~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~
lesson # 22
"-v-" ฉันอมยิ้มทั้งหน้าแดงๆ ส่วนน้องน้ำข้าวก็มีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้าไปหมด
"พี่เดพูดอะไรหรอคะ?...ข้าวไม่เห็นจะเข้าใจเลย- -?" ดีแล้วล่ะที่น้องน้ำข้าวไม่เข้าใจน่ะค่ะ เหอๆ
เคร้ง! เดปล่อยไม้บรรทัดที่อยู่ในปากร่วงหล่นลงพื้น ฉันและน้องน้ำข้าวสะดุ้งเล็กน้อย
"น้องน้ำข้าวอยากฟังแบบชัดๆมั้ยล่ะครับ?^^" หะ หา!O_O เดจะพูดจริงๆหรอ? ไม่น้าๆๆๆๆๆ
"เอาสิคะ^^" อย่ามาเอาแถวนี้นะน้องน้ำข้าววว>[]<
"เมื่อกี้พี่พูดว่า...อุ๊บOxO" ฉันรีบยัดไม้บรรทัดเข้าปากเดมันทันทีเลยล่ะค่ะ เหอๆ...ใครจะยอมให้พูดกันเล่า!
"คือ...เดเค้าพูดเรื่องไม่ค่อยดีน่ะค่ะน้องน้ำข้าว เพราะฉะนั้น...อย่าฟังให้เสียหูเลยค่ะ แหะๆ^^" ฉันถอดไม้บรรทัดแล้วพูด พร้อมกับส่งรอยยิ้มแห้งๆไปให้!
"อ่าค่ะ...งั้นน้ำข้าวไปก่อนนะคะ รักพี่เดนะคะ จุ๊บๆ>3<" เธอว่าพร้อมกับขยับเข้ามาหาเด แต่ว่า...วะฮะฮ่าๆ เดถอยหนีจนน้องน้ำข้าวเซเลยล่ะ ฮ่าๆๆ สะใจๆๆๆ
ตุ้บ! - -...อะไรมันจะบอบบางปานนั้นคะน้องน้ำข้าว! เซนิดเซหน่อยก็ล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว นั่นๆ...ทำท่าจะร้องไห้อีก!
"ฮึก...พี่เดใจร้าย...ฮึก...ฮือๆๆๆๆ" น้องน้ำข้าวร้องไห้เป็นเขื่อนแตกแล้วค่ะท่านผู้อ่าน- -
"จะ เจ็บตรงไหนเหรอ?" เดหน้าถอดสี ฉันหน้าเริ่มแดงด้วยความโมโห...ไอ้โง่! น้องเค้าแกล้งชัดๆ! ทำไมถึงตาถั่วอย่างนี้นะ!(เริ่มเข้าบทโหดแล้ว- -)
"ฮือๆ...สงสัยข้อเท้าของข้าวจะพลิก ข้าวเจ็บจังเลยค่ะพี่เดT^T" อ๊ะโห...เว่อร์เกินไปอ๊ะเปล่าคะคุณน้อง! ล้มแค่เนี้ยข้อเท้าพลิก ถ้าตกบันไดไม่ตายโหงเลยหรอ!!
"งั้น...เดี๋ยวพี่พาไปห้องพยาบาลนะครับ" เอ๊า...โง่เชื่ออีก!
"ข้าวลุกไม่ไหวT^T" อยากได้รางวัลออสก้าร์นักหรือไงคะคุณน้อง- -++
"อ่า...อึ๊บ!" แล้วเดก็อุ้มยัยน้องน้ำข้าวนั้นขึ้นมาแบบเจ้าหญิง ก่อนจะค่อยๆเดินไป เหมือนว่าฉันไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลยแฮะ- -
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อารมณ์เสียโว้ยยยยย!
"-_-++" ฉันคาบไม้บรรทัดทั้งหน้าหงิกๆ จนในที่สุดมันก็หมดคาบชั่วโมงเรียนของวันนี้!
หึยๆๆ ฉันเกลียดวันนี้>[]<+++
"จะกลับแล้วหรอเนม?" เดเข้ามาถามฉัน มันจะดีมาก...ถ้าไม่มีน้องน้ำข้าวอะไรนี่คล้องแขนเดตามมาด้วยน่ะ-_-
"ไม่รู้" ฉันตอบเสียงรำคาญ พร้อมกับสะพายกระเป๋าขึ้นใหล่
"ทำไมถึงตอบอย่างนั้นล่ะคะพี่เนม...พี่เดเค้าถามดีๆนะคะ" ยัยน้องน้ำข้าวยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาพูด เดี๋ยวแม่ก็ตบฟันหักซะเลยนี่!!
"-_-++" ฉันจ้องหน้าเดนิ่ง ก่อนจะเดินหนีออกมาจากห้อง เฮอะๆ! ฉันจะไปหาพี่เด>_<
"จะไปไหนน่ะเนม" เดยังคงวิ่งตามมา ยัยน้องน้ำข้าวนั่นก็ยังเกาะเดเหมือนเดิม
"...ไปหาพี่เชน" ฉันตวาดใส่ ก่อนจะรีบเดินจ้ำๆๆๆ ไปหาพี่เชนที่ห้อง ชิๆๆ โกรธร้อยปีอย่ามาดีร้อยชาติ:P
"อ้าว...เนม"
"ค่ะพี่เชน- -"
"ทำไมหน้าบึ้งซะขนาดนั้นล่ะ?" พี่เชนเข้ามาจับมือฉันไว้ และพาฉันเดินลงบันได
"...นิดหน่อยค่ะ- -"
"ยังโกรธพี่อยู่หรอ?"
"ถ้าเนมโกรธพี่...เนมคงไม่มาหาพี่หรอกค่ะ- -"
"เออแฮะ" พี่เเชนหัวเราะแก้เก้อเป็นเด็กๆ ซึ่ง...มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาเลย- -
"พี่เชนรู้จักน้องที่ชื่อ น้ำข้าวหรือเปล่าคะ?" ฉันถามโพล่งออกไป อาจเป็นเพราะในหัวฉันยังคิดเรื่องของเดอยู่ก็ได้ล่ะมั้ง!
"อ่า...น้ำข้าวไหน?"
"ถ้าพี่เชนไม่รู้จักก็ไม่เป็นไรค่ะ..." แล้วฉันก็เงียบไป ทำไมในใจมันถึงว้าวุ่นขนาดนี้นะ! โอ๊ยๆๆ จะบ้าตายอยู่แล้ววววว>0<
"มีอะไรหรือเปล่า?...เล่าให้พี่ฟังก็ได้นะ" ถ้าขืนเล่าก็โดนน่ะสิ- -
"ช่างเถอะค่ะ...มันเป็นเรื่องเล็กๆ"
"มีความลับกับพี่หรอเนม?" เอาเข้าไป- -...ทำไมผู้ชายถึงได้ชอบคิดอะไรแบบนี้ทุกทีเลยนะ!!
"เปล่า..."
"เนม" พี่เชนเน้นเสียงหนัก อย่ามาทำเสียงกับฉันแบบนี้นะ! มันโมโห!!!
"เลิกถามเนมซักทีได้มั้ยคะ! มันเป็นเรื่องของเนม พี่เชนจะมายุ่งอะไรด้วยล่ะ! บางเรื่องที่เนมไม่อยากบอก พี่ก็ไม่ต้องมาถาม! เนมไม่อยากจะเล่า!!!" ฉันตะโกนออกไปอย่างรวดเร็วไม่มีหยุดพัก...
นี่ฉันหายใจทางเหงือกหรือเปล่าวะเนี่ย- -
"เนม?" พี่เชนตาโตเท่าไข่ห่าน
"โว้ย!...ขอโทษค่ะ!!" ฉันบอกเสียงดัง ก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น ทำไมวันนี้ฉันถึงหงุดหงิดจังเลยนะ!!!!
เป็นเพราะนายคนเดียวเลยเด! เพราะนายคนเดียวเลย! ถ้านายไม่รู้จักกับน้องน้ำข้าว ฉันคงไม่โมโหขนาดนี้หรอกนะ! ไอ้บ้า! ถ้านายคบกับน้องน้ำข้าวเมื่อไหร่ โลกแตกแน่ๆ! เพราะฉันจะพ่นไฟออกมาเป็นก๊อดซิล่า ถล่มเมืองให้มันวอดวาย!!!
ฉันหึงนะโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย>[]<
หะ หาO_O...นี่ฉัน หึงเดหรอเนี่ย?...ทะ ทำไมฉันถึงหึงมันล่ะ?...เพราะฉันรักเดหรอ!? ...แล้วพี่เชนล่ะ? ถ้าเรารักเด...แล้วเรารู้สึกยังไงกับพี่เชนกันนะ! นี่ฉันกำลังจะจับปลาสองมือหรอ?
บ้าเอ๊ยยยยยยยยยยยย!!!!
"เนม..." ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงที่บังอาจเรียกชื่อฉันตอนกำลังหงุดหงิด
"มีอะไร- -" ฉันตอบกลับไปอย่างขวานผ่าซาก ก็คนที่เรียกฉันมันคือ เด!!!
"ทำไมกลับมาถึงเร็วจังเลยล่ะ?"
"เก่งไง..." ฉันตอบได้กวนโอ๊ยชะมัด>_< ชิชะๆ ยัยน้องน้ำข้าวมันกลับไปแล้วหรือไง!!
"วันนี้เนมเป็นอะไรเนี่ย?...โมโหทั้งวันเลยนะ"
"ก็เพราะ นา...เอ๊ย! ไม่ใช่สิ..." หึยๆ เกือบจะพูดออกไปซะแล้วสิ>_<
"ก็เพราะอะไรล่ะ?" อย่ามาเซ้าซี้ถามอย่างนี้เด้ะ!!!
"อย่ารู้เลย..." ฉันว่าพร้อมกับหมุนตัวกลับเพื่อเดินต่อ
"เธอหึงฉันใช่มั้ย!" เดถามพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ฉัน-ไม่-ได้-หึง-นาย" ฉันตอบกลับไปอย่างฉะฉาน เหมือนพระเจ้ากำลังจะลงโทษที่ฉันโกหกแฮะ- -
"เธอชอบฉันแล้วใช่มั้ยเนม!" เดมันหูตึงหรือไงฟะ?...เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะบอกมันไปเองนะเนี่ย!
"ฉัน-ไม่-ได้-ชอบ-นาย" จี๊ดดดดด โอ๊ย...ทำไมมันเจ็บจี๊ดขึ้นมาแบบนี้นะ? พระเจ้าลงโทษฉันซะแล้วหรอ?
"ถ้าฉันจะคบกับน้องน้ำข้าว!...เธอจะรู้สึกยังไง?"
"O_O" ช็อค...ไม่นึกเลยแฮะ ว่าเดจะถามคำถามนี้!
"ว่ายังไง?" เดถามพลางเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ
"ไม่รู้" นี่เป็นคำตอบสากลของฉันเลยล่ะมั้ง...อะไรที่ก้ำกึ่งมันต้องตอบแบบนี้เสมอ!
"ทำไมล่ะ-^-" เดทำหน้าอ้อนๆ! อ๊ากกกก ใจมันสั่นๆ!
"ก็มันไม่รู้จริงๆนี่นา!"
"ฉันว่าเนมรู้...แต่เนมไม่กล้าพูด" อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลยน่า~
"ฮึ่ม..." ฉันรีบเดินหนีทันที ขืนยังยืนอยู่ตรงนั้น ฉันตายแหงมๆ!
ครืนๆๆ...เปรี้ยง!!!!!!
"กรี๊ดดดดดดดดดดด" ฉันร้องเสียงดัง ปิดหูปิดตาแน่น! มันมาฟ้าผ่าอะไรตอนนี้วะเนี่ย! เออเว้ย...โมโหจนลืมดูฟ้าดูฝน!
ครืนๆๆ ซู่ๆๆๆๆๆ
โฮๆๆ...ให้มันได้อย่างนี้สิ!
"เนม...เป็นอะไรมากหรือเปล่า?"
"เปล่าๆๆ>_<" ฉันตอบทั้งๆที่ยังปิดตาแน่น
"ไปหาที่หลบฝนกัน" เดว่าพร้อมกับฉุดฉันให้ลุกขึ้น แล้วก็พาฉันไปหลบตรงร้านขายของซึ่งมันปิดอยู่!
"ตกลงมาได้" ฉันบ่น
"นั่นน่ะสิ...เหมือนฟ้าเป็นใจเลยเนอะ^^"
"-/ / /-"
ตึกตักๆๆๆๆๆๆๆ
เอาแล้วไงล่ะ...หัวใจฉัน- -;;;
อาจจะมะหนุกน้าตอนเนี้ย! ที่ไม่บอกตอนจบ ก็เพราะว่า...เรามาเขียนสดในนี้เลยอ่า~ แต่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหาจุดจบได้!
ขอบคุณที่โหวตและก็เม้นท์นะคร้า~