~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~
lesson # 3
"เค้าขอโทษ mY_Ym" ฉันขอโทษนังเดเป็นรอบที่ร้อยแปดมันก็ยังไม่หายโกรธฉัน! คนที่สมควรโกรธน่ะมันน่าจะเป็นฉันนะยะ!!
"เชอะ!" แล้วมันก็สะบัดหน้าเชิดอย่างนี้เป็นครั้งที่ร้อยแปดเหมือนกัน...แกคอเคล็ดหรือยังวะ- -
"นี่ๆ ก็คนมันสารภาพผิดอ่ะ!...จะให้ทำยังไงได้ล่ะวะ แม่ง!!" ฉันแหวใส่มัน หมดความอดทนแล้วเฟ้ยย>[]<
"ก็แล้วทำไมแกไม่ดูให้มันดีๆล่ะวะ!...วุ้ย! ตาเซ่อจริงๆเลยนะแกเนี่ย"
"โห...นังเด!! ถ้าฉันสารภาพรักออกไป แกคิดหรอว่ามันจะเป็นไปตามแผนของแก!" ฉันตวาดใส่หน้ามัน "แกมันเป็นอย่างเนี้ย พี่ชินเค้าจะชอบหรือไงวะฮะ!!"
"- -" อ๊ากกกกกกกก ฉันพูดอะไรออกไปวะเนี่ย>_< รีบขอโทษสิวะยัยเนม!!!
"ไม่ต้องมาทำเป็นงอนเป็นโกรธเลย!..." เอ๊า!...พูดอะไรออกไปวะเนี่ยฮะ>_<
"- -++" นังเดส่งรังสีอำมหิตมาให้ฉันก่อนจะลุกหนีฉันไป โกรธฉันแล้วหรอเนี่ยยยยยยTOT แล้ววิชาคณิตพรุ่งนี้ใครจะรับผิดชอบฉันล่ะนังเด!!!(อ้าว)
ไม่ได้ๆๆ ต้องรีบไปขอโทษซะแล้วววววว
ห้อง ม.5/14 สายวิทย์-คณิต
"ฉันขอโทษนะเด..." ฉันพูดพร้อมกับส่งสายตาปิ๊งๆไปให้มัน
"..." เดไม่สนใจแถมหยิบหนังสือขึ้นมากางปิดอีกต่างหาก! โฮๆๆๆ...แกอย่าโกรธฉันขนาดนี้เด้ะ!
"ฉันขอโทษจริงๆน้า~...ให้อภัยฉันเหอะน้า~ ฉันพูดโดยไม่ยั้งคิดน่ะ" นังเดวางหนังสือลงพร้อมกับจ้องฉันด้วยสายตาว่างเปล่า
"เนม..." เดเรียกฉันแต่ก่อนที่เดจะได้พูดต่อ...!!
"เนม!!...พี่เชนมาหาแน่ะ!!>_<" เพื่อนในห้องคนหนึ่งตะโกนขึ้น กรี๊ดดดดดด พี่เชนมาหาๆๆ...ฉันรีบถลาออกไปหน้าห้องทันที กรี๊ดดดดดดดดดดด
"พะ พี่เชนมีธุระอะไรกับเนมหรอคะ?" อ๊ากๆๆ ตื่นเต้นจังโว้ยยย
"คือ...เรื่องที่น้องเนมพูดตอนนั้นจริงหรือเปล่าครับ" พี่เชนถามยิ้มๆ
"เรื่องตอนนั้น?"
"ก็ที่...น้องเนมบอกว่าชอบพี่ไงล่ะครับ^_^"
"o/ / /o อ่า...คือ...คือแบบ...มันเป็น..." พูดไม่ออกเลยง่ะ ตื่นเต้นชิบป๋ง>.<
"ถ้าน้องยังไม่พร้อมจะบอกพี่ ก็ไม่เป็นไรนะครับ...พี่จะรอฟังน้องตอบเสมอครับ^_^"
"อ่าค่ะ..."
"พี่ไปแล้วนะครับ..." ฉันโบกมือลาพี่เชน และมองจนพี่เชนหายลงบันไดไป พี่จะรอฟังน้องตอบเสมอครับ อย่างนี้ก็เท่ากับว่า...ฉันจะได้ใกล้ชิดพี่เชนอีกสินะเนี่ยยยยยยย>_<
อิจฉาฉันใช่มั้ยล่า~ เหอๆ
ฉันกระโดดดึ๋งๆเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดี...พี่เชนขา~ น้องเนมคนนี้จะตอบพี่แน่นอนค่ะ!
"พี่เชนเรียกงั้นหรอ?" นังเดถามฉันทันทีที่ฉันนั่งลงข้างๆมัน อืม...ทำไมเสียงมันถึงเย็นชาจังล่ะT^T
"อะ อืม..." เฮ้ๆ...ทำไมฉันต้องตอบอย่างลำบากใจด้วยล่ะ- -?
"พี่เค้าว่ายังไงบ้างล่ะ?"
"เค้าก็แค่ถามอะไรนิดหน่อยน่ะ" ทำไมปากมันถึงไม่พูดออกไปน้า~
"อืม...ฉันอยากกินไอติมตรงร้านหน้าโรงเรียนนะ"
"เอ๋?" อะไรของมันวะ?
"จะง้อไม่ใช่หรือไงเล่า!!" มันหันมาเฉดหัวฉันหนึ่งทีโทษฐานที่ฉันบื้อเกินไป- -*
"หายโกรธฉันแล้วใช่ม้า~"
"ฉันจะหายโกรธแกก็ต่อเมื่อ...ฉันได้กินไอติมช็อกโกแลตถ้วยยักษ์ที่ราคา 250 บาทน่ะ" อ๊ะโห...โลภมากจริงๆเลยนะแก๊>_< แต่ก็เอาเถอะ!...สำหรับคำว่ามิตรภาพน่ะ แค่250บาทมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!!!
"โอเคเลย^_^" ฮ่าๆๆ ชั่วโมงคณิตพรุ่งนี้ฉันรอดตายแย้ววววว
เฮ้อ~...วันนี้ก็เป็นวันดีอีกวันหนึ่งล่ะนะ! ถึงแม้ว่าจะต้องเสียเงินถึง 250 บาทก็เถอะนะ- - เอาน่าๆ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกเนอะ!!
อะแฮ่มๆๆ...อย่าอ่านเพลินจ้าอย่าอ่านเพลิน! ช่วยเลื่อนขึ้นไปตรงโหวตแล้วกดสักจึ้กนะจ๊า~
อ้อๆ ต้องขอโทษด้วยน้า~ ที่บางตอนมันอ่านจะสั้นเกินไปอ่า~ อย่าว่ากันน้า~