CHAPTER 14
ท่าทีที่หลอกลวง
"ทำไมคริสถึงทุเรศแบบนี้!!!" ดอยสบถออกมาอย่างโมโห นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเค้าโมโหอ่ะนะ หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เค้าฟังแล้ว
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าทำแบบนี้ไปทำไม..." ฉันปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอีก
"แล้วโบจะทำยังไงต่อไป..."
"ฉันอยากรู้ว่าเค้าเกลียดฉันเหมือนที่เค้าพูดจริงหรือเปล่า...แต่ฉันไม่กล้าถาม"
"งั้นโบก็ลองดูท่าทีของคริสสิ...เฮ้ย!!!" ดอยร้องออกมาเหมือนนึกอะไรออก
"มีอะไรหรอดอย?"
"ผ.อ.ฝากให้ฉันมาบอกพวกประธานนักเรียนเรื่องที่โรงเรียนจะจัดแคมป์นอกสถานที่น่ะสิ!!! โอย...ฉันลืมสนิทเลยนะเนี่ย>_<"
"แคมป์นอกสถานที่งั้นหรอ?...ไปที่ไหนล่ะปีนี้อ่ะ" ฉันยิ้มเศร้าๆ...เพราะฉันไม่เคยได้ไปสักครั้งเลย ก็คนมันไม่มีเพื่อนไปก็คงไม่สนุกหรอกT^T
"เห็นเค้าบอกว่าไป...หัวหินน่ะ โบจะไปมั้ย?"
"ไม่รู้สิ...ถ้าฉันไปฉันคงไม่สนุก"
"ทำไมอ้ะ!!"
"ก็...ฉันไม่มีเพื่อนนี่นา เวลาเค้าทำกิจกรรมอะไรกันก็ไม่มีกลุ่มอยู่"
"แต่เธอมีฉันแล้วนี่!...ไหนจะหวานอีกล่ะ" คือ...ดอยเค้ายังคิดว่าหวานเป็นเพื่อนของฉันอยู่น่ะค่ะ
"อืม...งั้นปีนี้ฉันไปก็ได้"
"ดีๆๆๆ" ดอยพูดอย่างดีใจ...
"นี่จะบ่ายสองอยู่แล้วอ้ะ!...กลับไปที่ห้องกันเถอะ" ฉันมองนาฬิกาอย่างตกใจ
"อืม...ทำใจให้สบายนะโบ" ดอยตบใหล่ฉันอย่างให้กำลังใจ โอ...ซึ้งค่ะTvT
ห้องฝ่ายตรวจเครื่องแบบฯ
"กลับมาแล้วหรอโบ..." คริสทักฉันทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาในห้อง ฮึก...เห็นหน้าคริสแล้วอยากร้องไห้แฮะ
"อือ..." ฉันพยักหน้าช้าๆพร้อมคำตอบ...ทำไมคริสถึงเล่นละครเก่งซะขนาดนี้นะ...ทำเอาฉันเชื่อสนิท...
"คริสครับ...แคมป์นอกสถานที่ปีนี้ คริสจะไปหรือเปล่า?" ดอยถามคริสอย่างสุภาพ เอิ่ม...ดอยก็เล่นละครเก่งเหมือนกันแฮะ เหอๆ-_-
"ไปสิๆ...แต่ถ้าโบไม่ไปฉันก็จะไม่ไปนะ"
"เอ่อ...ฉันไป" ฉันตอบออกไปอย่างรวดเร็ว คริสอมยิ้มเหมือนเด็กๆ
"ตอนนั่งรถไปนั่งด้วยกันนะโบ..." คริสเข้ามาตับมือของฉันไว้
"เอ่อ...ฉันจะนั่งกับดอยน่ะ คริสนั่งกับเพื่อนๆเถอะ" ฉันชักมือกลับแล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะของตัวเอง...
"ทะ ทำไมล่ะโบ?"
"คือ...ถ้าคริสนั่งกับเพื่อนคงจะมีความสุขมากกว่านั่งกับฉันน่ะ" อะไรดลใจให้ฉันพูดแบบนั้นออกไปน้า!!!
"ฉันทำอะไรผิดไปหรือไงโบ..." สายตาของคริสดูเศร้าสร้อยเสียจนฉันใจสั่น ไม่ได้นะ! เธอจะต้องไม่หลงเชื่อคนอย่างคริสเป็นอันขาด!!!
"ฉะ ฉันจะไปห้องน้ำ" ฉันลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทันที...
ไม่ไหว...ไม่ไหวจริงๆ...ทำไมเค้าถึงพูดกับฉันหน้าตาเฉยได้ขนาดนั้น...ใจรู้สึกเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ...ถ้าเค้าเกลียดฉันขนาดนั้น....ทำไมเค้าถึงยังคุยกับฉัน ทำไมถึงยังจับมือฉัน ทำไมถึงยังบอกรักฉัน...
ทำไม!!!!!!!!!!!
ฉันส่องกระจกดูหน้าตัวเอง...น้ำตามันนองหน้าไปหมด...หน้าเกลียดชะมัดเลยฉัน!
"ฮึๆ...ร้องไห้ทำเป็นนางเอกมิวสิคไปได้นะยะ ยัยโบราณ!!!" มาแล้ว...แก๊งสาวซ่า ฮึ่ม! ฉันอยากจะตบหน้ายัยพวกนี้ชะมัด!!!
"ก็ดีกว่าพวกทำตัวเป็นนางร้ายในมิวสิคก็แล้วกัน!!!" ฉันตอกกลับไปพร้อมกับปาดน้ำตาออก...น้ำตามันแสดงถึงความอ่อนแอ!!
"แหมๆ...ทำเป็นปีกกล้าขาแข็ง คอยดูนะ...แคมป์ปีเนี้ย เธอได้โดนสลัดทิ้งแน่ๆ ยัยหมาหัวเน่า ฮ่าๆๆๆ" เธอหัวเราะอย่างสะใจก่อนจะพากันเข้าห้องน้ำคนละห้อง
อ๊ากกกกกกกกก แค้นโว้ยแค้น!!!!!! ทำไงดีๆ...จะเอาคืนยัยพวกนี้ยังไงดี!!
ฮึ่ม!...นี่ก็ใกล้เวลาปิดห้องน้ำแล้วนี่นา! ดีล่ะ...เธอเสร็จฉันแน่ยัยพวกสาวซ่า-v-++
"ป้าคะๆ...ป้าปิดห้องนี้ได้เลยค่ะ ไม่มีคนอยู่ในนี้แล้วล่ะค่ะ" ฉันบอกป้าคนหนึ่งที่มีพวงกุญแจพวงโตห้อยอยู่
"โอเคค่ะ...ขอบใจนะจ๊ะที่บอก" ป้าเข้าไปคล้องแม่กุญแจเรียบร้อย ก๊ากๆๆๆ อยู่ในห้องนอนเหม็นๆนี่ทั้งคืนเลยนะจ๊ะ พวกสาวซ่า!
ฉันเดินหน้าระรื่นกลับมาเอากระเป๋าที่ห้องทันที...มีความสุขจังเลยได้แกล้งคน เหอๆ
แต่...แคมป์ปีนี้ฉันจะโดนบอกเลิกจริงๆงั้นหรอ? แต่ก็ช่างเถอะ ...เพราะฉันไม่คิดจะทนอยู่กับคนอย่างคริส...จอมลวงโลกอย่างเค้า...
สมัครสมาชิก