~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~
lesson # 12
กรี๊ดดดดดดดดดดค่าขอกรี๊ดดดดดดดด... พี่เชนขอฉันคบด้วย แถมเค้าเองก็รักฉัน! โอย...ดูสิๆ ใจฉันยังไม่หายเต้นแรงเลยอ่ะ!(ตึกตักๆๆ) น่าดีใจชะมัด!...ฉันชนะยัยป๊อปปูล่าอะไรนั่นด้วย! ถึงแม้ว่าใครจะพูดหรือจะว่าฉันขนาดไหน ฉันก็ไม่สนแล้วล่ะตอนเนี้ย!...ความรักชนะทุกอย่างจริงๆแฮะ>_<
โทรบอกนังเดมันดีมั้ยน้อออ-v-
ถ้าเปลี่ยนจากพี่เชนเป็นพี่ชินมันคงจะอิจฉาฉันน่าดูเลยล่ะมั้งเนี่ยยย แต่ก็นะ!...คนเรามีเพื่อนไว้แบ่งปันทุกข์สุขกันนี่นา!
ตู๊ดๆๆๆ
ฉันกดมือถือโทรหานังเดทันที...ฉันฟังเสียงรอสายไปก็นั่งอมยิ้มไป...
[ฮัลโหล?]
"เด!!!" ฉันกรีดร้องออกมาเสียงดัง
[มะ มีอะไรหรือไงนังเนม!!!!] เดดูจะตกใจกับเสียงของฉันแฮะ*-*
"เมื่อกี้ๆ...เมื่อกี้อ่ะแก!!!" ฉันพูดแค่นั้นแล้วก็ทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมกับกลิ้งเกลือกไปมาอย่างเขินอาย
[เมื่อกี้อะไรเล่า!?] เสียงของเดเริ่มดูอารมณ์เสียซะแล้วสิ!
"เมื่อกี้พี่เชนโทรมาหาฉันล่ะ!...พี่เชนบอก...บอกว่าเค้าชอบฉันและก็ขอฉันคบด้วยล่ะ!!" ฉันบอกอย่างดีใจ ฉีกยิ้มจนแทบจะถึงใบหู...ฉันนี่แทบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่แล้วล่ะ!
[...] ทะ ทำไมนังเดถึงเงียบไปล่ะ?
"เด...นังเด...ทำไมแกเงียบไปอ่ะ? ไม่ดีใจกับฉันหรอ?...นังเดวิ่ล!"
[...ตุ๊ด...ตุ๊ด...ตุ๊ด]
เอ๊า!...วางสายไปซะงั้นอ่ะ!!! เป็นอะไรของมันวะเนี่ย- -++ มันคงจะอึ้งล่ะมั้ง... ไม่หรอกๆ นังเดมันไม่ได้อึ้ง มันอิจฉาฉันต่างหากล่ะ!
งั้นเอาไว้ฉันจะเชียร์แกกับพี่ชินละกันนะนังเดวิ่ล ฮ่าๆๆๆ
ฉันมองดวงไฟสีส้มอ่อนที่ถูกเปิดอยู่ตรงหัวเตียง...ฉันเคยรำคาญไฟดวงนี้เอามากๆ เพราะแม่เป็นคนเอามาติด แม่บอกว่าเวลานอนก็ห้ามปิด...เอาไว้เวลาจะเข้าห้องน้ำจะได้ไม่ชนนู่นชนนี่เข้า ฉันเคยคิดจะเอามันไปทิ้งด้วยอ่ะนะ แต่สุดท้ายมันก็กลับมาอยู่ดี- - เฮ้อ...ในเวลานี้ ไฟสีส้มอ่อนๆ ช่างดูสวยอะไรขนาดนี้น้า~ มันคล้ายๆกับสีพีชเลยล่ะ! สีหวานๆ โรแมนติกๆ
ว้าว! ฉันชอบมันจังเลยแฮะ!!! พอมีความรักแล้วก็มองโลกในแง่ดีไปหมดเลยนะเนี่ยยย
ฉันจ้องมองมันอยู่พักหนึ่งจนเริ่มปวดตา...ฉันจึงค่อยๆหลับตาลงเบาๆ ในหัวของฉันยังคงมีเสียงของพี่เชนดังก้องอยู่...
zzZZZ.....
"ฮ้าว....ว...ว" ฉันบิดขี้เกียจอย่างง่วงๆ...ทำไมวันนี้ไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกฟะ- - อ้าว!...มันเพิ่งจะตีห้าครึ่งเองนี่นา!!! โอ้...ความรักนอกจากจะทำให้ตาบอดแล้ว ยังทำให้ตื่นเช้าได้ด้วยหรือเนี่ย>_<
คนเป็นแฟนกันเค้าทำอะไรยังไงกันบ้างน้า~...ฉันคิดพลางอมยิ้ม
จริงสิ!!!...เคยอ่านในการ์ตูนญี่ปุ่น เค้าต้องทำข้าวกล่องนี่นา!!!....แต่ว่า พี่เชนเค้าก็ซื้อข้าวกินจากโรงอาหารอยู่แล้วนี่นา- -
งืมๆ...งั้นทำแซนด์วิชไปให้กินดีมั้ยน้า~ นึกถึงตอนที่พี่เชนได้ลองชิมแล้ว...
'อร่อยมากเลยนะเนม...ใช้อะไรทำมั่งเนี่ยย'
'เนมก็ทำธรรมดานั่นแหละค่ะ...แต่เนมใส่ความรักลงไปด้วย>/ / /<'
'พูดจาน่ารักอย่างนี้เดี๋ยวพี่ก็อดใจไม่ไหวหรอก!'
'เอ๋?'
'จุ๊บ~'
แล้วพี่เชนก็เข้ามาจูบฉันเบาๆ...แล้วนั่นก็เป็นจูบแรกของเราสองคน>_<
อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย>,,< เลือดกำเดาจะพุ่ง!!!...คิดออกมาได้ยังไงเนี่ยยย! ฉันสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ความคิดข้างบนนั่น!... สายตาก็เหลือบไปเห็นว่าเข็มสั้นของนาฬิกามันเดินไปถึงเลขหกแล้ว- -
กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ในที่สุดเสียงนาฬิกามันก็ดังขึ้น- -** ฉันคงทำแซนด์วิชไม่ทันซะแล้วล่ะT^T
น่าเสียดายชะมัด!!!!!!!!!
ฉันหน้างอเป็นม้าหมากรุก- -(เพราะตัวเองนั่นแหละย่ะ) ฮึ่มๆ...ไปอาบน้ำดีกว่า!
ซู่ๆๆๆๆๆ
ฮ้า~...ได้อาบแล้วสบ๊ายสบายแฮะ^_^ แต่มันจะติดตรงที่ต้องมาใส่ชุดนักเรียนนี่แหละ! ขี้เกียจไปชะมัดเยยT^T...แต่ก็ต้องไป! เพราะเมื่อวานฉันก็เบี้ยวไปทีนึงแล้ว>_<
ตึกๆ...ตึกๆ...(เสียงฉันเดินลงบันไดเองแหละ)
"ตื่นแล้วหรอจ๊า เนม..." แม่พูดทั้งๆที่ไม่หันมามอง เก่งชะมัดเลยแม่ฉัน(เอ๊า!...ก็อยู่กันสองคน จะให้เป็นใครล่ะยะ)
"ค่ะ...วันนี้แม่ทำอะไรให้เนมกินหรอ?" ฉันพูดพร้อมกับเดินไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าว
"วันนี้...มีขนมปัง ไส้กรอก ไข่ดาว จ้ะ!" กรี๊ดดดดด ของโปรดๆๆๆ>_<
"แม่รู้ใจเนมจริงๆเลยนะเนี่ย!!!"
"แน่น๊อนน" พอคุยกับแม่อย่างนี้...มันนึกถึงเวบบอร์ดกระทู้นั่นจังเลยแฮะ- -
"แม่คะ..." ฉันตัดสินใจเรียกแม่
"หืม?"
"แม่เคยทำงานในบาร์จริงหรอคะ!?" ฉันถามเสียงสั่นพร้อมกับก้มหน้านิ่ง...
"...." ฉันไม่ได้ยินอะไรจากปากของแม่...เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นก็พบว่าแม่กำลังยืนเท้าแขนกับเคาท์เตอร์อยู่
"แล้วพ่อของหนู...คือลูกค้าที่มาในบาร์จริงหรือเปล่าคะ?" ฉันถามอีกรอบ... แม่หันมามองฉัน แม่ส่งยิ้มแกนๆให้ฉัน
"เอาอะไรมาพูดจ๊ะเนี่ยเนม...แม่ก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอ? ว่าพ่อของหนูเป็นพนักงานบริษัท พ่อของหนูตายเพราะถูกรถชนไงล่ะจ๊ะ..."
"...ละ แล้วแม่ทำงานในบาร์จริงหรือเปล่าคะ?"
"เนม...ลูกยังไม่พร้อมที่จะฟังความหลังอะไรตอนนี้หรอก กินข้าวซะ...เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย" แม่เลื่อนจานไส้กรอก ไข่ดาวและก็ขนมปังมาทางฉัน
"เนม 17 แล้วนะคะแม่..." ฉันพูดพร้อมกับจิ้มไส้กรอกที่ถูกทอดจนสุกขึ้นมากิน
"ตายแล้ว! นี่มันจะเจ็ดโมงอยู่แล้วนะลูก! รีบกินสิ..." ฉันมองแม่จากข้างหลัง...แม่แอบปาดน้ำตา...
ฉันไม่น่าถามอะไรออกไปเลย!!!...ฉันทำให้แม่ร้องไห้! ฉันนี่มันลูกอกตัญญูชะมัดเลย!!
ฉันนี่มันแย่ชะมัด...
ฉันจัดการกับอาหารเช้าที่แม่ทำให้จนหมดเกลี้ยง...ถ้าฉันกินหมด แม่อาจจะสบายใจขึ้นมาบ้างก็ได้นะ...
ฉันเหลือบมองไปทางแม่อีกครั้ง...แม่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว...ฉันนี่น้า! ทำไมถึงถามอะไรไม่รู้จักคิดเลยจริงๆ!
แต่!...ใครจะไปทนได้ล่ะ พ่อแม่ตัวเองถูกกล่าวหาขนาดนั้นน่ะ! เป็นคุณคุณจะทนได้หรอ!!!
ฉันจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย ค้วากระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกมาจากบ้าน พบผู้ชายหน้าตาคุ้นเคยที่ยังยิ้มให้ฉัน...
"ฉันรอแกตั้งนาน นังเนม- -" นังเดพูดอย่างงอนๆ...แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะขำแล้ว...มันหดหู่ไปหมด
"โทษที..."
"เฮ้ย!...เป็นอะไรของแกวะ!...หน้าตาไม่ดีเลยนะ?" เดถามฉันอย่างร้อนรน...ในตอนนี้ฉันอยากซบใหล่ที่อบอุ่นของใครสักคน ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ...ฉันอยากจะร้องไห้กับเรื่องของแม่!...ถ้าฉันไม่มีโอกาสจะเอาคำพูดนั้นย้อนคืนมาได้
ฉันก็ขอร้องไห้แทนแม่เป็นการไถ่โทษ!!!...
"เด...ฮึก..." ฉันหันไปมองมันทั้งน้ำตา เหมือนนังเดมันจะรู้ว่าฉันต้องการอะไรตอนนี้ มันจับหัวฉันกดลงบนใหล่ของมัน...พร้อมกับลูบหัวฉันเบาๆอย่างอ่อนโยน
"ร้องออกมาเถอะนังเนม..." มันพูดเบาๆจนเป็นเสียงกระซิบ ฉันรู้สึกว่าคำพูดจากเพื่อนชายคนนี้ช่างมีค่าต่อจิตใจของฉันเหลือเกิน...
"ขอบใจนะเด..." ฉันพูดทั้งเสียงสะอื้น...
ขอบใจจริงๆนะเด...
ตอนนี้อาจจะมีเศร้าไปบ้างนะคะ(เอ๊ะ หรือว่าไม่เศร้า)...แต่ก็อย่าอ่านกานเพลินๆ โหวตจร้าโหวต!!!
สมัครสมาชิก