~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~

lesson # 11

"1 2 3 4 พี่เชนสู้ๆพี่เชนสู้ตาย!"

"ทำอะไรอ่ะนังเนม- -?"  เฮือก!...ฉันหันไปมองหน้าเดแล้วยิ้มแหยๆให้มัน

"ฉันจะเป็นลีดเดอร์ปีนี้น่ะสิแก!...ฉันอยากเชียร์พี่เชน^ ^" ว่าแล้วฉันก็กลับมาสนใจกับท่าเต้นของตัวเองที่เคยเต้นตั้งแต่ตอนป.1- -

"เต้นท่าอย่างกะเด็กอนุบาลอย่างเนี้ย...พี่เชนเค้าคงหลับว่ะ"  เดพูดหน้าเซ็งๆพร้อมกับเช็ดผมของตัวเองไปพลางๆ

"แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า!...พอฉันเต้นตอนป.1คราวนั้นนะ! แม่ก็ไม่ยอมให้ฉันเต้นอีกเลย>.<"

"ทำไมอ้ะ?"

"ก็ฉันน่ะสิ...เต้นแล้วล้มไปโดนเสาที่เอาไว้กางร่มผ้าใบอันใหญ่ๆ มันก็เลยล้มลงมาทับเด็กแล้วก็ครู..."

"คิกๆ" เดเผลอปล่อยหัวเราะออกมา  ฉันหันไปจ้องมันตาเขียวปั๊ด มันรีบสงบปากสงบคำพยักหน้าให้ฉันเล่าต่อ

"แม่ฉันถูกพ่อแม่เด็กคนอื่นว่ากันยกใหญ่...อาจารย์ก็ขู่แม่ฉันเอาไว้เลยว่า ถ้าให้ฉันลงเต้นอีก จะตัดคะแนนฉันจนไม่สามารถขึ้นป.อื่นๆได้เลย" นังเดมองฉันอย่างอมยิ้มตัวสั่นๆ รู้ได้เลยว่ามันกำลังกลั้นหัวเราะอยู่อ่ะนะ!

"พวกครูนี่ก็เวอร์เกินไปเหมือนกันนะเนี่ย ทำผิดแค่เนี้ยเอง ก๊ากๆๆๆ" ในที่สุดนังเดมันก็หัวเราะออกมาอย่างน่าหมั่นไส้!!!

ฉันจะฆ่าแก๊นังเด>_<++

"หยุดหัวเราะได้แล้ว!..." ฉันตะคอกใส่หน้ามัน

"โอเคๆ...ขอโทษจ้าขอโทษ-/\-" นังเดยกมือไหว้ฉันเป็นการใหญ่

"ฮึ่ม...สลัดน่ะเสร็จแล้ว ไปกินได้เลยไป๊!!!" ฉันบอกมันหน้ามุ่ย

"จะกินได้หรือเปล่าเนี่ย?"  นังเดมองจานสลัดที่ฉันทำอย่างแหยงๆ

"ไม่ท้องเสียหรอกน่า...ถ้าท้องเสียเดี๋ยวฉันพาส่งร.พ.เอง!" ฉันพูดเสียงประชดใส่มัน

"ฮ่ะๆ" นังเดหัวเราะออกมาน้อยๆก่อนจะลงมือตักสลัดที่ฉันทำเข้าปากเคี้ยวหงับๆ

"เป็นไงมั่ง?"

"อืม...ก็...อร่อยดีอ่ะ พอกินได้ๆ" นังเดทำหน้าเหมือนเชลล์ชวนชิมชะมัด!

"ขอบใจย่ะ!" ฉันพูดก่อนจะเดินไปนั่งตรงโซฟา  ดูทีวีดิ้...มีอะไรน่าดูมั่งฟะวันเน้-*-

"นี่นังเนม...ให้ฉันสอนเต้นแบบลีดเดอร์ให้มั้ย?"

"หือ?O_O"  นังเดมันเต้นเป็นด้วยรึ?...แต่มันเป็นตุ๊ดนี่นา! ตุ๊ดน่ะมีความสามารถพิเศษทางนี้สูงซะด้วยสิ!  "โอเคๆ...งั้นก็รีบๆกินรีบๆมาสอนสิ!"

"งั้นก็รอแปป!!!" นังเดพูดจบมันก็รีบยัดสลัดจนหมดจานด้วยความรวดเร็ว 0.12 วินาที(เวอร์เจงๆ- -)

"กินเร็วขนาดนั้นเดี๋ยวได้ติดคอหรอก!"

"ไม่หรอกย่ะ!...เวลาฉันกินผู้ชายฉันยังไม่เป็นอะไรเล๊ยย"  นังเดพูดอย่างจีบปากจีบคอ...

"สะบัดหน่อยสิวะ!!!"  เดบอกฉันอย่างหัวเสีย  มันให้ฉันสะบัดเอวเป็นรอบที่ร้อยสองแล้วเนี่ย ยังไม่ได้พักเลยT^T

"ฉันสะบัดไม่ไหวแล้ว!...เอวฉันจะเคล็ดอยู่แล้วนะTOT" ฉันบอกทั้งน้ำตาปริ่มๆ  ทำไมนังเดมันจะต้องโหดขนาดนี้ด้วยฟะเนี่ย!!

"ขอโทษๆ...งั้นพักก่อนก็ได้"

ทำไมฉันจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยฟะเนี่ย!...ลีดก็ยังไม่ได้ไปสมัคร! จะได้หรือเปล่าก็ไม่รู้!  โฮๆๆๆๆTOT YOY

"...." ฉันนั่งชันเข่าแล้วซบหน้าลง...ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้น้า~ แต่ว่าในใจมันไม่เหนื่อยหรอก! พี่เชนอยากดูเราเชียร์เค้าขนาดนั้น...แค่นี้ หัวใจเราก็มีพลังมากมายมหาศาลแล้ว!

ความรักวิเศษชะมัด!!!

"นั่งยิ้มอะไรคนเดียวฮะนังเนม?" นังเดยื่นแก้วน้ำเย็นๆส่งมาให้ฉัน ฉันรีบรับมาซดอักๆเข้าปาก

"ก็เปล่า...แต่ก็...ไม่รู้สิ! ...พอนึกถึงหน้าพี่เชนแล้วมันจะยิ้มออกมาเองเลยนี่นา!!!"   ฉันดื่มน้ำในแก้วที่เหลือจนหมดเกลี้ยง

"งั้นแกก็นึกถึงพี่เชนบ่อยๆละกันนะ...เพราะฉันก็อยากเห็นแกยิ้มเหมือนกันนั่นแหละ!" เดตบหัวฉันเบาๆพอเป็นพิธี- -*

แต่ก็...ขอบคุณนะนังเด ที่ยังห่วงใยเพื่อนคนนี้เสมอน่ะ!

แต่อย่ามาตบหัวได้มะ- -++...ไอ้ที่โง่ๆมันจะยิ่งโง่มากกว่าเดิม!!

"แล้วพรุ่งนี้แกจะไปสมัครเลยป้ะเนี่ย?"

"อืมๆๆ" ฉันตอบยิ้มๆ

"ขอให้ได้ละกัน!...ฉันอยากเห็นแกแต่งชุดลีด จะได้ถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นสิ่งมหัศจรรย์อันดับที่แปดของโลก^ ^"  ถึงแม้ว่าคนพูดจะพูดอย่างยิ้มๆน่ารักขนาดไหน...มันก็ไม่ได้ช่วยเลย- -++

แกหาว่าฉันเป็นของแปลกหรอย๊า!!!!!!!!!>[]<++

"เงียบไปเลย!...ฉันจะกลับบ้านแล้ว!!!"  ฉันบอกหน้าเชิด...

"อ้าว!...จะกลับแล้วหรอ?"  ถ้าไม่ฟังดีๆหรือแถวนั้นไม่เงียบ...ก็จะไม่รู้เลยว่าคนที่พูดรู้สึกน้อยใจขนาดไหน...

ตึกๆๆๆๆๆๆๆ!!!

ทะ ทำไมใจฉันต้องเต้นขนาดนี้ด้วยนะ!!!  ฉันรีบพยายามลูบอกให้มันเต้นเบาลง...เพราะตอนนี้มันเงียบเสียเหลือเกิน!!!

"อะ อืม...แม่คงสงสัยซะแล้วล่ะ  ฉันไปแล้วนะ"

"บ๊ายบาย^ ^"

"บาย..."  ทำไมถึงรู้สึกว่านังเดมันฝืนยิ้มน้า~...ทำไมมันถึงรู้สึกแปลกๆขนาดนี้?

ไม่เข้าใจเลย....

"ทำไมกลับช้าจังล่ะ?" แม่หันมาถามฉัน...ทันทีที่ฉันเปิดประตูบ้านเข้ามา

"หนูไปดูอาการของเดมันอ่ะค่ะแม่..." ฉันตอบยิ้มๆ

"แล้วเดเค้าเป็นยังไงมั่งล่ะจ๊ะ?...อาการดีขึ้นหรือยัง?"

"ก็ดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ...หายห่วงได้แล้ว" ฉันเดินขึ้นห้องไปอย่างเนือยๆ...เอวนี่ก็ปวดระบมไปหมดเลย!...อยากจะนอนเยอะๆจังเลยแฮะ- -

ครืดๆๆๆ

ใครโทรมาหาเราอีกนะเนี่ยยยยย>0<

กะ กะ กะ กะ กะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด....พี่เชนโทรม๊า!!!

"ฮะ ฮัลโหล" ฉันรับอย่างตะกุกตะกัก...วันนี้พี่เชนโทรมาหาฉันตั้งสองรอบแน่ะ!!!

[เพื่อนของน้องเนมอาการดีขึ้นหรือยังครับเนี่ย?] เสียงของพี่เชนดูปนขำเล็กน้อยด้วยแฮะ

"ก็ดีขึ้นแล้วอ่าค่ะ...แล้วนี่พี่เชนมีธุระอะไรหรอคะ?" อึ๋ยๆ...เสียงฉันสูงเกินไปหรือเปล่าเนี่ยยย>_<

[อะแฮ่มๆ...พี่อยากถามน้องเนมน่ะ ว่า...น้องเนมชอบพี่จริงๆหรือเปล่าครับ?]

"เนมชอบพี่จริงๆค่ะ!>/ / /<" ฉันตอบเสียงขึงขัง ก่อนจะบิดม้วนอายไปมาเพราะคำพูดของตัวเอง  "แล้วพี่เชนชอบเนมมั่งหรือเปล่าคะ?"

[แหมๆ...มาถามกันตรงๆอย่างนี้พี่ก็เขินสิครับน้องเนม!]

"พี่เชนยังถามได้เลยนี่นา" ฉันถามเสียงอ้อนๆ

[คร้าบๆ...พี่เองก็ชอบน้องเนมเหมือนกันคร้าบ~]  อ๊ายยยยย พี่เชนก็ชอบช้านนนนน  ทำไมฉันถึงโชคดีอย่างนี้>_<

"พี่เชนพูดจริงหรือเปล่าเนี่ยย" เป็นสาวเป็นนางก็ต้องเล่นตัวสักหน่อยใช่ม้า~

[น้องเนมคิดว่าพี่ชอบโกหกหรอครับ?] เสียงของพี่เชนเศร้าสลดจนคนฟังแทบน้ำตาเล็ด!

"ไม่เลยค่ะ...เนมคิดว่าพี่เป็นคนดีค่ะ!"

[น้องเนมครับ...]

"คะ?"

[ในเมื่อพี่ก็ชอบน้องเนม น้องเนมก็ชอบพี่...เราสองคนคบกันมั้ย?] เสียงของพี่เชนดูสั่นๆ...คงเพราะตื่นเต้นมั้ง?  ไม่รู้สิ...

"ค่ะ...พี่เชน"

เหนื่อยจางเยยๆ...ได้เปงพ่อครัวมือใหม่ซักทีนึง! ขอบคุณทุกคนที่โหวตที่ติดตามนะค้า~

เคยมีครั้งนึกอยากลองแต่งเรื่องทะลึ่งๆดูด้วยแหละค่ะ!...แต่ก้อมะกล้าแต่ง เหงเค้าบอกว่าในเด็กดีมีบึมเลยนี่นา เด๋วไปลองแต่งดูมั่งดีฝ่า เหอๆ~ ชักจาหื่นขึ้นทุกวันซะแล้วสิเรา>_<