~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~

lesson # 25

แฮ่กๆๆๆ

ฉันรีบใช้พลังของขาที่เหลือ ลากตัวเองกลับมาที่ห้องด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่มุมปากก็ยังคงมีรอยยิ้มบางๆ เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรสักอย่างออกไป...

"อ้าวเนมO_O"  เดเรียกฉัน  เดนั่งอยู่บนโต๊ะของตัวเอง หันหน้ามาทางประตูห้อง

"อือ"  ฉันตอบรับเพียงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเดินขึ้นไปนั่งบนโต๊ะแล้วหันหน้ามาทางหน้าต่าง  ซึ่งก็คือตอนนี้...เรานั่งหันหลังให้กัน...

"เป็นไงบ้างล่ะ?"

"ก็...ดีมั้ง^^"  ฉันฉีกยิ้มออกมาเบาๆ

"แล้วตกลง...พี่เชนกับน้องน้ำข้าวเค้าเป็นอะไรกัน?"  เดยังคงถามต่อ

"เค้าเคยเป็นแฟนกันล่ะ..."

"ฉันขอเดานะ ว่า...น้องน้ำข้าวยังไม่ลืมพี่เชนใช่ม้า~"  เดพูดเสียงร่าเริง

"ถูก  นายเดาถูก!"

"แล้วมันเป็นยังไงต่อล่ะเนม?"  อยู่ดีๆเสียงของเดก็ลดคีย์ลงมาระดับต่ำจนดูน่าสงสารเสียเหลือเกิน!!!

"ฉันก็ถามพี่เชนว่า...พี่เชนจะเลือกใคร?  ...พี่เชนไม่ยอมตอบ"

"..."

"พอพี่เชนถามฉันกลับว่า แล้วฉันล่ะจะเลือกใคร...ระหว่างพี่เชนกับ...กับ..."

"กับใคร?"  เสียงของเดค่อนข้างๆกระตือรืนร้นขึ้นมา!

"กับเดน่ะสิ...-/ / /-"  แล้วฉันก็เกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาอย่างกระทันหัน!

"เนมเลือกใครกันล่ะ?"  เดพูดเสียงนุ่มๆแต่แฝงไปด้วยความกังวล

"ฉันก็...ก็...เลือก...เดน่ะสิ-/ / /-"  ฉันพูดเสียงสั่น...แต่ว่า ทำไมกัน?...พอพูดแล้วน้ำตามันเหมือนจะไหลเลยแฮะ!?

"ขอบคุณนะ..."

"อือ"  ฉันตอบสั้นๆพลางปิดปากเงียบ ...ฉันกลัวเค้าได้ยินเสียงสะอื้นนี่นา!

"เธอชอบฉันใช่มั้ยเนม?" 

"O_O"  ฉันตาเบิกโพลง  หยุดหายใจไปชั่วขณะ!!!  นะ นายถามอะไรออกมาเนี่ยย>/ / /<

"ใช่หรือเปล่า?"

"..."

"เนม..."

"..."

"นี่...เนม..."

"ถ้าใช่แล้วจะมีอะไร?"  ฉันตอบไปทั้งเสียงสั่นๆและเสียงสะอื้น  ฉันพูดเหมือนคนเหม่อลอย แต่ว่า...ก็รู้ตัว รู้หัวใจ  ว่าสิ่งที่พูดออกไปน่ะ มันมาจากใจฉันจริงๆ...ฉันชอบเดจริงๆ...

"เฮ้อ..."   เดถอนหายใจออกมาเบาๆ

"...."

"ทำเป็นท่ามากอยู่ได้นะยัยบ๊อง!"  เดพูดพร้อมกับเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง  เค้าค่อยๆหอมแก้มฉันเบาๆ

"ขะ ขอโทษT^T"

"ไม่ต้องเลยๆๆ...ท่ามากๆอย่างนี้ก็ดีนะ ตื่นเต้นดี^^"  เดพูดกลั้วหัวเราะ พลอยทำให้ฉันยิ้มออกมาด้วย!

"กลับบ้านกันมั้ย?"  ฉันถามเค้าออกไป หลังจากที่เดกอดฉันอยู่นานแล้วอ่ะนะ- -++

"ไม่เอาอ่ะ...เค้าอยากกอดตัวเองอย่างนี้นานๆๆ"  เดพูดพร้อมกับไซ้คอฉันด้วยจมูกของเค้าเบาๆ  อ๊ากๆๆ จั๊กจี๋>[]<

"แหมๆ...ทำเป็นพูดจาน่ารัก! ...กลับบ้านกันเหอะเด" ฉันค่อยๆแกะมือของเค้าด้วยความลำบาก- -  ก็เล่นกอดซะแน่น รัดซะยิ่งกว่างูอนาคอนด้ารัดซะอีก!(ถ้างั้นก็คงตายไปนานแล้วล่ะ- -)

"ก็ได้ๆ-3-" เดพูดเสียงงอนๆพลางทำปากบู่ๆแบบเด็กๆ  ฮ่าๆๆ...น่ารักดีจัง!

"อย่างอนสิ" ฉันว่าพลางจิ้มๆแก้มของเด

"ไม่ได้งอนซะหน่อย-3-"

"ไม่เชื่ออ่ะ" ฉันว่าพลางหรี่ตามองเค้า

"ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ ไปกินเกลือบ้านตาแป๊ะ ไปนอนเปาะแปะให้ตาแป๊ะเล่นนม!~"  เดร้องมันออกมาเป็นเพลงพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างใส่ฉัน

"โอเคๆ...เชื่อแล้วๆๆ"

"เค้าไม่เชื่อว่าตัวเองเชื่อเค้าแล้ว-3-"  เอ๊า...กรรม- -

"เค้าเชื่อตัวแล้วจริงๆน้า~"  ฉันเริ่มใช้คำ ตัวเองๆ เค้าๆ แล้วสิเนี่ย! แอ๊บแบ๊วจริงๆ^o^

"ตัวเองต้องหอมแก้มเค้าก่อน...เดี๋ยวเค้าจะเชื่อทันทีเลย"  เดค่อยๆเขยิบหน้าใสๆเนียนๆมาใกล้ๆฉัน!

"งืม...- -"  ฉันเริ่มพิจารณา  จะเอายังไงดีฟะเนี่ยยย...จริงๆแล้วก็อยากหอมอ้า!!!>_<  แต่ว่าเราเป็นผู้หญิงน่ะเซ้!!!>.,<

"หอมจิๆๆ" เดเขยิบเข้ามาใกล้ฉันจนชิด! ชิดมากเกินไปแล้วนะตาบ้า>/ / /<

"อ่า...จุ๊บ~>3<"  ฉันใช้แค่จมูกแตะแก้มเดเองล่ะมั้งนะ- -?  ก็คนมันไม่กล้านี่นา!!!

"เบาๆเอง(-3-)o"

"ฉันเป็นผู้หญิงนะ! จะให้ทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ- -"

"โอเค...เค้าผิดเอง ตัวไม่ผิดหรอก" ว่าแล้วเดก็รีบเดินนำหน้าไปด้วยท่าทางงอนๆอีกแล้ว- -  ทำไมนายขี้งอนจังเลยเนี่ยยยย  นายเป็นอะร้ายยยย

"ถ้ายังงอนอยู่อีก! เค้าก็จะไม่คุยกับเดแล้วด้วยยย" ฉันตะโกนออกไป ทำเอาคนที่สุดจะขี้งอนหยุดเดิน แล้วรีบหันกลับมาหาฉันทันที!

"อย่าเพิ่งโกรธเค้านะตัวเอ๊งงง เค้าจะไม่งอนแล้ววว>0<"  เดร้องพร้อมกับรีบวิ่งกลับมาหาฉัน

"เชอะ!"

"ง่า~...อย่างอนเค้าน้าตัวเอง! เค้าขอโทษๆ เค้าจะไม่งอนตัวเองอีกแล้วนะ!!" เดจับแขนฉันเขย่าๆไปมาด้วยความอ้อน นั่นๆ ทำท่าจะบีบน้ำตาออกมาอีก! คนเจ้าเล่ห์>.<

"หอมแก้มเค้าสักที แล้วเค้าจะหายโกรธ"  ฮ่าๆๆ โดนเอาคืนมั่งแล้วนะยะ!!

"ก็ได้!" เดรับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโผเข้ามาหาตรงที่มันไม่ใช่แก้มของฉัน!...มันคือปากของช้านนนนนนนน

อ๊ายยยยยยยยยยยย>/ / /o/ / /<

"เค้าบอกว่าแค่แก้มเองนะ!!"

"ก็เค้าอยากจูบนี่นา!"

"-/ / /-" เนื่องจากไม่รู้จะโต้ตอบอะไรกลับไป ฉันจึงแสร้งรีบเดินนำหน้าเค้าไป  หึยๆ...คนฉวยโอกาส!!

จนในที่สุด...ฉันกับเดก็เดินกันมาจนถึงบ้าน!

"กลับมาแล้วหรอจ๊ะเด^^" แม่ที่ยืนรออยู่หน้าบ้านทักเดเป็นคนแรก! ลูกตัวเองยืนหัวโด่อยู่นี่แท้ๆ!

"ครับคุณแม่~"  เดตอบกลับเสียงหวาน

"มากินข้าวเย็นด้วยกันสิจ๊ะเด^^"  เฮอะๆ หนูจะเอาไปฟ้องพ่อ ว่าแม่แอบมีกิ๊ก!

"ได้ครับ"

"ชิ!" ฉันสบถออกมาเบาๆก่อนจะเดินเสียงดังเข้าไปในบ้านด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย!!

"เนมเค้าเป็นอะไรไปหรอจ๊ะเด?"

"คงเป็น...หึงน่ะครับ^^"

"อันนี้ก็อร่อยน้า~ ลองกินสิจ๊ะเด"

"ขอบคุณครับๆ" เดผงกหัวหงึกหงักพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก

"แม่...แก่แล้วนะ" ฉันพูดออกมา ทำเอาเงียบกันทั้งโต๊ะแล้วหันมาจ้องฉัน

"ละ ลูกว่ายังไงนะ!!"  แม่ทำหน้าตกใจเสียจนโอเวอร์

"นั่นน่ะสิเนม!..."  เดก็อีกคน- -

"ก็..."

"ฮึก...ก็แม่เหงานี่นา ตั้งแต่ตอนที่พ่อจากไป แม่ไม่มีเพื่อนคุยเลย! ลูกก็เอาแต่เรียนๆ กลับก็ดึกๆ  แม่เหงาจะตาย!" อ๊ะโห...น้ำตาไหลเป็นสายๆ

"ใช่แล้วเนม...แม่เธอของเหงามากเลยนะ"  เอา เอาเข้าไป...เดมาทำหน้าจริงจังอีก!  รู้สึกผิดนิดๆแฮะ- -

"โกหกกันใช่มะ?"

"รู้ด้วยเหยออออ" แม่และเดพูดขึ้นพร้อมกัน!  อ๊ากกกกกกก  โมโหๆๆ หงุดหงิดๆๆ หึย!...ทีหลังเวลากลับ จะรีบชิ่งกลับเลย! ไม่พาเดมาด้วยแล้ว!!!

แต่ว่า...บ้านอยู่ข้างๆกันเองนี่หว่า- -  ซวยจริงๆ!! มีหวัง...ฉันประสาทเสียไปจนตายแน่ๆ!!

คะแนนโหวตน้อยไปน้าๆๆ  โหวตๆกันหน่อยจิ-*-  เรามีเรื่องจะมาเล่าให้ฟังๆ เนี่ย...มีคนเอาผลงานของเรา เรื่องเนี้ย! ไปลงในเด็กดี! ไม่ขออนุญาติสักคำอ่า เลวมั่กๆ!!  แถมลงก้อมะเปนอีกต่างหาก!  ขอบคุนพี่ซีอิ๊วมากๆที่ไปช่วยด่าให้ เหอๆ~_~...แต่ถ้าคนที่เอาไปลงแล้วมันมีคนอ่านเยอะแยะ  เราคงจะแค้นมากกว่านี้อีก!

แต่ไอ้คนเนี้ยเอาไปลงอ่า...ไม่ค่อยมีคนอ่าน!!!

ถ้าอยากจะด่าก็เนี่ย...  http://my.dek-d.com/writer/story/view.php?id=364405