CHAPTER 17
ไม่มีข้อคิดเห็น...
"คริส...นายเกลียดฉันมากเลยใช่มั้ย?" ฉันเริ่มต้นประโยคนี้กับเค้า วันนี้จะต้องพูดให้มันจบๆไปเสียที เพราะฉันจะไม่ทนแล้ว!!!
"...เกลียด?" เค้าทำหน้าสงสัยอย่างรุนแรง "เกลียดอะไรน่ะโบ? ฉันจะเกลียดเธอได้ยังไง!"
"เวลาที่นายอยู่กับฉัน...นายแทบอยากจะอ้วกออกมา กับท่าทีที่หลงไปกับคำพูดหวานๆของนายใช่มั้ย?" ฉันพูดเนิบๆ ซ่อนเสียงอันสั่นเทาไว้ข้างใน
"โบ?"
"นายต้องทนอยู่กับคนที่นายเกลียดไปเพื่ออะไร!!!...นายมาบอกรักฉันทำไม!!! นายจับมือฉันทำไม!!!....ในเมื่อนายก็เกลียดฉัน" ฉันจ้องมือที่สั่นไม่ยอมหยุด...
"..." เค้าเงียบไป
"นายกำลังทำให้ฉันเหมือนคนบ้า เหมือนตัวตลกในสายตาคนอื่น...สนุกพอหรือยัง!!" ฉันขว้างหมอนใส่หน้าเค้าเต็มแรง แต่เค้า...ก็ไม่ยอมพูดอะไร
"นายเล่นละครเก่งเป็นบ้า!...เล่นเสียจนฉันเชื่อใจสนิท!!..." ฉันปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาเรื่อยๆ
"ถึงเวลาปิดกล้องแล้วนะคริส...ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันมีความสุขจริงๆในช่วงเวลาสั้นๆ...ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว!!!" ฉันตวาดใส่เค้า แต่คริสยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"ฮึก...ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว! ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก!!!" คริสกลับทำเรื่องที่ไม่คาดฝัน!...เค้าเข้ามากอดฉันอย่างอ่อนโยนO_O
"โบ...ฉันรักเธอนะ..." เสียงของเค้าแผ่วเบาและอบอุ่น
"ฉัน...จะไม่เชื่อคำพูดของเพลย์บอยอย่างนายอีกต่อไปแล้ว!!!" ฉันพยายามจะผลักเค้าออก แต่เค้าก็กอดฉันแน่นมากกว่าใช้กาวตราช้างเสียอีก!
"เธอฟังฉันนะโบ!...ฉันรักเธอจริงๆ!"
"แล้วหวานล่ะ?...แม่สาวอกบึ้มๆที่นายอยากจะคบล่ะ?" ฉันถามเค้าน้ำเสียงสั่นเครือ
"เธอ...ได้ยินด้วยหรอ?" น้ำเสียงของคริสดูตกใจ
"ใช่...ได้ยินทุกคำพูดที่นายบอกว่าเกลียดฉัน อยู่ใกล้ฉันแล้วอยากจะอ้วก..."
"คือ..."
"นายไม่ต้องแก้ตัวหรอก...หลักฐานมันชัดซะขนาดนั้นแล้ว...ฮึก...ฉันขอถามนายหน่อยเถอะ นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?"
"ฉัน..."
ก๊อกๆๆๆๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น...คริสผละออกจากฉันทันที แล้วประตูก็ถูกเปิดออก...หวานนั่นเอง!
"คริส...อาจารย์เรียกนายแน่ะ"
"อืม...โบ ฉันอยากจะให้เธอเชื่ออะไรไว้อย่างนะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันพูดกับเธอ ที่ฉันแสดงต่อเธอ...มันไม่มีอะไรโกหกเลยนะ" คริสพูดที่ข้างหูของฉันในประโยคสุดท้าย ทันทีที่เค้าออกไปฉันก็ทิ้งตัวลงนอน...
นั่นเค้าจะพูดจริงหรอ?...ฉันควรจะเชื่อเค้าหรอ?...ในเมื่อเค้าทำให้ฉันไม่เชื่อเสียขนาดนั้น...
"คริสทำอะไรเธอบ้างหรือเปล่าเนี่ยโบ?" ดอยพูดพร้อมกับเทน้ำจากขวดใส่แก้วแล้วยื่นมาให้ฉัน
"เปล่า...เค้าไม่ได้ทำอะไรและไม่ได้พูดอะไร"
"ก็ดีแล้วแหละ...พักผ่อนซะ เดี๋ยวฉันจะเฝ้าเธอเอง" ดอยนี่นิสัยดีชะมัดเลยอ่ะ! ฉันจึงค่อยๆหลับตาลงสู่ห้วงนิทรา(โห...ลิเกซะ)
zzzZZZ
ทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นจังเลยแฮะ-*-...โดยเฉพาะที่มือเนี่ย-_- ด้วยความสงสัยฉันจึงลืมตาขึ้น กระพริบตาถี่ๆรับกับแสงไฟที่เปิด...อ้าว! ทุ่มกว่าแล้วหรอเนี่ย? หลับนานชะมัดเลยอ่ะ!
คริส...หลับอยู่ข้างๆฉันพร้อมกับกุมมือของฉันเอาไว้...ฉันอยากจะโกหกใจตัวเองให้เชื่อว่าสิ่งที่เค้าทำไม่ใช่เรื่องโกหกชะมัดเลยอ่ะ...
แล้วดอยหายไปไหนล่ะ?...สงสัยจะกลับห้องไปแล้วล่ะมั้ง...อยากกลับบ้านเร็วๆชะมัดเลย! เหลืออีกตั้งวันหนึ่งแน่ะ...จริงสิ! วันสุดท้ายมีรอบกองไฟนี่นา!
ตื่นเต้นจังๆๆ
"ตะ ตื่นแล้วหรอโบ?" คริสที่สลึมสลือถามฉัน ฉันรีบชักมือกลับทันที
"อืม...แล้วนายเข้ามาในห้องฉันได้ไง?" ฉันถามเค้าเสียงเรียบ
"ฉันปีนจากระเบียงมาน่ะ...จะเข้าทางประตูก็กลัวว่าเธอกำลังหลับอยู่เดี๋ยวจะตื่น"
"ดอยล่ะ?" พอฉันถามถึงดอย สีหน้าของคริสก็ดูมุ่ยลงเล็กน้อย
"พอฉันเข้ามา...หมอนั่นก็ออกไปเลยน่ะสิ" อ๊ากกกกกกกก ดอยนะดอย!-_-++
"..."
"แล้วหัวเป็นยังไงบ้างล่ะ? หายปวดมั่งหรือยัง?"
"ยัง!" ฉันตวาดใส่เค้า
"แล้ว...ตกลงใครทำเธอเนี่ย?" โอย...ฉันก็บอกแล้วไงว่าหวานทำๆ นายก็ไม่เคยจะเชื่ออ่ะ!
"ฉันบอกว่าหวานทำ...นายก็ไม่เชื่อ" ฉันพูดดักคอเค้าก่อนที่เค้าจะได้พูด
"แต่..."
"พอเหอะ...ถ้านายไม่เชื่อ ฉันก็หมดหนทางจะอธิบายให้นายฟัง"
"ถ้าฉันเล่าให้เธอฟัง...เธอจะเชื่อฉันบ้างหรือเปล่าล่ะ?" เค้าพูดอย่างจริงจัง
????????????
สมัครสมาชิก