~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~
lesson # 14
ตึก...ตึก...ตึก...
ฉันเดินลงส้นหนักๆ ไม่ใช่เพราะฉันโกรธหรือโมโหใคร...แต่ถ้าฉันเดินเบาๆ ฉันก็คงจะล้มลงไปเลยล่ะมั้ง...ขามันดูเหมือนจะไม่มีแรงซะแล้วสิ...
"นังเน๊มมมมมม" เสียงของนังเดดังมาแต่ไกล...ฉันหันกลับไปมอง
"- -" นังเดวิ่งเข้ามาหาฉันด้วยใบหนายิ้มแย้มสุดๆ วิ่งเร็วๆหน่อยสิฟะ!
"มีข่าวดีๆๆ"
"อะไร?"
"เมื่อกี้ฉันไปสมัครเชียร์ลีดเดอร์ให้แก!(ยังจำกันได้อ๊ะเปล่า?)...รู้มั้ยว่าผลมันออกมาเป็นยังไง^v^"
"อะไร?"
"นี่แกจะพูดคำว่า 'อะไร' แค่คำเดียวเท่านั้นใช่มะ?- -*"
"เอ๊า...แกมีอะไรจะพูดก็พูดมาดิ้!" ฉันเริ่มตีหน้ายักษ์ใส่นังเด...อารมณ์ไม่ดีเฟ้ยอารมณ์ไม่ดี!!!
"พี่เค้าบอกว่าตกลงรับแกแหละ!...เพราะปีที่แล้วสีของเรามีแต่ลีดหน้าเห่ยๆทั้งน้านนน ทำเอาแพ้สีของยัยเอ็มอะไรนั่น!..."
"อือ..." ฉันยิ้มออกมาแค่เล็กน้อยเท่านั้น...
"พี่เค้ายังบอกอีกนะ!...พี่เค้าอ่ะรอแกมาสมัครเป็นลีดตั้งนานและ เค้าบอกว่าแกอ่ะหน้าตาน่ารัก กรรมการน่าจะหันมามองสีของเราบ้าง!"
"จริงอ้ะ-/ / /-" หุๆ...มีคนชมฉันว่าน่ารักด้วยแหละ! รู้สึกดีชะมัดเลย!!!
"จริงดิ!...แกอ่ะยิ้มออกมาได้แล้วนะ! ทำหน้าบึ้งๆอย่างนั้น น้องเดวิ่ลรู้สึกไม่ดีเลย!!!"
"ฮ่าๆๆๆๆ" ฉันปล่อยก๊ากออกมาเสียงดัง...ไม่ว่าตอนที่ฉันเสียใจ หรือเหงา นังเดเนี่ยแหละ...ที่ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้น่ะ^_^
"^v^" นังเดยังคงไม่เลิกส่งยิ้มแป้นมาให้ฉัน ฮ่าๆๆๆ จี้ชะมัดเลยอ่ะ!!!
"นี่เด...ถ้าแกเป็นผู้ชายทั้งแท่งนะ! ฉันคงจะหลงรักแกไปแล้วล่ะ ก๊ากๆๆ"
"หระ เหรอ-/ / /-...."
"เออน่ะสิ! ก๊ากๆๆๆ" อ๊ากๆๆ เริ่มปวดท้องซะแล้วนะเนี่ย หัวเราะมากเกินไปอ่ะ>_<
"แล้ว...ถ้าฉันเป็นผู้ชายทั้งแท่ง เธอจะชอบฉันหรือเปล่าเนม?" อึ้ง...ฉันหยุดเดินอย่างรวดเร็วจนแทบจะสะดุดพื้นหน้าทิ่ม! อย่ามาทำหน้าจริงจังแบบนี้ได้มั้ยเล่านังเด>[]<
"อ่า...>/ / /<...กะ ก็ไม่รู้สินะ ...ก็แกไม่เคยเป็นชายทั้งแท่งให้ฉันดูสักทีนี่นา..." ทำไมจะต้องเขินด้วยเล่ายัยบ้า!!!
"งั้น...ฉันขอเวลาสักวัน แสดงความเป็นชายของฉันให้แกเห็น...ได้มั้ยล่ะ?" นังเดส่งรอยยิ้มหวานๆมาให้ฉัน
"อะ...อืม..." ฉันพยักหน้ารับอย่างเก้งๆกังๆ แล้วโหมดระหว่างเราสองคนก็เข้าสู่ความเงียบทันทันใด...
จนในที่สุดก็ถึงปากซอยเข้าบ้านของฉัน เย้(^o^)/
"อ๊ะ!!!!" ฉันร้องออกมาอย่างตกใจ...เมื่อฉันนึกอะไรบางอย่างออก!
"เป็นอะไรนังเนม?"
"ฉันลืมไป...ลืมไปว่า ต้องรอพี่เชน!!!!" ฉันกรีดร้องออกมาอย่างหวาดๆ โฮๆๆๆ...ไม่น่าเลยฉัน>_<
"แหมๆ...พี่เชนเค้าคงไม่ด่าแกหรอกน่ะ"
"แต่...ฉันอยากให้พี่เชนเค้ารู้จักทางไปบ้านฉันนี่นาT^T"
"โห...เรื่องแค่เนี้ย! เอาไว้วันหลังก็ได้นี่หว่า..." นังเดพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างระอา
"ก็ได้ๆ..." ฉันบอกหน้ามุ่ย ไม่น่ามีความจำสั้นเลยว่ะฉัน! เพราะยัยพวกนั้นแท้ๆเลย ทำให้ฉันร้องไห้จนลืมเรื่องของพี่เชน!!!
"มีอะไรหรือเปล่า?" นังเดถามขึ้นเมื่อเห็นฉันหยุดเดินและเงียบไป
"เด...แกคิดว่าพ่อแม่ของฉัน เป็นเหมือนอย่างในกระทู้นั้นเขียนหรือเปล่า?" ฉันเริ่มรื้อฟื้นความจำของนังเด
"ไม่รู้สิ...แต่ฉันว่าถึงเป็นมันก็ไม่เสียหายหรอก เพราะฉันมั่นใจว่าแม่ของแกไม่เป็นคนอย่างนั้นแน่นอน"
"แล้วพ่อของฉันล่ะ?" ฉันถามเสียงสั่น
"อืม...ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็นพ่อของแกนี่นา แต่ก็เอาเถอะ!!!...แกอย่าคิดมากเลย แกต้องเชื่อใจแม่ของแกสิ" เดพูดอย่างอ่อนโยน
"แต่ว่า...ฉันเคยถามแม่เรื่องนี้ แม่ก็บอกว่าฉันยังไม่พร้อมที่จะฟังเรื่องเก่าๆนี่"
"เฮ้อ...แกก็ต้องตัดสินใจเอาเองแล้วล่ะนังเนม ว่าแกจะเชื่อคนที่รักแกมากที่สุด เลี้ยงดูแกมาตั้งแต่อยู่ในท้อง กับคนที่จ้องแต่จะทำลายชีวิตคนอื่นน่ะ" เดตบหลังอย่างให้กำลังใจก่อนที่เราสองคนจะออกเดินต่อ
ฉันก็ต้องเชื่อแม่อยู่แล้วแหละ!...เอาล่ะยัยเนม แกต้องเชื่อใจแม่ของตัวเอง! อย่าไปฟังคนอื่นที่เค้าจ้องแต่จะด่าเรา อย่าไปฟัง...อย่าไปฟัง...
"หลับฝันดีนะนังเด..." ฉันหันไปบอกมัน นังเดก็พยักหน้าให้ฉัน... อ๊ะๆ...ฉันอยากลองทำดูจังเลยอ่ะ!!! อย่าเพิ่งไปนะนังเด!
"เด!" ฉันเรียกมันเสียงดัง ทำเอามันสะดุ้งเฮือก แฮะๆ...ขอโทษทีนะจ๊ะ
"อะไร?" ฉันกำหมัดแน่น ก่อนจะวิ่งถลาเข้าไปหามันแล้วก็...!!!
>3< จุ๊บ~
ฉันเข้าไปหอมแก้มนังเดมันเบาๆ อ๊ากๆๆๆ ดูหน้ามันดิ้ แดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยอ่ะ!
"เอ่อ...คือ...ถือซะว่าฉันขอบคุณสำหรับเรื่องที่ผ่านมาละกันนะนังเด...อ้อ! ฉันคิดว่า ถ้าฉันเป็นพี่ชินแกคงจะดีใจมากกว่านี้ใช่ม้า~" ฉันบอกหน้าทะเล้นก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านไปด้วยความอาย
อ๊ากๆๆๆๆ กล้าทำไปได้ยังไงวะเนี่ยฉัน>_< แต่นังเดมันคงจะไม่รู้สึกอะไรหรอก(มั้ง)...มันเป็นตุ๊ดนี่นา- -
"กลับมาแล้วหรอจ๊ะลูก หิวข้าวมั้ย?" แม่ยังคงยิ้มอย่างละมุนละไมมาให้ฉัน
"หิวมากๆเลยค่ะแม่!" ฉันบอกก่อนจะรีบวิ่งถลาไปที่โต๊ะอาหาร
"เนม..." แม่เรียกฉันเสียงแผ่วเบา
"ขา?"
"ลูกอยากรู้เรื่องงานของแม่และก็เรื่องของพ่อใช่มั้ยจ๊ะ?" ฉันหยุดน้ำลายไว้ไม่ให้หกเพื่อจะตั้งใจที่แม่พูด
"ค่ะ..."
"แม่ทำงานในบาร์จริงๆจ้ะ ส่วนพ่อก็เป็นลูกค้าในร้าน...แต่! พ่อเค้าเป็นคนดีนะจ๊ะ เค้าเห็นว่าแม่อยู่ตัวคนเดียว พ่อเค้าก็เลยช่วยแม่เรื่องค่าใช้จ่าย จนมันกลายเป็นความรัก..." แม่เล่าทั้งน้ำตาคลอๆ "ทางพ่อแม่ของพ่อเนม ไม่ยอมรับแม่...เพราะเห็นแม่เป็นพวกสาวในบาร์ แต่พ่อก็ไม่ยอม ...เค้าแอบแต่งงานกับแม่อย่างเงียบๆ จนในที่สุดแม่ก็ตั้งท้อง"
"...."
"ทางพ่อแม่ของพ่อรู้เข้า...ก็ห้ามพ่อไม่ให้มาหาแม่อีก แต่พ่อก็แอบมาหาแม่บ่อยๆ คอยส่งเงินให้ แล้วพ่อของลูกเค้าก็เครียดเรื่องอะไรก็ไม่รู้...เอาแต่กินเหล้า จนต้องจากแม่กับลูกไปด้วยโรคตับแข็ง ฮึก..." แม่ปิดปากไม่ให้มีเสียงสะอื้น "แม้แต่งานศพของพ่อ...แม่ก็ยังไม่เคยไปเลยสักครั้ง" น้ำตาของแม่ไหลพราก...
ฉันขอพูดเลย...แม่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งจริงๆ ส่วนพ่อของฉันก็ไม่ใช่ขี้เมาที่ไหน...พ่อก็มีงานทำดีๆ แต่ว่าเครียดจนต้องกินเหล้าเยอะแยะ พ่อเป็นคนดีที่สุดในสายตาของฉัน...
"แต่ที่แม่ไม่เคยเล่าให้ลูกฟังซะที ก็เพราะว่า...แม่กลัวลูกจะรับไม่ได้ กลัวลูกจะต้องอายเพื่อนๆ ฮึกๆ...แม่กลัวว่าลูกจะเกลียดแม่ที่แม่เป็นอย่างนี้" ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ฉันก็รีบโผเข้าไปกอดแม่ทันที
"แม่ขา...เนมไม่เคยคิดจะเกลียดหรือโกรธแม่สักครั้งเลยนะคะ ...แม่เป็นแม่ของเนม ฮึกๆ...เนมรักแม่มากๆเลยนะคะ" ฉันกอดแม่ทั้งน้ำตา...
"แม่ก็รักลูกนะจ๊ะเนม...ขอบคุณที่ลูกยอมรับในตัวแม่ ขอบคุณจ้ะ" แม่ลูบหัวฉันเบาๆด้วยความอ่อนโยน
กอดครั้งไหนๆก็ไม่สู้กอดครั้งนี้จากแม่ของฉันเลยจริงๆ...
หนูรักแม่นะคะ!!!
ครืดคราดๆๆๆ
มือถือของฉันสั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะ...ใครโทรมาน้อ!?
อ้าว!...พี่เชนโทรมานี่นา ฮิฮะๆ กำลังอยากคุยด้วยพอดีเลยง่ะ>_<
"ฮัลโหล...." ฉันทักทายประโยคแรก พยายามดัดเสียงให้หวานสุดๆ
[น้องเนม...ทำไมน้องเนมไม่รอพี่ล่ะครับ!!!] พี่เชนว้ากมาจากปลายสาย
"นะ เนมขอโทษค่ะพี่เชน...พอดีมันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะค่ะ เนมขอโทษนะค้า"
[เฮอะ!...พี่งอนแล้ว รู้ไว้ซะด้วย!!!] ขนาดตอนงอนยังน่ารักเลยง่ะ>/ / /<
"ง่า...เนมขอโทษจริงๆน้า แล้วอีกอย่างนะ! ตอนที่พี่คุยกับเอ็ม เนมยังไม่งอนไม่โมโหพี่เลย" ฉันพูดประชดเล็กน้อย
[ตอนนั้นพี่แค่คุยกับเอ็มเฉยๆ...ไม่ได้คิดอะไรกับเอ็มเกินกว่าคำว่าน้องสาวเลยนะ]
"แต่เอ็มเค้าชอบพี่เชนนี่นา...แล้ว แล้วถ้าวันนึง พี่เชนคิดกับเนมแบบน้องสาวบ้างล่ะ?"
[ไม่มีทางหรอก...ถึงแม้ว่าจะต้องเลิกกับเนม พี่ก็จะยังมองเนมแบบผู้หญิงคนนึงอยู่ดี] อ๊ากๆๆๆ ใจจะละลายแล้วจ้า>0<
"จริงอ้ะ?"
[จริงสิ]
"โอเคค่ะ...เนมเชื่อพี่เชนนะคะ ว่าแต่...ตอนนี้พี่เชนทำอะไรอยู่หรอคะ?"
[พี่หรอ?...พี่ก็กำลังคิดถึงน้องเนมอยู่ไงล่ะ!!!] กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
"อย่ามาเล่นมุขแบบนี้นะพี่เชน...เนมเขิน!!!" ฉันตอบกลับไปทั้งหน้าแดงๆ ตอนนี้จากที่ฉันคิดว่าจะทำการบ้าน ก็มานอนกลิ้งอยู่บนเตียงแล้วล่ะค่ะ!
[ฮ่าๆๆๆ...พี่อยากเห็นตอนน้องเนมเขินจังเลยอ่า]
"ทะลึ่ง!!!"
[ทะลึ่งตรงไหนๆ...อ๊ะ! พี่ต้องวางแล้วล่ะครับ พี่มีธุระน่ะ]
"ค่ะ...บ๊ายบายค่ะ" อ๊ากกกกกกกกกก มีความสุขจังเลยโว้ยยยยย วันนี้ช่างมีความสุขจริงๆ ขอให้วันต่อๆไปมีแต่ความสุขทีเถอะ!!!
เหอๆ ขอโทษทีนะคะ ถ้าเราแต่งแล้วมันมะหนุกT^T เราพยายามเต็มที่แล้วน้า~
สมัครสมาชิก