวก็จะจบแล้วนะคะ

หาเน็ตลงยากมาก ๆ ๆเลย

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม

Mulie