~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~

lesson # 17

ฮ้าวๆๆ~~  วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้วแหละ ฮิฮะๆ>.< (จะดีใจอะไรนักหนายะ- -)  ก็วันนี้มีการ์ตูนให้ดูนี่นา!  ฉันจะดูการ์ตูนๆ^ ^

"ตื่นแล้วหรอจ๊ะเนม"  แม่ทักฉัน

"ค่า~~" ฉันลากเสียงยาวพร้อมกับรีบถลาไปที่โซฟาหน้าทีวีตัวโปรดทันที! โดราเอมอนจะมาหรือยังน้า>_<

"ทำไมวันนี้ดูมีความสุขจังเลยล่ะจ๊ะ" แม่ถามฉันขึ้น ทำไมอยู่ดีๆหน้าฉันถึงร้อนๆนะ!  ตายแล้วๆ

"ก็...นิดหน่อยอ่ะค่ะแม่ แหะๆ" ฉันส่งยิ้มแห้งๆไปให้  กรี๊ดๆๆๆ ตื่นทันโดราเอมอนพอดีเลยง่ะ>.<

"แล้วเมื่อวานสนุกมั้ย?" โอยๆๆ...อย่าถามจิ! ดูดิ...ไม่มีสมาธิดูการ์ตูนเยยT^T เดนี่ก็อีกคน...ทำเอาฉันหวั่นไหวไปหมดแล้ว!!!

"ก็สนุกค่ะ...แต่เสียดายที่ฝนตก" ฉันตอบทั้งๆที่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ทีวี

"อ่าหรอ..."  แล้วแม่ก็เงียบไปในที่สุด  ฉันจะได้ดูการ์ตูนด้วยความสบายใจซะที!!!

"555+"  ฉันหัวเราะอย่างสนุกสนาน! ก็โดราเอมอนตอนนี้น่ะสิ...ตลกชะมัดเลยอ่ะ ^o^

"แล้วไม่มีการบ้านหรอจ๊ะ?" 

"ฮ่าๆๆ...เอิ๊กO_O"  กะ การบ้านอย่างนั้นหรอ? กรี๊ดๆๆๆ ฉันยังไม่ไดแตะมันเลยจั๊กติ๊ดนึงอ่าT T...ไหนจะเคมี คณิต สังคม และอีกบานตะไท! คนที่จะช่วยฉันได้ก็มีมันอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ!!!

นังเด!!!!

แต่...ฉันยังกล้าๆกลัวๆที่จะเจอหน้ามันอยู่เลยนี่นา- - โฮๆๆ บังอาจมาขโมยจูบแรกของฉัน>/ / /<

"ว่าไงจ๊ะ?" แม่เค้นเสียงอีกรอบ แงๆๆ แม่น่ากลัว

"ดะ เดี๋ยวหนูจะไปทำบ้านนังเดมัน เอ้ย! บ้านของเดเค้านะคะแม่" พูดจบฉันก็รีบวิ่งปรู๊ดขึ้นห้องไปหยิบการบ้านลงมาทันที  อดดูการ์ตูนเลยเห็นมั้ยเนี่ย เจ้าพวกการบ้านบ้า!!!

ขอให้เดอยู่บ้านทีเฮอะ>/\<...

"มีอะไรหรอเนม?"  โชคดีชะมัด! นังเดมันอยู่บ้าน!!!

"ก็...การบ้านฉันยังไม่เสร็จเลยอ่ะดิ ช่วยฉันหน่อยน้านังเดวิ่ล^/\^" เดทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน ทำไมอ้ะ! ฉันทำอะไรผิดหรือไง- -?

"อย่าเรียกฉันว่านังเดวิ่ลได้มั้ย?" เดบอกเสียงเรียบ

"ทำไมอ้ะ! แต่ก่อนแกก็บอกว่าชอบจะตายไปนี่นา"

"แต่ก่อนกับเดี๋ยวนี้มันก็ไม่เหมือนกันแล้วนี่..." เดพูดพร้อมกับเดินนำหน้าพาฉันเข้าบ้านไป  เป็นอะไรของเค้าวะ- -

"แกเป็นอะไรของแกวะเนี่ยเด?" ฉันพูดพร้อมกับดึงแขนให้มันหันมาเผชิญหน้ากับฉัน!

"...เปล่า..."

"เปล่าบ้านแกดิ้! มันไม่สมกับเป็นแกเลยนะเว้ย!!!" ฉันตะคอกใส่หน้าของมัน

"แล้วอย่างไหนมันถึงจะสมกับเป็นฉันล่ะ!? ต้องตุ้งติ้งอยู่ตลอดเวลาใช่มั้ย?  ต้องคอยทำท่าสะดีดสะดิ้งอย่างนั้นใช่มั้ย?" เดเองก็ตะคอกกลับมาเหมือน กัน...

"ฉันยังไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะเว้ย"

"เออ!...ฉันมันเป็นตุ๊ดเป็นแต๋ว! เป็นเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งของแก พอใจมั้ย!!!"  โอ๊ยๆ...ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง!!!

"พอเหอะเด..."  ฉันบอกเสียงเนือยๆ

"เนม!...เธอเคยมองฉันในแบบผู้ชายคนนึงมั่งหรือเปล่า!!!" เดตะคอกเสียงดังพร้อมกับรั้งแขนของฉันเอาไว้

"ไม่เคย!!!!!"  ฉันตอบกลับแบบไม่ต้องคิด! เดมีสีหน้าที่สลดลงเล็กน้อย

"ฮึ่ม..." เดครางฮึ่มๆ ก่อนจะคว้าฉันเข้าไป...เข้าไป...เข้าไปจะ จูบO[]O 

"หึย...ปล่อยนะ!" ฉันพยายามดิ้นสุดแรงเกิด! แต่ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดเลยแม้แต่น้อย!

เพียะ!!!

ฉันตบเข้าที่หน้าของเดอย่างจัง! ฉันยืนหายใจหอบฮั่กทั้งน้ำตา...ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคนนี้คือใคร? เค้าไม่ใช่เดคนเดิมอีกแล้วใช่มั้ย?

"ฉะ ฉันขอโทษ..."  เดบอกเสียงอ่อยพร้อมกับเข้ามาเช็ดน้ำตาให้ฉัน

"อย่า!!!"  ฉันปัดมือเค้าออก!

"เนม...ฉัน  ฉันแค่...ล้อเล่นเฉยๆ"

ล้อเล่น?  นี่ฉันหูฝาดไปใช่มั้ย?...ทำไมฉันถึงได้ยินว่าสิ่งที่เค้าทำลงไปคือการล้อเล่น?

"จูบเมื่อวานนี้นายก็แค่ล้อเล่นใช่มั้ยเด?" ฉันถามเสียงสั่น...

"..."  เดไม่ตอบเอาแต่ก้มหน้านิ่ง

"ฮือๆ...ทำไมนายไม่พูดล่ะเด!! นายล้อเล่นใช่มั้ย? นายเอาจูบแรกของฉันมาล้อเล่นใช่มั้ย!!!" ฉันตวาดพร้อมกับทุบอกของเค้า

"เธอฟังฉันก่อนสิเนม..."

"นายก็พูดมาสิ!!!" ฉันจ้องตาเค้าทั้งน้ำตา

"คือ..."

ไม่เข้าใจเลย! ทำไมเวลาผู้หญิงไม่ฟังเหตุผล ผู้ชายก็อยากจะเล่าเสียเหลือเกิน! ที่พอผู้หญิงจะฟัง กลับไม่พูด!!!!

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่นายจะมาล้อเล่นกันแบบนี้นะเด!!!...ฮึก ฉันผิดหวังในตัวนายชะมัด!" ฉันกระแทกเสียงใส่เค้าก่อนจะวิ่งออกจากบ้านของเดไป...

ทำไมถึงเสียใจมากมายขนาดนี้นะ!...ทำไมหัวใจของเราถึงสั่นขนาดนี้?  ทำไมถึงเสียใจเหลือเกินที่เดทำแบบนั้น?...ทั้งๆที่เดมันก็เป็นแค่...'เพื่อน'...

"ว้าย! ทำไมลูกถึงร้องไห้ขนาดนั้นล่ะจ้ะ!!!" แม่ถลาเข้ามาหาฉันทันที

"ฮือๆๆๆ..." ฉันทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้ตรงนั้นทันที  ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเสียใจขนาดนั้น...

นี่เราเองก็...รักเดหรอ?  มันจะใช่ได้ยังไงกันล่ะ!...เดมันทำตัวเป็นตุ๊ดเป็นแต๋วมาตลอดเป็นปีๆ อยู่ดีๆก็มาเปลี่ยนเป็นผู้ชายทั้งแท่ง! ใครจะไปปรับตัวทัน!!!

แล้วถ้าเรารักเด...พี่เชนเราเอาไปไว้ที่ไหนกันนะ?  เฮ้อ...ทำไมปัญหามันเยอะขนาดนี้Y.Y

"ร้องไห้พอหรือยังจ๊ะลูก^ ^" แม่ยังคงส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้ฉันเหมือนเคย

"ค่ะ..."

"แล้วตกลง...ร้องไห้เรื่องอะไร?"

"คือ...เมื่อกี้นี้ หนูหกล้มตรงหน้าบ้านน่ะค่ะ แหะๆ"  แม่จะเชื่อมั้ยน้อ!

"แล้วทำไมถึงหกล้มซะล่ะ! เห็นไปบ้านของเดไม่ใช่หรอ?"

"ก็...หนูลืมของเลยว่าจะกลับมาเอาแล้วก็เลย ล้มอ่ะค่ะ..."

"เจ็บมากมั้ย? ไปทำแผลสิ" แม่ค่อยๆพยุงฉันขึ้น

"ไม่ต้องหรอกค่ะแม่...ไม่ได้มีแผลอะไรมากหรอกค่ะ"

"แล้วทำไมร้องไห้ซะขนาดนั้นล่ะจ๊ะ?"  ทำไมแม่ถึงถามเยอะขนาดนี้เนี่ย กลัวไม่มีบทหรือไงอ้ะ!!!

"คือ...ช่างเถอะค่ะแม่! เนมขอตัวนะคะ" ฉันพูดก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องไป!

ฉันทิ้งตัวเองลงบนเตียง...'เนม!...เธอเคยมองฉันในแบบผู้ชายคนนึงมั่งหรือเปล่า!!!'...'ไม่เคย!!!' ....ทำไมตอนนั้นฉันถึงได้ปฏิเสธไปเร็วขนาดนั้นนะ?

ความจริงก็เคยอยู่หรอก...แต่มันก็บางครั้งบางคราว จนลืมไปบ้างแล้วนี่! อ๊ากๆๆๆ หยุดคิดซะทียัยเนม! ฉันจะไม่คิดถึงเดอีกแล้ว!...คนที่ทำร้ายน้ำใจฉัน!!!

ฮือๆT T...ฉันเกลียดเดที่สุดเลย!!!!

"เนมไปก่อนนะคะแม่^ ^"  ฉันบอกลาแม่ก่อนจะเปิดประตูบ้านออกไป...

เฮือกO_O...เด!!!

"เรื่องเมื่อวานนี้..." เดเปิดปากพูดขึ้นก่อน

"ช่างเหอะ...ไม่ต้องเล่าแล้ว ฉันไม่อยากฟัง"  ฉันพูดเสียงเรียบพร้อมกับตีหน้าเชิด

"แต่เนม..." เดทำน้ำเสียงเว้าวอนจนฉันแทบใจอ่อน!

"ฉันเข้าใจแล้วเด ฉันเข้าใจ...นายคงทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบนั่นแหละนะ ตอนที่ดรีมเวิร์ลก็ด้วย..."

"ไม่ใช่นะเนม!!!" เค้าเริ่มเสียงแข็ง  "เธออย่าคิดอะไรไปเองได้มั้ย!!!"

"นายมีสิทธ์อะไรมาห้ามฉันคิดล่ะ?"

"เนม..." เค้าเรียกชื่อฉันเสียงเบาๆ

"อะไรอีกล่ะ?"

"ฉันอยากให้เธอลืม...เดวิ่ลคนนั้น  ได้มั้ย?"  เหมือนหัวใจของฉันหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม! เดบอกว่าให้ฉันลืมเดอย่างนั้นหรอ!!! งงวุ้ย- -

"ไม่เข้าใจ..."

"ให้เธอลืมนังเดวิ่ลที่เป็นตุ๊ดเป็นแต๋ว...แล้วจะมีเดคนใหม่ ที่เป็นผู้ชายมากกว่าเดิม สุภาพบุรุษมากกว่าเดิม..."  ฉันหยุดยืนนิ่งฟังเค้าพูด

"ฉัน...จะไม่ทำ"

"เพราะเธอรักพี่เชนใช่มั้ย?"

"เกี่ยวอะไรกับพี่เชนด้วยเล่า!!!" ฉันตวาดใส่เค้า

"เธอกลัวเนม!...กลัวที่จะเผลอใจให้ฉันใช่มั้ย! ถ้าเธอไม่ได้คิดอะไรกับฉันจริงๆ เธอก็เลือกที่จะตอบว่า'ฉันจะลืมนังเดวิ่ล!' ...แต่ที่เธอไม่อยากลืม ก็เพราะเธอกลัว!!!"

"หลงตัวเอง!!!!!" ฉันเริ่มมีน้ำตามาเอ่อๆ "ที่ฉันไม่อยากลืม...ก็เพราะฉันชอบตอนที่นายเป็นนังเดวิ่ลมากกว่า...ฉันรู้สึกดีกว่าการที่ได้อยู่ใกล้นายในตอนนี้ซะอีก ฮึก..."  ฉันปาดน้ำตาทิ้งทันที

"นั่นสินะ...ฉันคงหลงตัวเองจริงๆ" เดพูดเสียงแผ่ว พร้อมกับก้มหน้านิ่ง

"เอ่อ..."

"แต่ฉัน...จะไม่มีทางกลับไปเป็นนังเดวิ่ลคนนั้นอีกแล้ว! เพราะฉัน...เพราะฉันรักเธอไงเนม!!!!!"

"หาO{}O"