~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~

lesson # 8

"เด..." ฉันเรียกมันด้วยสายตาเลื่อนลอย

"หือ??" มันเงยหน้าขึ้นมามองฉันพร้อมกับวางปากกาลง

"ขอลอกหน่อยเด้ะ!!>_<"

โป๊ก!!!

โฮๆๆๆTOT เจ็บนะเฟ้ยไอ้เพื่อนบ้า!

"ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร! ตุ๊ย!...ไอ้ทุเรศ" เดด่าฉันเป็นชุด- -

"ขอโทษๆ...แต่ว่า ขอลอกหน่อยเด้ะ น้าๆๆ" ฉันเขย่าแขนมันแรงๆ

"ไม่ๆๆ ทำเองสิยะ..."

"ใจร้ายT T"

"ฉันหวังดีย่ะนังเนม! ฉันไม่อยากให้แกโง่ไปตลอดศก เข้าใจมั้ย!-0-"

"ม่ายๆๆ...ยางงายฉันก็จาลอกกก" ฉันดื้อเป็นเด็กๆ

"งั้น...แกก็ขอเบอร์พี่ชินมาให้ฉันสิ!" เดพูดอย่างวางมาด

"โฮ่...ไม่ลอกก็ด้ะ ฉันอายจนจะแทบแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้วเนี่ย(เรื่องเมื่อคราวก่อนอ่า)"

"ดี๊..." เดพูดยิ้มๆ นั่นยิ่งทำให้ฉันโมโห...อ๊ากกกกกกกก โมโหเฟ้ยโมโห!!!

"ฮึ่มๆๆ" ฉันจึงได้แต่ครางฮึ่มๆรบกวนนังเดไปเรื่อยๆ เหอๆ-v-

"ฮ่ะๆๆๆๆ"

"หัวเราะอะไรวะฮะ- -" ฉันกระแทกเสียงใส่มัน

"เคๆ...ให้ยืมลอกก็ด้ะ ฉันเสร็จพอดี อ้ะ!" เดยื่นสมุดมาให้ฉัน ฉันทำเป็นหน้างอใส่

"ชิ!"

"ไม่ลอกหรออออ" เดส่ายสมุดไปมาอย่างยั่วยวน  "ถ้าแกทำถูกหมด...คะแนนอันน้อยนิดของแกก็คงจะเยอะขึ้นอ่ะนะ~~~"

อ๊ากกกกกกกกก ทนไม่ไหวแล้วว้อยยยยยย

"เออ! ลอกก็ลอก!!!"  ฉันกระชากสมุดมาจากมือของมัน ฮิ้ว~~~~...อาจารย์ขา เตรียมเพิ่มคะแนนให้หนูด้วยเลย ฮี่ๆๆ

"ทำฟอร์มไปได้นะแก๊" เดเฉดหัวฉันเบาๆ

"แง่งๆๆๆ" ฉันแยกเขี้ยวใส่มัน...อย่ากวนตอนคนกำลังลอกเด้ะ!

"ฮ่าๆๆ"

แล้วออดก็ดังขึ้นกลบเสียงหัวเราะของนังเดมัน...

"จะกลับบ้านเลยรึเปล่านังเนม?" เดหันมาถามฉันที่กำลังเลียไอติมแผลบๆ

"อือ"

"งั้นก็รีบเดินเด้ะ...ดูดิ้ เมฆครึ้มมาแล้วเนี่ย"

"อือ"

"อือแล้วก็ทำสิโว้ยยย" เดสบถออกมาอย่างโมโห ฉันหันไปมองมันอย่างตกใจ

"เป็นอะไรไปง่ะT^T"

"ฉันอารมณ์เสียๆ...ฉันอยากรีบกลับบ้านเข้าใจมั้ย!!!" เดพูดพร้อมกระชากแขนฉันให้เดินเร็วขึ้น

"แกจะรีบไปไหนนักวะ!" ฉันสะบัดแขนทิ้ง...อันที่จริงฉันกำลังรอพี่เชนอยู่แหละ^_^

"งั้นก็ตามใจ!...ฉันกลับคนเดียวก็ได้วะแม่งเอ๊ย!!!" เดพูดเสียงโกรธ ก่อนจะเดินอย่างเชิดๆจากไป- -*

ง่า...แล้วพี่เชนอยู่ไหนของเค้าน้า~

อ๊ะO_o...อยู่นั่นไงๆ กำลังคุยอยู่กับ...ยัยเอ็มนี่นาO.O   ท่าจะให้ฉันดูจากปากและก็สถานการณ์อ่ะนะ- -

'พี่ไม่ชอบเอ็มเลยหรอคะT^T'

'ไม่!...พี่ชอบเนม!'

'เนมมันดีกว่าเอ็มตรงไหน! เอ็มน่ารักกว่าตั้งเยอะ'

'เอ็มไม่มีสิทธิ์มาตัดสินหัวใจของพี่...พี่เลือกเนม!'

(นางเอกดูจะเข้าข้างตัวเองจังเลยนะ- -)

แล้วพี่เชนก็หันมาทางฉัน ทันทีที่เค้าเห็นฉันเค้าก็รีบตรงมาหาฉันทันที!

"เนม..."

"มีอะไรหรอคะพี่เชน?"

"กลับบ้านกันเถอะครับ พี่จะไปส่ง" พี่เชนโอบใหล่ของฉันเอาไว้จนใหล่ของเราเกยกัน>_<  โชคดีชะมัดเลยอ่ะ!

แปะ แปะ

"ฝะ ฝนตก?" ฉันพูดออกมา พี่เชนรีบควานหาของในกระเป๋าทันที

"ไม่เป็นไรนะครับน้องเนม...พี่มีร่มครับ" พี่เชนนี่เตรียมการดีจังเลยแฮะ^_^  พี่เชนกางร่มสีดำออก...ดูโรแมนติกชะมัด!

ฉันกับพี่เชนเดินมาเรื่อยๆ...ฉันไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ คงเพราะเขินล่ะมั้งนะ-v-

"หือO_O?" ฉันมองดูร่มสีฟ้าอ่อนที่ถูกกางทิ้งไว้อยู่ริมทางอย่างแปลกใจ...

ร่มของเดนี่นา!!!

ทำไมมันถึงมาวางทิ้งไว้อยู่ตรงนี้ล่ะ?

"มีอะไรหรือครับน้องเนม?"

"คือ...นี่มันร่มของเพื่อนเนมน่ะค่ะ ขอเนมเก็บหน่อยได้มั้ยคะ?"

"ได้สิ!" ฉันรีบวิ่งเข้าไปเก็บอย่างรวดเร็ว ร่มนี้มันออกจะเก่านิดๆ...เป็นร่มที่เดมักจะกางกับฉันเสมอ...

"เดี๋ยวส่งเนมตรงนี้ก็พอค่ะ...ขอบคุณนะคะที่มาส่งเนม^ ^" ฉันรีบบอกลาพี่เชน

"ครับ...แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับ"

"ค่ะ" ฉันหมุนตัวหันหลังกลับทันที...

"น้องเนมครับ!"

"อะ อะไรคะ" ฉันหันกลับมาอย่างตกใจ

จุ๊บ~~~

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด พี่เดหอมแก้มของฉัน>/ / /๐/ / /<

"หลับฝันดีด้วยนะครับ"

"ค่ะ" ฉันตอบอย่างเอ๋อๆ...ก็คนมันช็อคนี่นา เหอๆ

พี่เชนหอมแก้ม ตึงๆ พี่เชนหอมแก้ม ตึงๆ

>/ / /0/ / /<

อ่า...ขอแค่ตอนเดียวนะคะT^T เพิ่งกลับจากเรียนพิเศษก็มานั่งอัพเยย...แถมปวดหัวมั่กๆ ไม่สบายอยู่อ่ะค่ะTOT

แต่จะพยายามมาอัพนะ!!!

อยากจะลองส่งไปให้สำนักพิมพ์เลิพเบอร์รี่จังเลยอ่าค่ะ>_< แต่คิดว่าคงจะไม่ได้อ่ะนะ เหอๆ-*-

บะบายจร้า~~~~