~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~

lesson # 13

"ร้องไห้พอหรือยัง?"

"อือ...ฮึกๆ ฟืดๆ>_<" ฉันเอาเสื้อนักเรียนของนังเดเช็ดขี้มูกเสียจนหมดจด!

"ยี้!!!...อีนังนี่นิ! ทำเสื้อฉันเลอะหมด!!! ฮึ่ม...ไม่รู้จักบุญคุณเลยนะแก๊" นังเดสะดีดสะดิ้งไปมาอย่างแหลๆ- - นั่นก็เรียกรอยยิ้มของฉันออกมาได้เลยล่ะ

"ไปโรงเรียนกันเหอะ..."  ฉันบอกเดด้วยรอยยิ้มๆ

"ยิ้มซะทีนะแก...ระวังไว้เหอะ! ร้องไห้มากๆจะแก่เร็ว!!" เดใช้นิ้วจิ้มหน้าผากจนฉันแทบหงาย! เห็นตุ้งติ้งอย่างนี้ก็แรงเยอะใช่ย่อยเลยนะเนี่ยยยย

"...." ฉันไม่ตอบอะไร เอาแต่ลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆด้วยความเจ็บ ถ้าหัวฉันเถิกใครรับผิดชอบยะ!

ฉันกับนังเดเดินมาเรื่อยๆจนถึงโรงเรียนในที่สุด...เหมือนฉันจะฝันไปแฮะ! ก็ฉันเห็นว่ามีเทพบุตรยืนอยู่หน้าโรงเรียนน่ะสิ! แล้วเทพบุตรที่ว่าก็กำลังจะเดินมาหาฉันแล้วด้วย>/ / /<

พี่เชนไงล่ะ พี่เชน!!!!!!!!!!!!

"ทำไมตาบวมจังล่ะน้องเนม?" พี่เชนไม่พูดเปล่า...เค้ายื่นมืออันอ่อนโยนมาลูบๆแถวใต้ตาฉันด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดด อิจฉาฉันล่ะซี้! ฮะ?....ใครบอกว่าไม่อิจฉานะ?  อิจฉาเดี๋ยวนี้เลยนะยะ>[]<

"คือ...เนมนอนดึกล่ะมั้งคะ" ฉันตอบอย่างเขินๆ

"อ้าว!...หวัดดีครับน้อง...น้องเดสินะครับ?" พี่เชนเอ่ยทักทายนังเดอย่างเป็นมิตร ท่าทางมันคงจะเริ่มละลายไปกับรอยยิ้มของพี่เชนซะแล้วล่ะ!

ถ้าเป็นของพี่ชินมันคงละลายหายไปเลยอย่างรวดเร็ว!!!

"แล้วนี่พี่เชนมารอเนมหรอคะ?" ฉันเริ่มรู้สึกถึงรังสีอำมหิตมาจากตัวนังเดมันแฮะ- - ท่าทางมันไม่ค่อยจะปลื้มพี่เชนสักเท่าไหร่ จึงพูดออกมายุติรังสีของมัน

"อืม...พี่อยากจะไปรับที่บ้านน้องเนมนะครับ  แต่พี่ไม่รู้จักทางไปนี่นา..."  พี่เชนพูดอย่างเหนียมอาย  อ๊ากกกก พี่เค้าน่ารักชะมัดเลยอ่ะ!!!

"งั้นก็...เย็นนี้พี่เชนไปส่งเนมสิคะ!"  ฉันพูดอย่างกระตือรือร้น

"เอาสิ!...พี่จะได้ทำหน้าที่ของแฟนได้ซะทีนึงเนอะ^ ^"

"เนม...งั้นเย็นนี้ฉันไม่ต้องกลับพร้อมแกก็ได้ใช่มั้ย?"  เดถามด้วยท่าทางแมนๆ...พอดีว่า พี่เชนเค้ายังไม่รู้ว่านังเดมันเป็นแต๋วอ่ะค่ะ!

"อ่าคือ..."  อ๊ากๆๆ  อีกใจนึงก็อยากให้นังเดมันกลับด้วย แต่อีกใจนึงมันก็ไม่อยากให้เดกลับด้วยแฮะ- -

"กลับด้วยกันก็ได้นะน้องเด...ไม่เป็นไรหรอก"  พี่เชนพูดอย่างสุภาพ...ดีพร้อมไปซะทุกอย่างจริงๆเลยน้าเนี่ยยย!

"อ่าครับ..."  ทำไมสีหน้าและสำเนียงของเดดูลำบากใจจังเลยแฮะ- -?  อ๋อๆ มันคงกลัวว่าตัวมันจะไปเป็นก.ข.ค.ล่ะซี้! ขอบใจว่ะเด(ถ้านังเดมันคิดอย่างนี้อ่ะนะ)

"จะเจ็ดโมงครึ่งแล้ว!...พี่ต้องขอไปก่อนนะ อาจารย์เค้านัดพี่เอาไว้น่ะ!!!" พี่เชนบอกด้วยท่าทางรนๆ

"ค่ะพี่เชน...แล้วเอาไว้เจอกันนะคะ^ ^" ฉันส่งยิ้มให้จนปากนี่แทบฉีก!  หันกลับมามองหน้านังเดอย่างยิ้มๆ

"ยิ้มอะไรของแกวะ?"

"เปล่าๆ...ฉันรู้สึกดีน่ะ! ปากมันก็ยิ้มออกมาเอง>_<"  ฉันยิ้มตาหยีให้มันก่อนจะเดินอย่างมีความสุขเข้าตึกเรียนไป...

"~สุขใจจริงหนา ได้กลับกับพี่เชน...แต่โชคไม่ดีมีนังเดมาเอี่ยวด้วย~" ฉันร้องมันออกมาเป็นเพลงอย่างเริงรื่น กระเป๋าก็แก่วงไปมาตามเสียงเพลงจนมัน...

ตุ้บ!!!!

"โอ๊ยยย"

เอาแล้วไงนังเนม>_<  แกนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆเลยแฮะ!

"ขะ ขอโทษจริงๆนะคะ>/\<" ฉันยกมือไหว้ทันทีโดยไม่ลืมตามองคู่กรณีของตัวเอง

"ไม่เป็นไรค่ะ...อ๊ะO_O...เนม?"

หือ?...นะ นี่มัน...เอ็มนี่นา!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"ระ รู้จักฉันด้วยหรอคะ?"  แน่นอน! ฉันต้องแสร้งทำหน้าบ๊องแบ๊วไว้ก่อนละ!

"รู้จักสิ...เนม...คนที่ชอบทำตัวแอ๊บแบ๊ว...คบกับพี่เชนของฉัน!"  ต๊ายๆๆ พูดมาได้ว่าของฉัน  พี่เชนน่ะของฉันเฟ้ยยยย

แต่ฉันก็เงียบเอาไว้

"เธอน่ะ...มีพ่อขี้เมากับแม่ทำงานเป็นสาวๆในบาร์สินะเนี่ย" ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้นที่ทำเอาฉันชาไปทั้งตัว...แต่มันมีสายตาที่ทิ่มแทงของยัยแอ็มและคนอื่นๆที่ผ่านมาแถวนั้น...

"อย่ามายุ่งกับพ่อแม่ของฉันนะ" ฉันพูดกระแทกเสียง

"ทำไมล่ะ?...หรือว่าเธอกลัวว่าคนอื่นเค้าจะรู้ความจริงอันโสโครกของครอบครัวเธอน่ะ!?"

ไม่ไหวแล้วนะเฟ้ยยยย...ยัยนี่สวยแต่ภายนอกจริงๆ!  ปากน่ะมีไว้แต่เหยียดหยามคนอื่นเค้าหรือไง!!!

"เงียบไปเลยหรอ?...กลัวถึงขนาดนั้นเชียวหรอจ๊ะ?" เธอยื่นหน้ายื่นตาเข้ามา

เพียะ!!!

ฉันตบเข้าที่หน้าของยัยเอ็มนี่ด้วยความแรงเท่าที่ฉันจะแรงได้...มันคงจะแรงมากเลยล่ะ ก็ขนาดยัยเอ็มนี่ถึงกับลงไปกองเลยนี่นา!

"นี่...คือโทษฐานที่เธอมาเหยียดเรื่องพ่อแม่ของฉัน...นิสัยอย่างนี้นั่นแหละน้า พี่เชนเค้าถึงเมินเธอน่ะ...ยัยสวยแต่รูปจูบไม่หอมแถมโคตรเหม็น!!!!" ฉันกระแทกเสียงใส่หูของยัยนั่นตอนประโยคสุดท้าย

"ฮึ่ม!...ฉันจะเอาไปฟ้องพ่อ! ฮึก...ฮือๆๆๆ"  ยัยเอ็มเริ่มร้องไห้ออกมาเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามอง

และสิ่งที่ฉันได้ยินจากปากของคนที่ซุบซิบกันก็คือ...

'ดูสิๆ...สงสารเอ็มจังเลยอ่ะ ยัยนี่ก็ช่างใจร้ายเสียเหลือเกิ๊น...เอาอะไรคิดก็ไม่รู้'

'นั่นน่ะสิๆ...ตบจนทรุดลงนั่งเลยอ่ะ พลังช้างจริงๆ!'

'ท่าทางจะโตมาในสภาพแวดล้อแบบสลัมๆว่ะ ป่าเถื่อนชะมัด!'

ฉันปาดน้ำตาที่มันมาคลอๆทิ้ง...ฉันจะต้องเข้มแข็งให้ได้! เข้มแข็งสิยัยเนม!!! เธอจะไม่ร้องไห้ให้กับคนพวกนี้เด็ดขาด!  คนพวกนี้ไม่มีค่าพอที่เธอจะเสียน้ำตาให้! ไอ้คนพวกนี้ก็แค่เศษฝุ่นธุลีที่พัดเข้ามาทำให้เธอแสบตาเท่านั้นแหละ!!!

เข้มแข็งซะยัยเนม!!!!

อย่าอ่านเพลินนะคะพ่อแม่พี่น้อง!

โหวตด้วยจร้าโหวต